1. ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει τῷ κυρίῳ
2. οἶδα ὅτι πάντα δύνασαι ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐθέν
3. τίς γάρ ἐστιν ὁ κρύπτων σε βουλήν φειδόμενος δὲ ῥημάτων καὶ σὲ οἴεται κρύπτειν τίς δὲ ἀναγγελεῖ μοι ἃ οὐκ ᾔδειν μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἃ οὐκ ἠπιστάμην
4. ἄκουσον δέ μου κύριε ἵνα κἀγὼ λαλήσω ἐρωτήσω δέ σε σὺ δέ με δίδαξον
5. ἀκοὴν μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑόρακέν σε
6. διὸ ἐφαύλισα ἐμαυτὸν καὶ ἐτάκην ἥγημαι δὲ ἐμαυτὸν γῆν καὶ σποδόν
7. ἐγένετο δὲ μετὰ τὸ λαλῆσαι τὸν κύριον πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα τῷ Ιωβ εἶπεν ὁ κύριος Ελιφας τῷ Θαιμανίτῃ ἥμαρτες σὺ καὶ οἱ δύο φίλοι σου οὐ γὰρ ἐλαλήσατε ἐνώπιόν μου ἀληθὲς οὐδὲν ὥσπερ ὁ θεράπων μου Ιωβ
8. νῦν δὲ λάβετε ἑπτὰ μόσχους καὶ ἑπτὰ κριοὺς καὶ πορεύθητε πρὸς τὸν θεράποντά μου Ιωβ καὶ ποιήσει κάρπωσιν περὶ ὑμῶν Ιωβ δὲ ὁ θεράπων μου εὔξεται περὶ ὑμῶν ὅτι εἰ μὴ πρόσωπον αὐτοῦ λήμψομαι εἰ μὴ γὰρ δι’ αὐτόν ἀπώλεσα ἂν ὑμᾶς οὐ γὰρ ἐλαλήσατε ἀληθὲς κατὰ τοῦ θεράποντός μου Ιωβ
9. ἐπορεύθη δὲ Ελιφας ὁ Θαιμανίτης καὶ Βαλδαδ ὁ Σαυχίτης καὶ Σωφαρ ὁ Μιναῖος καὶ ἐποίησαν καθὼς συνέταξεν αὐτοῖς ὁ κύριος καὶ ἔλυσεν τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῖς διὰ Ιωβ
10. ὁ δὲ κύριος ηὔξησεν τὸν Ιωβ εὐξαμένου δὲ αὐτοῦ καὶ περὶ τῶν φίλων αὐτοῦ ἀφῆκεν αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ἔδωκεν δὲ ὁ κύριος διπλᾶ ὅσα ἦν ἔμπροσθεν Ιωβ εἰς διπλασιασμόν
11. ἤκουσαν δὲ πάντες οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ πάντα τὰ συμβεβηκότα αὐτῷ καὶ ἦλθον πρὸς αὐτὸν καὶ πάντες ὅσοι ᾔδεισαν αὐτὸν ἐκ πρώτου φαγόντες δὲ καὶ πιόντες παρ’ αὐτῷ παρεκάλεσαν αὐτόν καὶ ἐθαύμασαν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐπήγαγεν αὐτῷ ὁ κύριος ἔδωκεν δὲ αὐτῷ ἕκαστος ἀμνάδα μίαν καὶ τετράδραχμον χρυσοῦν ἄσημον
12. ὁ δὲ κύριος εὐλόγησεν τὰ ἔσχατα Ιωβ ἢ τὰ ἔμπροσθεν ἦν δὲ τὰ κτήνη αὐτοῦ πρόβατα μύρια τετρακισχίλια κάμηλοι ἑξακισχίλιαι ζεύγη βοῶν χίλια ὄνοι θήλειαι νομάδες χίλιαι
13. γεννῶνται δὲ αὐτῷ υἱοὶ ἑπτὰ καὶ θυγατέρες τρεῖς
14. καὶ ἐκάλεσεν τὴν μὲν πρώτην Ἡμέραν τὴν δὲ δευτέραν Κασίαν τὴν δὲ τρίτην Ἀμαλθείας κέρας
