Księga Psalmów, 139
1. Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Panie, przenikasz i znasz mnie,
1. in finem psalmus David
2. Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję. Z daleka przenikasz moje zamysły,
2. eripe me Domine ab homine malo a viro iniquo eripe me
3. widzisz moje działanie i mój spoczynek i wszystkie moje drogi są Ci znane.
3. qui cogitaverunt iniquitates in corde tota die constituebant prœlia
4. Choć jeszcze nie ma słowa na języku: Ty, Panie, już znasz je w całości.
4. acuerunt linguam suam sicut serpentis venenum aspidum sub labiis eorum diapsalma
5. Ty ogarniasz mnie zewsząd i kładziesz na mnie swą rękę.
5. custodi me Domine de manu peccatoris ab hominibus iniquis eripe me qui cogitaverunt subplantare gressus meos
6. Zbyt dziwna jest dla mnie Twa wiedza, zbyt wzniosła: nie mogę jej pojąć.
6. absconderunt superbi laqueum mihi et funes extenderunt in laqueum juxta iter scandalum posuerunt mihi diapsalma
7. Gdzież się oddalę przed Twoim duchem? Gdzie ucieknę od Twego oblicza?
7. dixi Domino Deus meus es tu exaudi Domine vocem deprecationis meæ
8. Gdy wstąpię do nieba, tam jesteś; jesteś przy mnie, gdy się w Szeolu położę.
8. Domine Domine virtus salutis meæ obumbrasti super caput meum in die belli
9. Gdybym przybrał skrzydła jutrzenki, zamieszkał na krańcu morza:
9. non tradas Domine desiderio meo peccatori cogitaverunt contra me ne derelinquas me ne forte exaltentur diapsalma
10. tam również Twa ręka będzie mnie wiodła i podtrzyma mię Twoja prawica.
10. caput circuitus eorum labor labiorum ipsorum operiet eos
11. Jeśli powiem: Niech mię przynajmniej ciemności okryją i noc mnie otoczy jak światło:
11. cadent super eos carbones in igne deicies eos in miseriis non subsistent
12. sama ciemność nie będzie ciemna dla Ciebie, a noc jak dzień zajaśnieje: "mrok jest dla Ciebie jak światło".
12. vir linguosus non dirigetur in terra virum iniustum mala capient in interitu
13. Ty bowiem utworzyłeś moje nerki, Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.
13. cognovi quia faciet Dominus judicium inopis et vindictam pauperum
14. Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła. I dobrze znasz moją duszę,
14. verumtamen justi confitebuntur nomini tuo habitabunt recti cum vultu tuo
15. nie tajna Ci moja istota, kiedy w ukryciu powstawałem, utkany w głębi ziemi.
15.
16. Oczy Twoje widziały me czyny i wszystkie są spisane w Twej księdze; dni określone zostały, chociaż żaden z nich [jeszcze] nie nastał.
16.
17. Jak nieocenione są dla mnie myśli Twe, Boże, jak jest ogromna ich ilość!
17.
18. Gdybym je przeliczył, więcej ich niż piasku; gdybym doszedł do końca, jeszcze jestem z Tobą.
18.
19. O Boże, obyś zgładził bezbożnego, niech krwawi mężowie idą precz ode mnie!
19.
20. Oni przeciw Tobie zmawiają się podstępnie, za nic mają Twoje myśli.
20.
21. Panie, czyż nie mam nienawidzić tych, co nienawidzą Ciebie, oraz nie brzydzić się tymi, co przeciw Tobie powstają?
21.
22. Nienawidzę ich pełnią nienawiści; stali się moimi wrogami.
22.
23. Zbadaj mnie, Boże, i poznaj me serce; doświadcz i poznaj moje troski,
23.
24. i zobacz, czy jestem na drodze nieprawej, a skieruj mnie na drogę odwieczną!
24.
