1. διὰ Σιων οὐ σιωπήσομαι καὶ διὰ Ιερουσαλημ οὐκ ἀνήσω ἕως ἂν ἐξέλθῃ ὡς φῶς ἡ δικαιοσύνη μου τὸ δὲ σωτήριόν μου ὡς λαμπὰς καυθήσεται
2. καὶ ὄψονται ἔθνη τὴν δικαιοσύνην σου καὶ βασιλεῖς τὴν δόξαν σου καὶ καλέσει σε τὸ ὄνομά σου τὸ καινόν ὃ ὁ κύριος ὀνομάσει αὐτό
3. καὶ ἔσῃ στέφανος κάλλους ἐν χειρὶ κυρίου καὶ διάδημα βασιλείας ἐν χειρὶ θεοῦ σου
4. καὶ οὐκέτι κληθήσῃ καταλελειμμένη καὶ ἡ γῆ σου οὐ κληθήσεται ἔρημος σοὶ γὰρ κληθήσεται θέλημα ἐμόν καὶ τῇ γῇ σου οἰκουμένη
5. καὶ ὡς συνοικῶν νεανίσκος παρθένῳ οὕτως κατοικήσουσιν οἱ υἱοί σου μετὰ σοῦ καὶ ἔσται ὃν τρόπον εὐφρανθήσεται νυμφίος ἐπὶ νύμφῃ οὕτως εὐφρανθήσεται κύριος ἐπὶ σοί
6. καὶ ἐπὶ τῶν τειχέων σου Ιερουσαλημ κατέστησα φύλακας ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα οἳ διὰ τέλους οὐ σιωπήσονται μιμνῃσκόμενοι κυρίου
7. οὐκ ἔστιν γὰρ ὑμῖν ὅμοιος ἐὰν διορθώσῃ καὶ ποιήσῃ Ιερουσαλημ ἀγαυρίαμα ἐπὶ τῆς γῆς
8. ὤμοσεν κύριος κατὰ τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ καὶ κατὰ τῆς ἰσχύος τοῦ βραχίονος αὐτοῦ εἰ ἔτι δώσω τὸν σῖτόν σου καὶ τὰ βρώματά σου τοῖς ἐχθροῖς σου καὶ εἰ ἔτι πίονται υἱοὶ ἀλλότριοι τὸν οἶνόν σου ἐφ’ ᾧ ἐμόχθησας
9. ἀλλ’ ἢ οἱ συνάγοντες φάγονται αὐτὰ καὶ αἰνέσουσιν κύριον καὶ οἱ συνάγοντες πίονται αὐτὰ ἐν ταῖς ἐπαύλεσιν ταῖς ἁγίαις μου
10. πορεύεσθε διὰ τῶν πυλῶν μου καὶ ὁδοποιήσατε τῷ λαῷ μου καὶ τοὺς λίθους τοὺς ἐκ τῆς ὁδοῦ διαρρίψατε ἐξάρατε σύσσημον εἰς τὰ ἔθνη
11. ἰδοὺ γὰρ κύριος ἐποίησεν ἀκουστὸν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιων ἰδού σοι ὁ σωτὴρ παραγίνεται ἔχων τὸν ἑαυτοῦ μισθὸν καὶ τὸ ἔργον πρὸ προσώπου αὐτοῦ
12. καὶ καλέσει αὐτὸν λαὸν ἅγιον λελυτρωμένον ὑπὸ κυρίου σὺ δὲ κληθήσῃ ἐπιζητουμένη πόλις καὶ οὐκ ἐγκαταλελειμμένη
Przypisy:
62:1-2 - Bóg obiecuje, że nie spocznie, dopóki sprawiedliwość i zbawienie Jerozolimy nie zajaśnieją jak zorza. Odzwierciedla to zaangażowanie Boga wobec Jego ludu i Jego wierność w spełnianiu obietnic (zob. także Psalm 37:6 i Objawienie 21:2).
62:3-5 - Jerozolima będzie niczym korona chwały w rękach Boga, ukazując Jego wartość dla Jego ludu. Bóg raduje się Jerozolimą, porównując swoją relację z nią do małżeństwa (zob. także Pieśń nad Pieśniami 2:16 i Objawienie 19:7).
62:6-7 - Bóg stawia strażników na murach Jerozolimy, aby nieustannie wołali o odbudowę. Symbolizuje to rolę nieustannego wstawiennictwa w Bożym planie (zob. także Ezechiela 3:17 i Łukasza 18:7-8).