15. καὶ οὐχ εὑρέθησαν κατὰ τὰς θυγατέρας Ιωβ βελτίους αὐτῶν ἐν τῇ ὑπ’ οὐρανόν ἔδωκεν δὲ αὐταῖς ὁ πατὴρ κληρονομίαν ἐν τοῖς ἀδελφοῖς
16. ἔζησεν δὲ Ιωβ μετὰ τὴν πληγὴν ἔτη ἑκατὸν ἑβδομήκοντα τὰ δὲ πάντα ἔζησεν ἔτη διακόσια τεσσαράκοντα ὀκτώ καὶ εἶδεν Ιωβ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν αὐτοῦ τετάρτην γενεάν
17. καὶ ἐτελεύτησεν Ιωβ πρεσβύτερος καὶ πλήρης ἡμερῶν (17a) γέγραπται δὲ αὐτὸν πάλιν ἀναστήσεσθαι μεθ’ ὧν ὁ κύριος ἀνίστησιν (17b) οὗτος ἑρμηνεύεται ἐκ τῆς Συριακῆς βίβλου ἐν μὲν γῇ κατοικῶν τῇ Αυσίτιδι ἐπὶ τοῖς ὁρίοις τῆς Ιδουμαίας καὶ Ἀραβίας προϋπῆρχεν δὲ αὐτῷ ὄνομα Ιωβαβ (17c) λαβὼν δὲ γυναῖκα Ἀράβισσαν γεννᾷ υἱόν ᾧ ὄνομα Εννων ἦν δὲ αὐτὸς πατρὸς μὲν Ζαρε τῶν Ησαυ υἱῶν υἱός μητρὸς δὲ Βοσορρας ὥστε εἶναι αὐτὸν πέμπτον ἀπὸ Αβρααμ (17d) καὶ οὗτοι οἱ βασιλεῖς οἱ βασιλεύσαντες ἐν Εδωμ ἧς καὶ αὐτὸς ἦρξεν χώρας πρῶτος Βαλακ ὁ τοῦ Βεωρ καὶ ὄνομα τῇ πόλει αὐτοῦ Δενναβα μετὰ δὲ Βαλακ Ιωβαβ ὁ καλούμενος Ιωβ μετὰ δὲ τοῦτον Ασομ ὁ ὑπάρχων ἡγεμὼν ἐκ τῆς Θαιμανίτιδος χώρας μετὰ δὲ τοῦτον Αδαδ υἱὸς Βαραδ ὁ ἐκκόψας Μαδιαμ ἐν τῷ πεδίῳ Μωαβ καὶ ὄνομα τῇ πόλει αὐτοῦ Γεθθαιμ (17e) οἱ δὲ ἐλθόντες πρὸς αὐτὸν φίλοι Ελιφας τῶν Ησαυ υἱῶν Θαιμανων βασιλεύς Βαλδαδ ὁ Σαυχαίων τύραννος Σωφαρ ὁ Μιναίων βασιλεύς
Przypisy:
42:1-6 - Hiob odpowiada Bogu pokorą i skruchą. Uznaje wielkość Boga i ograniczenia Jego rozumienia. To dowodzi, że prawdziwe poznanie Boga prowadzi do uznania naszej słabości (zob. także Psalm 51:17 i Izajasz 57:15).
42:7-9 - Bóg nakazuje przyjaciołom Hioba składać ofiary i prosić Hioba o wstawiennictwo. To pokazuje wagę wstawiennictwa i odbudowy zerwanych relacji (zob. także Jk 5,16 i 1 J 5,16).
42:10:00 - Bóg przywraca Hiobowi jego los po tym, jak modli się za swoich przyjaciół. To przywrócenie dowodzi wierności Boga i Jego zdolności do przekształcania trudnych sytuacji w błogosławieństwa (zob. także Psalm 126:5-6 i List do Rzymian 8:28).
42:11-12 - Obfitość Bożych błogosławieństw, którymi Bóg obdarzył Hioba po jego cierpieniu, uwydatnia nagrodę, jaką Bóg mu dał za jego wierność. To ukazuje charakter Boga jako hojnego dawcy, który nagradza posłuszeństwo (zob. także Hebrajczyków 11:6 i Psalm 23:5).
