Salmos, 38
1. Ao mestre de canto, a Iditun. Salmo de Davi.*
1. PSALMUS. David. Ad commemorandum.
2. Disse comigo mesmo: “Velarei sobre os meus atos, para não mais pecar com a língua. Porei um freio em meus lábios, enquanto o ímpio estiver diante de mim”.
2. Domine, ne in furore tuo arguas me neque in ira tua corripias me,
3. Fiquei mudo, mas sem resultado, porque minha dor recrudesceu.
3. quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi, et descendit super me manus tua.
4. Meu coração se abrasava dentro de mim, meu pensamento se acendia como um fogo. Então, eu me pus a falar:
4. Non est sanitas in carne mea a facie indignationis tuae, non est pax ossibus meis a facie peccatorum meorum.
5. “Fazei-me conhecer, Senhor, o meu fim, e o número de meus dias, para que eu veja como sou efêmero.
5. Quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum et sicut onus grave gravant me nimis. -
6. A largura da mão: eis a medida de meus dias, diante de vós minha vida é como um nada; todo homem não é mais que um sopro”.
6. Putruerunt et corrupti sunt livores mei a facie insipientiae meae.
7. De fato, o homem passa como uma sombra, é em vão que ele se agita; amontoa, sem saber quem recolherá.
7. Inclinatus sum et incurvatus nimis; tota die contristatus ingrediebar.
8. E agora, Senhor, que posso esperar? Minha confiança está em vós.
8. Quoniam lumbi mei impleti sunt ardoribus, et non est sanitas in carne mea.
9. Livrai-me de todas as faltas, não me abandoneis ao riso dos insensatos.
9. Afflictus sum et humiliatus sum nimis, rugiebam a gemitu cordis mei.
10. Calei-me, já não abro a boca, porque sois vós que operais.
10. Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.
11. Afastai de mim esse flagelo, pois sucumbo ao rigor de vossa mão.
11. Palpitavit cor meum, dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.
12. Quando punis o homem, fazendo-lhe sentir a sua culpa, consumis, como o faria a traça, o que ele tem de mais caro. Verdadeiramente, apenas um sopro é o homem.
12. Amici mei et proximi mei procul a plaga mea steterunt, et propinqui mei de longe steterunt.
13. Ouvi, Senhor, a minha oração, escutai os meus clamores, não fiqueis insensível às minhas lágrimas. Diante de vós não sou mais que um viajor, um peregrino, como foram os meus pais.
13. Et laqueos posuerunt, qui quaerebant animam meam; et, qui requirebant mala mihi, locuti sunt insidias et dolos tota die meditabantur.
14. Afastai de mim a vossa ira para que eu tome alento, antes que me vá para não mais voltar.*
14. Ego autem tamquam surdus non audiebam et sicut mutus non aperiens os suum;
15.
15. et factus sum sicut homo non audiens et non habens in ore suo redargutiones.
16.
16. Quoniam in te, Domine, speravi, tu exaudies, Domine Deus meus.
17.
17. Quia dixi: “Ne quando supergaudeant mihi; dum commoventur pedes mei, magnificantur super me”.
18.
18. Quoniam ego in lapsum paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.
19.
19. Quoniam iniquitatem meam annuntiabo et sollicitus sum de peccato meo.
20.
20. Inimici autem mei vivunt et confirmati sunt; et multiplicati sunt, qui oderunt me inique.
21.
21. Retribuentes mala pro bonis detrahebant mihi, pro eo quod sequebar bonitatem.
22.
22. Ne derelinquas me, Domine; Deus meus, ne discesseris a me.
23.
23. Festina in adiutorium meum, Domine, salus mea.
Bíblia Ave Maria - Wszystkie prawa zastrzeżone.
