Mosaico decorativo

1. kai apeqanen samouhl kai sunaqroizontai paV israhl kai koptontai auton kai qaptousin auton en oikw autou en armaqaim kai anesth dauid kai katebh eiV thn erhmon maan

1. Samuel morreu. Todo o Israel se juntou para chorá-lo. Sepultaram-no na sua propriedade em Ramá. E Davi retirou-se para o deserto de Farã.

2. kai hn anqrwpoV en th maan kai ta poimnia autou en tw karmhlw kai o anqrwpoV megaV sfodra kai toutw poimnia triscilia kai aigeV ciliai kai egenhqh en tw keirein to poimnion autou en tw karmhlw

2. Havia um homem em Maon, cujas propriedades estavam em Carmelo. Era um homem muito rico e possuía três mil ovelhas e mil cabras. Ele encontrava-se então em Carmelo para a tosquia de suas ovelhas.

3. kai onoma tw anqrwpw nabal kai onoma th gunaiki autou abigaia kai h gunh autou agaqh sunesei kai kalh tw eidei sfodra kai o anqrwpoV sklhroV kai ponhroV en epithdeumasin kai o anqrwpoV kunikoV

3. Chamava-se Nabal e sua esposa Abigail, mulher de grande inteligência e formosura. Ele, porém, era grosseiro e mau; descendia de Caleb.

4. kai hkousen dauid en th erhmw oti keirei nabal o karmhlioV to poimnion autou

4. Davi, no deserto, sabendo que Nabal tosquiava o seu rebanho,

5. kai dauid apesteilen deka paidaria kai eipen toiV paidarioiV anabhte eiV karmhlon kai apelqate proV nabal kai erwthsate auton epi tw onomati mou eiV eirhnhn

5. mandou-lhe dez homens com esta ordem: “Subi a Carmelo e dirigi-vos a Nabal,

6. kai ereite tade eiV wraV kai su ugiainwn kai o oikoV sou kai panta ta sa ugiainonta

6. saudando-o em meu nome e dizendo-lhe: Pela vida! A paz seja contigo! Paz à tua casa e paz a todos os teus bens!

7. kai nun idou akhkoa oti keirousin soi nun oi poimeneV sou oi hsan meq' hmwn en th erhmw kai ouk apekwlusamen autouV kai ouk eneteilameqa autoiV ouqen pasaV taV hmeraV ontwn autwn en karmhlw

7. Soube que há tosquia em tua casa. Ora, os teus pastores estiveram perto de nós e nunca lhes fizemos mal algum. Nada lhes faltou durante todo o tempo que ficaram em Carmelo.

8. erwthson ta paidaria sou kai apaggelousin soi kai euretwsan ta paidaria carin en ofqalmoiV sou oti ef' hmeran agaqhn hkomen doV dh o ean eurh h ceir sou tw uiw sou tw dauid

8. Pergunta-o aos teus servos e eles o confirmarão. Que os meus encontrem agora graça aos teus olhos, porque chegamos em um dia de festa. Rogo-te que dês aos teus servos e ao teu filho Davi o que tiveres à mão”.

9. kai ercontai ta paidaria kai lalousin touV logouV toutouV proV nabal kata panta ta rhmata tauta en tw onomati dauid kai anephdhsen

9. Os homens de Davi foram e repetiram a Nabal todas essas palavras em nome de Davi e ficaram esperando.

10. kai apekriqh nabal toiV paisin dauid kai eipen tiV o dauid kai tiV o uioV iessai shmeron peplhqummenoi eisin oi douloi anacwrounteV ekastoV ek proswpou tou kuriou autou

10. Nabal, porém, respondeu-lhes: “Quem é Davi? E quem é o filho de Jessé? Há hoje muitos escravos que fogem da casa de seus senhores!

11. kai lhmyomai touV artouV mou kai ton oinon mou kai ta qumata mou a tequka toiV keirousin mou ta probata kai dwsw auta andrasin oiV ouk oida poqen eisin

11. Irei eu tomar meu pão, minha água e a carne que preparei para os meus tosquiadores e dá-los a homens que vêm não se sabe de onde?”.

