Mosaico decorativo

1. kai luphqeiV eklausa kai proseuxamhn met' odunhV legwn

1. Anegada entonces mi alma de tristeza, suspirando y llorando, comenzé a orar con gemidos:

2. dikaioV ei kurie kai panta ta erga sou kai pasai ai odoi sou elehmosunai kai alhqeia kai krisin alhqinhn kai dikaian su krineiV eiV ton aiwna

2. Tú eres justo, Señor, y justas son todas tus obras. Misericordia y verdad son todos tus caminos. Tú eres el Juez del Universo.

3. mnhsqhti mou kai epibleyon ep' eme mh me ekdikhshV taiV amartiaiV mou kai toiV agnohmasin mou kai twn paterwn mou a hmarton enwpion sou

3. Y ahora, Señor, acuérdate de mí y mírame. No me condenes por mis pecados, mis inadvertencias y las de mis padres. Hemos pecado en tu presencia,

4. parhkousan gar twn entolwn sou edwkaV hmaV eiV diarpaghn kai aicmalwsian kai qanaton kai parabolhn oneidismou pasin toiV eqnesin en oiV eskorpismeqa

4. no hemos escuchado tus mandatos y nos has entregado al saqueo, a la burla, al comentario y al oprobio de todas las gentes entre las que nos has dispersado.

5. kai nun pollai ai kriseiV sou eisin alhqinai ex emou poihsai peri twn amartiwn mou kai twn paterwn mou oti ouk epoihsamen taV entolaV sou ou gar eporeuqhmen en alhqeia enwpion sou

5. Pero cierto es, Señor, que todas tus sentencias a la verdad responden cuando me tratas según mis pecados y los de mis padres; porque no hemos cumplido tus mandatos, y no hemos caminado en la verdad delante de ti.

6. kai nun kata to areston enwpion sou poihson met' emou epitaxon analabein to pneuma mou opwV apoluqw kai genwmai gh dioti lusitelei moi apoqanein h zhn oti oneidismouV yeudeiV hkousa kai luph estin pollh en emoi epitaxon apoluqhnai me thV anagkhV hdh eiV ton aiwnion topon mh apostreyhV to proswpon sou ap' emou

6. Haz conmigo ahora según lo que te plazca y ordena que reciban mi vida para que yo me disuelva sobre la faz de la tierra, porque más me vale morir que vivir. Tengo que aguantar injustos reproches y me anega la tristeza. Manda, Señor, que sea liberado de esta aflicción y déjame partir al lugar eterno, y no apartes, Señor, tu rostro de mí, pues prefiero morir a pasar tanta aflicción durante la vida y tener que seguir oyendo injurias.

7. en th auth hmera sunebh th qugatri ragouhl sarra en ekbatanoiV thV mhdiaV kai tauthn oneidisqhnai upo paidiskwn patroV authV

7. Sucedió aquel mismo día, que también Sarra, hija de Ragüel, el de Ecbátana de Media, fue injuriada por una de las esclavas de su padre,

8. oti hn dedomenh andrasin epta kai asmodauV to ponhron daimonion apekteinen autouV prin h genesqai autouV met' authV wV en gunaixin kai eipan auth ou sunieiV apopnigousa sou touV andraV hdh epta esceV kai enoV autwn ouk wnasqhV

8. porque había sido dada en matrimonio a siete hombres, pero el malvado demonio Asmodeo los había matado antes de que se unieran a ella como casados. La esclava le decía: «¡Eres tú la que matas a tus maridos! Ya has tenido siete, pero ni de uno siquiera has disfrutado.

9. ti hmaV mastigoiV ei apeqanan badize met' autwn mh idoimen sou uion h qugatera eiV ton aiwna

9. ¿Nos castigas porque se te mueren los maridos? ¡Vete con ellos y que nunca veamos hijo ni hija tuyos!»