42:13-17 - Ostatnie życie Hioba naznaczone jest dobrobytem i błogosławieństwami. To pokazuje, że nawet pośród cierpienia wierność Bogu zostaje nagrodzona odrodzeniem i nowymi możliwościami (zob. także Rdz 50,20 i 2 Kor 4,17).
Wersety związane z Jó, 42:
Rozdział 42 Hioba kończy księgę ostateczną odpowiedzią Hioba i boskim przywróceniem. Jak Hiob reaguje na objawienie Boże? Ten pełen mocy tekst jest kroniką pokuty i uległości Hioba, po której następuje boska nagana wobec przyjaciół Hioba i przywrócenie mu fortuny. Rozdział ten porusza kluczowe tematy, takie jak pokora, pokuta, wstawiennictwo i ostateczna sprawiedliwość Boża. Hioba 42 oferuje satysfakcjonujące rozwiązanie sagi Hioba o cierpieniu i wierze. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na przemieniające zasady tego przełomowego ostatniego rozdziału.
Jakuba 5:11: "Jak wiecie, za szczęśliwych uważamy tych, którzy wykazują wytrwałość. Słyszeliście o cierpliwości Hioba i widzieliście koniec, jaki przyniósł mu Pan. Pan jest pełen współczucia i miłosierdzia." - Werset ten odzwierciedla historię Hioba jako całość, podkreślając wytrwałość Hioba i najwyższe współczucie Boga.
Ezechiela 14:14: "Nawet gdyby ci trzej mężczyźni – Noe, Daniel i Hiob – byli w tym, mogli się ocalić jedynie dzięki swojej prawości – wyrocznia Wszechwładnego Pana." - Werset ten wymienia Hioba jako przykład prawości, odzwierciedlający końcowy wynik historii Hioba.
1 Piotra 5:6: "Uniżajcie się zatem pod potężną ręką Boga, aby was wywyższył w swoim czasie." - Werset ten odzwierciedla pokorę Hioba przed Bogiem w 42. rozdziale Hioba i późniejsze wywyższenie Hioba przez Boga.
Psalmy 30:5: "Bo jego gniew trwa tylko chwilę, ale jego łaska trwa całe życie; płacz może trwać przez całą noc, ale rano wybucha radość." - Werset ten odzwierciedla wzór cierpienia, po którym następuje odnowienie, widoczny w historii Hioba, szczególnie w Hioba 42.
Powtórzonego Prawa 8:3: "Upokorył cię, pozwalając ci głodować, a potem nakarmił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani twoi przodkowie, aby cię nauczyć, że nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Pana." - Werset ten nawiązuje do tematu z rozdziału Hioba 42, gdzie Hiob uczy się ufać Bogu poza swoimi materialnymi warunkami.
FAQ:
Jak Hiob odpowiada Bogu w Księdze Hioba 42?
Hiob uznaje wielkość Boga, przyznaje się do swoich ograniczeń i żałuje, że Go kwestionował, okazując pokorę i poddanie. (Hiob 42:1-6)
Co Bóg zrobił z przyjaciółmi Hioba?
Bóg gani przyjaciół Hioba za błędne wypowiadanie się o Nim i żąda od nich złożenia ofiar, podczas gdy Hiob wstawia się za nimi. (Hioba 42:7-9)
W jaki sposób Bóg przywraca życie Hiobowi?
Bóg podwaja majątek Hioba, obdarza go nowymi dziećmi i długim życiem, okazując w ten sposób swoją łaskę i wierność. (Hiob 42:10-17)
Czego możemy się nauczyć z zakończenia historii Hioba?
Dowiadujemy się, że Bóg nagradza wierność i że Jego cel zawsze zwycięża, nawet pośród cierpienia. (Hioba 42:10-17)
Jaka jest główna nauka płynąca z Księgi Hioba?
Historia Hioba uczy nas o suwerenności Boga, znaczeniu wiary w obliczu prób i zaufaniu do Bożej sprawiedliwości. (Hiob 42:1-17)