12. kai apestrafhsan ta paidaria dauid eiV odon autwn kai anestreyan kai hlqon kai anhggeilan tw dauid kata ta rhmata tauta

12. Os servos de Davi retomaram o caminho e voltaram. Ao chegarem, contaram tudo ao seu senhor.

13. kai eipen dauid toiV andrasin autou zwsasqe ekastoV thn romfaian autou kai anebhsan opisw dauid wV tetrakosioi andreV kai oi diakosioi ekaqisan meta twn skeuwn

13. Então disse Davi aos seus homens: “Cinja cada um a sua espada!”. Todos o fizeram, inclusive Davi. Cerca de quatrocentos homens seguiram Davi, ficando duzentos com as bagagens.

14. kai th abigaia gunaiki nabal aphggeilen en twn paidariwn legwn idou dauid apesteilen aggelouV ek thV erhmou euloghsai ton kurion hmwn kai exeklinen ap' autwn

14. Mas Abigail, mulher de Nabal, fora informada por um dos servos de seu marido: “Davi mandou, do deserto, mensageiros para saudar o nosso amo, mas ele os recebeu mal.

15. kai oi andreV agaqoi hmin sfodra ouk apekwlusan hmaV oude eneteilanto hmin pasaV taV hmeraV aV hmen par' autoiV kai en tw einai hmaV en agrw

15. No entanto, esses homens nos trataram sempre muito bem e jamais nos fizeram mal algum, nem nos causaram prejuízo durante todo o tempo que estivemos com eles no campo.

16. wV teicoV hsan peri hmaV kai thn nukta kai thn hmeran pasaV taV hmeraV aV hmeqa par' autoiV poimainonteV to poimnion

16. Pelo contrário, serviram-nos de defesa, dia e noite, durante todo o tempo em que estivemos com eles apascentando os rebanhos.

17. kai nun gnwqi kai ide ti su poihseiV oti suntetelestai h kakia eiV ton kurion hmwn kai eiV ton oikon autou kai outoV uioV loimoV kai ouk estin lalhsai proV auton

17. Vê, pois, o que tens a fazer, porque nosso amo e toda a sua casa está ameaçada de ruína e ele é um malvado com quem não se pode falar”.

18. kai espeusen abigaia kai elaben diakosiouV artouV kai duo aggeia oinou kai pente probata pepoihmena kai pente oifi alfitou kai gomor en stafidoV kai diakosiaV palaqaV kai eqeto epi touV onouV

18. Apressou-se então Abigail e tomou duzentos pães, dois odres de vinho, cinco cordeiros preparados, cinco medidas de grão torrado, cem tortas de uvas secas, duzentas de figos secos, e os carregou nos jumentos.

19. kai eipen toiV paidarioiV authV proporeuesqe emprosqen mou kai idou egw opisw umwn paraginomai kai tw andri authV ouk aphggeilen

19. E disse aos seus servos: “Ide adiante de mim; eu vos seguirei”. Mas não disse nada a Nabal, seu marido.

20. kai egenhqh authV epibebhkuihV epi thn onon kai katabainoushV en skeph tou orouV kai idou dauid kai oi andreV autou katebainon eiV sunanthsin authV kai aphnthsen autoiV

20. Quando descia por um caminho secreto da montanha, montada num jumento, encontrou Davi com os seus homens que vinham em sentido inverso.

21. kai dauid eipen iswV eiV adikon pefulaka panta ta autou en th erhmw kai ouk eneteilameqa labein ek pantwn twn autou ouqen kai antapedwken moi ponhra anti agaqwn

21. Ora, Davi dizia: “Em vão, pois, guardei tudo o que esse homem possuía no deserto, sem que lhe fosse tirada coisa alguma! E ele paga-me o bem com o mal.

22. tade poihsai o qeoV tw dauid kai tade prosqeih ei upoleiyomai ek pantwn twn tou nabal ewV prwi ourounta proV toicon

22. Deus trate com todo o seu rigor os inimigos de Davi! E que ele não me poupe, se de hoje até amanhã eu deixar vivo um só homem de tudo o que pertence a Nabal!”.