10. tauta akousasa eluphqh sfodra wste apagxasqai kai eipen mia men eimi tw patri mou ean poihsw touto oneidoV autw estin kai to ghraV autou kataxw met' odunhV eiV adou

10. Entonces Sarra, con el alma llena de tristeza, se echó a llorar y subió al aposento de su padre con intención de ahorcarse. Pero, reflexionando, pensó: «Acaso esto sirva para que injurien a mi padre y le digan: "Tenías una hija única, amada y se ha ahorcado porque se sentía desgraciada." No puedo consentir que mi padre, en su ancianidad, baje con tristeza a la mansión de los muertos. Es mejor que, en vez de ahorcarme, suplique al Señor que me envíe la muerte para no tener que oír injurias durante mi vida.»

11. kai edehqh proV th quridi kai eipen euloghtoV ei kurie o qeoV mou kai euloghton to onoma sou to agion kai entimon eiV touV aiwnaV euloghsaisan se panta ta erga sou eiV ton aiwna

11. Y en aquel momento, extendiendo las manos hacia la ventana, oró así: Bendito seas tú, Dios de misericordias, y bendito sea tu Nombre por los siglos, y que todas tus obras te bendigan por siempre.

12. kai nun kurie touV ofqalmouV mou kai to proswpon mou eiV se dedwka

12. Vuelvo ahora mi rostro y alzo mi ojos hacia ti.

13. eipon apolusai me apo thV ghV kai mh akousai me mhketi oneidismon

13. Manda que yo sea librada de la tierra, para no escuchar ultrajes.

14. su ginwskeiV kurie oti kaqara eimi apo pashV amartiaV androV

14. Tú sabes, Señor, que yo estoy pura de todo contacto de varón;

15. kai ouk emoluna to onoma mou oude to onoma tou patroV mou en th gh thV aicmalwsiaV mou monogenhV eimi tw patri mou kai ouc uparcei autw paidion o klhronomhsei auton oude adelfoV egguV oude uparcwn autw uioV ina sunthrhsw emauthn autw gunaika hdh apwlonto moi epta ina ti moi zhn kai ei mh dokei soi apokteinai me epitaxon epibleyai ep' eme kai elehsai me kai mhketi akousai me oneidismon

15. que no he mancillado mi nombre ni el nombre de mi padre en la tierra de mi cautividad. Soy la única hija de mi padre; no tiene otros hijos que le hereden, no tiene junto a sí ningún hermano ni pariente a quien me deba por mujer. Ya perdí siete maridos: ¿para qué quiero la vida? Si no te place, Señor, darme la muerte, ¡mírame con compasión! y no tenga yo que escuchar injurias.

16. kai eishkousqh h proseuch amfoterwn enwpion thV doxhV tou megalou rafahl

16. Fue oída en aquel instante, en la Gloria de Dios, la plegaria de ambos

17. kai apestalh iasasqai touV duo tou twbit lepisai ta leukwmata kai sarran thn tou ragouhl dounai twbia tw uiw twbit gunaika kai dhsai asmodaun to ponhron daimonion dioti twbia epiballei klhronomhsai authn en autw tw kairw epistreyaV twbit eishlqen eiV ton oikon autou kai sarra h tou ragouhl katebh ek tou uperwou authV

17. y fue enviado Rafael a curar a los dos: a Tobit, para que se le quitaran las manchas blancas de los ojos y pudiera con sus mismos ojos ver la luz de Dios; y a Sarra la de Ragüel, para entregarla por mujer a Tobías, hijo de Tobit, y librarla de Asmodeo, el demonio malvado; porque Tobías tenía más derechos sobre ella que todos cuantos la pretendían. En aquel mismo momento se volvía Tobit del patio a la casa, y Sarra, la de Ragüel, descendía del aposento.



Pročitajte Bibliju u godinu dana

Pridružite se našoj zajednici i pročitajte cijelu Bibliju u 365 dana. Strukturirani i inspirativni put za produbljivanje vaše vjere i znanja o Svetom pismu.