Job, 29

1. Job continuó pronunciando su discurso y dijo:

1. Job nastavi svoju besjedu i reèe:

2. ¡Quién me hiciera volver a los meses de antaño, aquellos días en que Dios me guardaba,

2. "O, da mi je prošle proživjet' mjesece, dane one kad je Bog nada mnom bdio,

3. cuando su lámpara brillaba sobre mi cabeza, y yo a su luz por las tinieblas caminaba;

3. kad mi je nad glavom njegov sjao žižak a kroz mrak me svjetlo njegovo vodilo,

4. como era yo en los días de mi otoño, cuando vallaba Dios mi tienda,

4. kao u dane mojih zrelih jeseni kad s mojim stanom Bog prijateljevaše,

5. cuando Sadday estaba aún conmigo, y en torno mío mis muchachos,

5. kada uz mene još bijaše Svesilni i moji me okruživahu djeèaci,

6. cuando mis pies se bañaban en manteca, y regatos de aceite destilaba la roca!

6. kada mi se noge u mlijeku kupahu, a potokom ulja kljuèaše mi kamen!

7. Si yo salía a la puerta que domina la ciudad y mi asiento en la plaza colocaba,

7. Kada sam na vrata gradska izlazio i svoju stolicu postavljao na trg,

8. se retiraban los jóvenes al verme, y los viejos se levantaban y quedaban en pie.

8. vidjevši me, sklanjali bi se mladiæi, starci bi ustavši stojeæi ostali.

9. Los notables cortaban sus palabras y ponían la mano en su boca.

9. Razgovor bi prekidali uglednici i usta bi svoja rukom zatvarali.

10. La voz de los jefes se ahogaba, su lengua se pegaba al paladar.

10. Glavarima glas bi sasvim utihnuo, za nepce bi im se zalijepio jezik.

11. Oído que lo oía me llamaba feliz, ojo que lo veía se hacía mi testigo.

11. Tko god me slušao, blaženim me zvao, hvalilo me oko kad bi me vidjelo.

12. Pues yo libraba al pobre que clamaba, y al huérfano que no tenía valedor.

12. Jer, izbavljah bijednog kada je kukao i sirotu ostavljenu bez pomoæi.

13. La bendición del moribundo subía hacia mí, el corazón de la viuda yo alegraba.

13. Na meni bješe blagoslov izgubljenih, srcu udovice ja veselje vraæah.

14. Me había puesto la justicia, y ella me revestía, como manto y turbante, mi derecho.

14. Pravdom se ja kao haljinom odjenuh, nepristranost bje mi plaštem i povezom.

15. Era yo los ojos del ciego y del cojo los pies.

15. Bjeh oèi slijepcu i bjeh noge bogalju,

16. Era el padre de los pobres, la causa del desconocido examinaba.

16. otac ubogima, zastupnik strancima.

17. Quebraba los colmillos del inicuo, de entre sus dientes arrancaba su presa.

17. Kršio sam zube èovjeku opaku, plijen sam èupao iz njegovih èeljusti.

18. Y me decía: «Anciano moriré, como la arena aumentaré mis días.

18. Govorah: 'U svom æu izdahnuti gnijezdu, k'o palma, bezbrojne proživjevši dane.'

19. Mi raíz está franca a las aguas, el rocío se posa de noche en mi ramaje.

19. Korijenje se moje sve do vode pruža, na granama mojim odmara se rosa.

20. Mi gloria será siempre nueva en mí, y en mi mano mi arco renovará su fuerza.

20. Pomlaðivat æe se svagda slava moja i luk æe mi se obnavljati u ruci.'

21. Me escuchaban ellos con expectación, callaban para oír mi consejo.

21. Slušali su željno što æu im kazati i šutjeli da od mene savjet èuju.

22. Después de hablar yo, no replicaban, y sobre ellos mi palabra caía gota a gota.

22. Na rijeèi mi ne bi ništa dometali i besjede su mi daždile po njima.

23. Me esperaban lo mismo que a la lluvia, abrían su boca como a lluvia tardía.

23. Za mnom žudjeli su oni k'o za kišom, otvarali usta k'o za pljuskom ljetnim.

24. Si yo les sonreía, no querían creerlo, y la luz de mi rostro no dejaban perderse.

24. Osmijeh moj bijaše njima ohrabrenje; pazili su na vedrinu moga lica.

25. Les indicaba el camino y me ponía al frente, me asentaba como un rey en medio de su tropa, y por doquier les guiaba a mi gusto.

25. Njima ja sam izabirao putove, kao poglavar ja sam ih predvodio, kao kralj meðu svojim kad je èetama kao onaj koji tješi ojaðene.