23. kai eiden abigaia ton dauid kai espeusen kai katephdhsen apo thV onou kai epesen enwpion dauid epi proswpon authV kai prosekunhsen autw epi thn ghn

23. Quando Abigail avistou Davi, desceu prontamente do jumento e prostrou-se com o rosto por terra diante dele.

24. epi touV podaV autou kai eipen en emoi kurie mou h adikia lalhsatw dh h doulh sou eiV ta wta sou kai akouson thV doulhV sou logon

24. Assim prostrada aos seus pés, disse-lhe: “Sobre mim, meu senhor, caia a culpa! Deixa falar a tua serva e ouve minhas palavras.

25. mh dh qesqw o kurioV mou kardian autou epi ton anqrwpon ton loimon touton oti kata to onoma autou outwV estin nabal onoma autw kai afrosunh met' autou kai egw h doulh sou ouk eidon ta paidaria sou a apesteilaV

25. Que o meu senhor não faça caso desse malvado Nabal, pois ele é bem o que o seu nome indica: Nabal, louco; e ele o é. Mas eu, tua escrava, não vi os homens que o meu senhor mandou.

26. kai nun kurie zh kurioV kai zh h yuch sou kaqwV ekwlusen se kurioV tou mh elqein eiV aima aqwon kai swzein thn ceira sou soi kai nun genointo wV nabal oi ecqroi sou kai oi zhtounteV tw kuriw mou kaka

26. Agora, por Deus e por tua vida, foi o Senhor quem te impediu de derramar sangue e de te vingar por tua mão. Sejam como Nabal os teus inimigos e os que procuram fazer mal ao meu senhor.

27. kai nun labe thn eulogian tauthn hn enhnocen h doulh sou tw kuriw mou kai dwseiV toiV paidarioiV toiV paresthkosin tw kuriw mou

27. Aceita, pois, este presente que tua serva trouxe ao meu senhor e reparte-o entre os homens que te seguem.

28. aron dh to anomhma thV doulhV sou oti poiwn poihsei kurioV tw kuriw mou oikon piston oti polemon kuriou o kurioV mou polemei kai kakia ouc eureqhsetai en soi pwpote

28. Rogo-te que perdoes a culpa de tua serva. Certamente o Senhor dará à casa de meu senhor uma existência durável, porque o meu senhor combate nas guerras de Deus e nenhum mal te atingirá em todos os dias de tua vida.

29. kai anasthsetai anqrwpoV katadiwkwn se kai zhtwn thn yuchn sou kai estai h yuch kuriou mou endedemenh en desmw thV zwhV para kuriw tw qew kai yuchn ecqrwn sou sfendonhseiV en mesw thV sfendonhV

29. Se alguém te perseguir ou conspirar contra a tua vida, a alma de meu senhor será guardada no escrínio dos vivos junto do Senhor, teu Deus, enquanto a vida de teus inimigos será lançada pelo Senhor ao longe, como a pedra de uma funda.*

30. kai estai oti poihsei kurioV tw kuriw mou panta osa elalhsen agaqa epi se kai enteleitai soi kurioV eiV hgoumenon epi israhl

30. Quando o Senhor tiver feito ao meu senhor todo o bem que lhe prometeu e te tiver estabelecido chefe sobre Israel,

31. kai ouk estai soi touto bdelugmoV kai skandalon tw kuriw mou ekceai aima aqwon dwrean kai swsai ceira kuriou mou autw kai agaqwsei kurioV tw kuriw mou kai mnhsqhsh thV doulhV sou agaqwsai auth

31. não terás no coração este pesar, nem este remorso de ter derramado sangue sem motivo e de se ter vingado por si mesmo! Quando o Senhor te tiver feito bem, ó meu Senhor, lembra-te de tua serva”.

32. kai eipen dauid th abigaia euloghtoV kurioV o qeoV israhl oV apesteilen se shmeron en tauth eiV apanthsin mou

32. Davi respondeu a Abigail: “Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, que te mandou hoje ao meu encontro!

33. kai euloghtoV o tropoV sou kai euloghmenh su h apokwlusasa me shmeron en tauth mh elqein eiV aimata kai swsai ceira mou emoi

33. Bendita seja a tua prudência! E bendita sejas tu mesma, que me impediste hoje de derramar sangue e vingar-me pela minha mão!