62:8-9 - Bóg przysięga, że lud będzie spożywał owoce swojej pracy, bez narażania się na grabież ze strony wrogów. Ta obietnica bezpieczeństwa odzwierciedla przywrócenie ziemi obiecanej (zob. także Kpł 26,4-5 i Amos 9,14).
62:10-12 - Bóg wzywa ludzi, aby przygotowali drogę do zbawienia, ogłaszając, że Jerozolima będzie nazywana miastem świętym, odkupionym przez Pana (zobacz także Izajasza 35:8 i Zachariasza 14:20-21).
Wersety związane z Isaías, 62:
Rozdział 62 Izajasza celebruje przyszłą chwałę Syjonu. Jakie obietnice Bóg składa swemu wybranemu miastu? Ten żywy tekst opisuje przemianę Jerozolimy z opuszczonego miasta w ukochaną oblubienicę. Rozdział ten podkreśla gorliwość Boga o swój lud, nadejście zbawienia i wezwanie do czujności. Izajasz 62 również podkreśla rolę wstawienników i przygotowania na przyjście Pana. Rozważcie z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na tematy odnowy i boskiej tożsamości obecne w tym inspirującym rozdziale.
Objawienie 19:7: "Radujmy się! Radujmy się i oddajmy Mu chwałę! Nadeszła bowiem godzina zaślubin Baranka, a jego oblubienica już się przygotowała." - Ten fragment odzwierciedla obraz małżeństwa użyty w Księdze Izajasza 62:5 do opisania relacji między Bogiem a Jego ludem.
1 Piotra 2:10: "Przedtem nie byliście nawet ludem, ale teraz jesteście ludem Bożym; nie dostąpili miłosierdzia, ale teraz je otrzymali." - Piotr odnosi się do wierzących z pogan obietnicą z Izajasza 62:12 dotyczącą bycia nazwanym „ludem świętym”.
Efezjan 5:27: "I aby ją sobie przedstawić jako chwalebny Kościół, bez zmazy czy zmarszczki, czy czegoś w tym rodzaju, ale święty i bez skazy." - Paweł opis oczyszczonego kościoła odzwierciedla język Izajasza 62:1-5 o chwale Syjonu.
Mateusza 21:5: "Powiedz córce Syjonu: «Oto twój król przychodzi do ciebie, pokorny i jadący na ośle, na oślęciu, źrebięcie oślicy»." - Mateusz cytuje Zachariasza 9:9, który nawiązuje do języka Izajasza 62:11 mówiącego o przybyciu Zbawiciela na Syjon.
Objawienie 2:17: "Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do kościołów. Zwycięzcy dam ukrytą mannę. Dam ci także biały kamień, na którym wyryte zostanie nowe imię, znane tylko temu, kto go otrzyma." - Obietnica nowego imienia odzwierciedla Izajasza 62:2, gdzie Syjon otrzymuje nowe imię nadane przez Boga.
FAQ:
Co oznacza „nowe Jeruzalem” w Księdze Izajasza 62?
„Nowe Jeruzalem” symbolizuje odrodzenie Izraela i ustanowienie królestwa pokoju i sprawiedliwości, w którym Pan będzie wywyższony. (Izajasz 62:1-4)
Jak Bóg opisuje swoją miłość do Jerozolimy w Księdze Izajasza 62?
Bóg wyraża swoją bezwarunkową i wieczną miłość do Jerozolimy, obiecując chronić ją i przywrócić do życia jako miejsce czci i chwały (Izajasz 62:4-5).
Jaka jest rola „strażnika” w Księdze Izajasza 62?
„Strażnik” to rola ludu Bożego, który ma wstawiać się za Jerozolimą, prosząc o Jego interwencję, aż do czasu odbudowy miasta. (Izajasz 62:6-7)
Co oznacza bycie „koroną piękności w rękach Boga” w Księdze Izajasza 62?
Być „koroną piękności” oznacza być cennym i umiłowanym ludem Boga, który przynosi Mu chwałę swoją świętością i wiernością (Izajasz 62:3).
W jaki sposób odbudowa Jerozolimy przynosi radość Panu w Księdze Izajasza 62?
Odnowienie Jerozolimy przynosi radość Bogu, gdyż jest manifestacją Jego wierności i mocy, spełnieniem Jego obietnic błogosławieństwa i pokoju. (Izajasz 62:5)
