1. ὑπολαβὼν δὲ Ελιφας ὁ Θαιμανίτης λέγει
2. πότερον οὐχὶ ὁ κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην
3. τί γὰρ μέλει τῷ κυρίῳ ἐὰν σὺ ἦσθα τοῖς ἔργοις ἄμεμπτος ἢ ὠφέλεια ὅτι ἁπλώσῃς τὴν ὁδόν σου
4. ἦ λόγον σου ποιούμενος ἐλέγξει σε καὶ συνεισελεύσεταί σοι εἰς κρίσιν
5. πότερον οὐχ ἡ κακία σού ἐστιν πολλή ἀναρίθμητοι δέ σού εἰσιν αἱ ἁμαρτίαι
6. ἠνεχύραζες δὲ τοὺς ἀδελφούς σου διὰ κενῆς ἀμφίασιν δὲ γυμνῶν ἀφείλου
7. οὐδὲ ὕδωρ διψῶντας ἐπότισας ἀλλὰ πεινώντων ἐστέρησας ψωμόν
8. ἐθαύμασας δέ τινων πρόσωπον ᾤκισας δὲ τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς
9. χήρας δὲ ἐξαπέστειλας κενάς ὀρφανοὺς δὲ ἐκάκωσας
10. τοιγαροῦν ἐκύκλωσάν σε παγίδες καὶ ἐσπούδασέν σε πόλεμος ἐξαίσιος
11. τὸ φῶς σοι σκότος ἀπέβη κοιμηθέντα δὲ ὕδωρ σε ἐκάλυψεν
12. μὴ οὐχὶ ὁ τὰ ὑψηλὰ ναίων ἐφορᾷ τοὺς δὲ ὕβρει φερομένους ἐταπείνωσεν
13. καὶ εἶπας τί ἔγνω ὁ ἰσχυρός ἦ κατὰ τοῦ γνόφου κρινεῖ
14. νέφη ἀποκρυφὴ αὐτοῦ καὶ οὐχ ὁραθήσεται καὶ γῦρον οὐρανοῦ διαπορεύσεται
15. μὴ τρίβον αἰώνιον φυλάξεις ἣν ἐπάτησαν ἄνδρες ἄδικοι
16. οἳ συνελήμφθησαν ἄωροι ποταμὸς ἐπιρρέων οἱ θεμέλιοι αὐτῶν
17. οἱ λέγοντες κύριος τί ποιήσει ἡμῖν ἢ τί ἐπάξεται ἡμῖν ὁ παντοκράτωρ
18. ὃς δὲ ἐνέπλησεν τοὺς οἴκους αὐτῶν ἀγαθῶν βουλὴ δὲ ἀσεβῶν πόρρω ἀπ’ αὐτοῦ
19. ἰδόντες δίκαιοι ἐγέλασαν ἄμεμπτος δὲ ἐμυκτήρισεν
20. εἰ μὴ ἠφανίσθη ἡ ὑπόστασις αὐτῶν καὶ τὸ κατάλειμμα αὐτῶν καταφάγεται πῦρ
21. γενοῦ δὴ σκληρός ἐὰν ὑπομείνῃς εἶτ’ ὁ καρπός σου ἔσται ἐν ἀγαθοῖς
22. ἔκλαβε δὲ ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐξηγορίαν καὶ ἀνάλαβε τὰ ῥήματα αὐτοῦ ἐν καρδίᾳ σου
23. ἐὰν δὲ ἐπιστραφῇς καὶ ταπεινώσῃς σεαυτὸν ἔναντι κυρίου πόρρω ἐποίησας ἀπὸ διαίτης σου τὸ ἄδικον
24. θήσῃ ἐπὶ χώματι ἐν πέτρᾳ καὶ ὡς πέτρᾳ χειμάρρους Ωφιρ
25. ἔσται οὖν σου ὁ παντοκράτωρ βοηθὸς ἀπὸ ἐχθρῶν καθαρὸν δὲ ἀποδώσει σε ὥσπερ ἀργύριον πεπυρωμένον
26. εἶτα παρρησιασθήσῃ ἔναντι κυρίου ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν ἱλαρῶς
27. εὐξαμένου δέ σου πρὸς αὐτὸν εἰσακούσεταί σου δώσει δέ σοι ἀποδοῦναι τὰς εὐχάς
28. ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνης ἐπὶ δὲ ὁδοῖς σου ἔσται φέγγος
29. ὅτι ἐταπείνωσεν αὐτόν καὶ ἐρεῖς ὑπερηφανεύσατο καὶ κύφοντα ὀφθαλμοῖς σώσει
30. ῥύσεται ἀθῷον καὶ διασώθητι ἐν καθαραῖς χερσίν σου
Przypisy:
22:1-5 - Elifaz odpowiada Hiobowi, twierdząc, że jego cierpienie musi być konsekwencją jego grzechów. To podejście odzwierciedla teologię odwetową, która dąży do powiązania cierpienia z karą, nie uwzględniając złożoności ludzkiego cierpienia (zob. także Psalm 94:11 i Ezechiela 18:30).
22:6-9 - Elifaz oskarża Hioba o chciwość i opresyjność, sugerując, że jego nieszczęście jest wynikiem jego własnych działań. To oskarżenie odzwierciedla powierzchowne pojmowanie Bożej sprawiedliwości i ignoruje rzeczywistość cierpienia niewinnych (zob. także Łk 6,37-38 i Jk 2,13).