34. plhn oti zh kurioV o qeoV israhl oV apekwlusen me shmeron tou kakopoihsai se oti ei mh espeusaV kai paregenou eiV apanthsin moi tote eipa ei upoleifqhsetai tw nabal ewV fwtoV tou prwi ourwn proV toicon

34. Mas, pelo Senhor, Deus de Israel, que me impediu de te fazer mal, se não tivesses vindo tão depressa ao meu encontro, nada teria ficado de Nabal até amanhã cedo, nem mesmo o último homem!”.

35. kai elaben dauid ek ceiroV authV panta a eferen autw kai eipen auth anabhqi eiV eirhnhn eiV oikon sou blepe hkousa thV fwnhV sou kai hretisa to proswpon sou

35. Davi aceitou o que lhe trazia Abigail e ajuntou: “Volta em paz para a tua casa. Vê que te ouvi e te fiz boa acolhida”.

36. kai paregenhqh abigaia proV nabal kai idou autw potoV en oikw autou wV potoV basilewV kai h kardia nabal agaqh ep' auton kai autoV mequwn ewV sfodra kai ouk aphggeilen autw rhma mikron h mega ewV fwtoV tou prwi

36. Quando Abigail chegou à casa de Nabal, havia lá um grande banquete, um verdadeiro festim de rei. Nabal tinha o coração alegre e estava completamente ébrio. Por isso nada lhe disse, nem pouco nem muito, até o amanhecer.

37. kai egeneto prwi wV exenhyen apo tou oinou nabal aphggeilen autw h gunh autou ta rhmata tauta kai enapeqanen h kardia autou en autw kai autoV ginetai wV liqoV

37. Mas pela manhã, tendo Nabal acordado de sua bebedeira, sua mulher contou-lhe tudo. Seu coração gelou-se no peito e ele tornou-se como uma pedra.

38. kai egeneto wsei deka hmerai kai epataxen kurioV ton nabal kai apeqanen

38. Dez dias depois Nabal, ferido pelo Senhor, morreu.

39. kai hkousen dauid kai eipen euloghtoV kurioV oV ekrinen thn krisin tou oneidismou mou ek ceiroV nabal kai ton doulon autou periepoihsato ek ceiroV kakwn kai thn kakian nabal apestreyen kurioV eiV kefalhn autou kai apesteilen dauid kai elalhsen peri abigaiaV labein authn eautw eiV gunaika

39. Tendo Davi notícia da morte de Nabal, exclamou: “Bendito seja o Senhor que me fez justiça do ultraje recebido de sua mão e impediu-me de fazer-lhe mal! O Senhor fez cair sobre sua cabeça a sua própria maldade!”. Depois disso, Davi mandou propor a Abigail tornar-se sua mulher.

40. kai hlqon oi paideV dauid proV abigaian eiV karmhlon kai elalhsan auth legonteV dauid apesteilen hmaV proV se labein se autw eiV gunaika

40. Seus servos, chegando a Carmelo, disseram-lhe: “Davi mandou-nos a ti, porque deseja tomar-te por mulher”.

41. kai anesth kai prosekunhsen epi thn ghn epi proswpon kai eipen idou h doulh sou eiV paidiskhn niyai podaV twn paidwn sou

41. Levantou-se então Abigail e prostrou-se com o rosto por terra, dizendo: “Eis a tua serva, que será uma escrava para lavar os pés dos servos de meu Senhor”.

42. kai anesth abigaia kai epebh epi thn onon kai pente korasia hkolouqoun auth kai eporeuqh opisw twn paidwn dauid kai ginetai autw eiV gunaika

42. Levantou-se depressa, montou num jumento e, seguida de cinco moças, partiu com os enviados de Davi para tornar-se sua mulher.

43. kai thn acinaam elaben dauid ex iezrael kai amfoterai hsan autw gunaikeV

43. Davi desposara também Aquinoam, de Jezrael e ambas foram suas mulheres.

44. kai saoul edwken melcol thn qugatera autou thn gunaika dauid tw falti uiw laiV tw ek romma

44. Quanto à sua mulher Micol, filha de Saul, este a tinha dado por esposa a Falti, de Galim, filho de Lais.



Pročitajte Bibliju u godinu dana

Pridružite se našoj zajednici i pročitajte cijelu Bibliju u 365 dana. Strukturirani i inspirativni put za produbljivanje vaše vjere i znanja o Svetom pismu.