22:10-11 - Elifaz wspomina, że Hiob jest otoczony sidłami, co wzmacnia przekonanie, że podlega on sądowi Bożemu. Ten pogląd ogranicza nasze rozumienie działania Boga i pomija Jego miłość i miłosierdzie (zob. także Psalm 139:7-10 i List do Rzymian 8:38-39).
22:12-14 - Elifaz mówi o wielkości Boga, podkreślając Jego wszechobecność i wszechwiedzę. To stwierdzenie wzmacnia przekonanie, że Hiob nie może uniknąć sądu Bożego, ale jednocześnie podkreśla majestat i suwerenność Boga (zob. także Psalm 139:1-6 i Izajasz 66:1-2).
22:15-20 - Elifaz zachęca Hioba do nawrócenia się do Boga w pokucie, sugerując, że odnowa zależy od jego postawy. Takie podejście umniejsza Bożą łaskę i złożoność relacji między grzechem, pokutą i cierpieniem (zob. także 1 J 1,9 i Jk 4,7-8).
Wersety związane z Jó, 22:
Rozdział 22 Hioba zawiera trzecią mowę Elifaza. W jaki sposób intensyfikuje swoje oskarżenia przeciwko Hiobowi? W tym wnikliwym przemówieniu Elifaz oskarża Hioba o konkretne grzechy, argumentując, że jego cierpienia są bezpośrednim skutkiem rzekomych występków. Tekst porusza takie tematy, jak pochopny osąd, natura prawdziwej pobożności i znaczenie pokuty. Hioba 22 podkreśla niebezpieczeństwo pochopnych wniosków na temat przyczyn cierpienia innych. Rozważcie z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do kontrowersyjnych tematów tego prowokacyjnego rozdziału.
Izajasza 58:7: "Czy nie jest to dzielenie się jedzeniem z głodnymi, udzielanie schronienia bezbronnym biednym, przyodziewanie nagich, które spotykasz, i nie odmawianie pomocy bliźniemu?" - Werset ten odzwierciedla oskarżenia Elifaza z Księgi Hioba 22 dotyczące rzekomego braku miłości Hioba.
Przysłów 22:22-23: "Nie wykorzystujcie biednych dlatego, że są biedni, ani nie uciskajcie potrzebujących w sądzie, gdyż Pan będzie ich orędownikiem i okradnie tych, którzy ich okradają z życia." - Przysłowia te odzwierciedlają oskarżenia Elifaza z 22. rozdziału Księgi Hioba, ale także przestrogę, że Bóg chroni biednych.
Mateusza 25:35-36: "Bo byłem głodny, a daliście mi jeść; Byłem spragniony, a daliście Mi pić; Byłem przybyszem, a przyjęliście mnie; Potrzebowałem odzienia, a przyodzialiście mnie; Byłem chory, a zaopiekowaliście się mną; Byłem w więzieniu, a odwiedziliście mnie." - Jezus podkreśla wagę dobrych uczynków, a o zaniedbanie tego tematu Elifaz zarzuca Hiobowi w 22. rozdziale Księgi Hioba.
Jakuba 2:15-16: "Jeśli brat lub siostra potrzebują odzieży i codziennego pożywienia, a ktoś z was powie mu: „Idź w pokoju, ogrzej się i nakarm się, aż będziesz syty”, ale nie dając mu niczego, jaki jest sens?" - Jakub podkreśla znaczenie konkretnych aktów miłosierdzia, o które Elifaz zarzuca Hiobowi zaniedbanie w Hioba 22.
1 Jana 3:17: "Jeśli ktoś ma środki materialne, a widząc brata w potrzebie, nie okazuje mu współczucia, jak może w nim pozostać miłość Boża?" - Jan podkreśla znaczenie praktycznego współczucia, odzwierciedlając oskarżenia Elifaza z Księgi Hioba 22.
FAQ:
O co Elifaz oskarża Hioba?
Elifaz oskarża Hioba o niesprawiedliwość, ucisk biednych i chciwość, argumentując, że jego cierpienie jest karą boską za jego rzekome czyny. (Hioba 22:5-9)
Jak Elifaz tłumaczy cierpienie Hioba?
Twierdzi, że Hiob cierpi, ponieważ zgrzeszył, sugerując, że jeśli się nawróci, Bóg przywróci mu życie i dobrobyt. (Hioba 22:23-25)
Co Elifaz sugeruje Hiobowi w celu pojednania się z Bogiem?
Radzi Hiobowi, aby szukał Boga, odwrócił się od grzechu i zaufał Panu, obiecując, że przyniesie to odrodzenie i błogosławieństwa. (Hioba 22:21-30)
Jak Elifaz interpretuje boską sprawiedliwość?
Uważa, że Boża sprawiedliwość jest natychmiastowa, wierząc, że Bóg nagradza sprawiedliwych i karze złych na ziemi, ignorując złożoność cierpienia Hioba (Hiob 22:3-5).
Czym wizja Elifaza różni się od wizji Hioba?
Elifaz uważa, że Hiob cierpi z powodu ukrytych grzechów, podczas gdy Hiob kwestionuje bezpośredni związek między grzechem a cierpieniem, szukając odpowiedzi u Boga. (Hiob 22:5-30)
