1. καὶ Μωυσῆς ἦν ποιμαίνων τὰ πρόβατα Ιοθορ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ τοῦ ἱερέως Μαδιαμ καὶ ἤγαγεν τὰ πρόβατα ὑπὸ τὴν ἔρημον καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ὄρος Χωρηβ
2. ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος κυρίου ἐν φλογὶ πυρὸς ἐκ τοῦ βάτου καὶ ὁρᾷ ὅτι ὁ βάτος καίεται πυρί ὁ δὲ βάτος οὐ κατεκαίετο
3. εἶπεν δὲ Μωυσῆς παρελθὼν ὄψομαι τὸ ὅραμα τὸ μέγα τοῦτο τί ὅτι οὐ κατακαίεται ὁ βάτος
4. ὡς δὲ εἶδεν κύριος ὅτι προσάγει ἰδεῖν ἐκάλεσεν αὐτὸν κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων Μωυσῆ Μωυσῆ ὁ δὲ εἶπεν τί ἐστιν
5. καὶ εἶπεν μὴ ἐγγίσῃς ὧδε λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας γῆ ἁγία ἐστίν
6. καὶ εἶπεν αὐτῷ ἐγώ εἰμι ὁ θεὸς τοῦ πατρός σου θεὸς Αβρααμ καὶ θεὸς Ισαακ καὶ θεὸς Ιακωβ ἀπέστρεψεν δὲ Μωυσῆς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ εὐλαβεῖτο γὰρ κατεμβλέψαι ἐνώπιον τοῦ θεοῦ
7. εἶπεν δὲ κύριος πρὸς Μωυσῆν ἰδὼν εἶδον τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ τῆς κραυγῆς αὐτῶν ἀκήκοα ἀπὸ τῶν ἐργοδιωκτῶν οἶδα γὰρ τὴν ὀδύνην αὐτῶν
8. καὶ κατέβην ἐξελέσθαι αὐτοὺς ἐκ χειρὸς Αἰγυπτίων καὶ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ τῆς γῆς ἐκείνης καὶ εἰσαγαγεῖν αὐτοὺς εἰς γῆν ἀγαθὴν καὶ πολλήν εἰς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι εἰς τὸν τόπον τῶν Χαναναίων καὶ Χετταίων καὶ Αμορραίων καὶ Φερεζαίων καὶ Γεργεσαίων καὶ Ευαίων καὶ Ιεβουσαίων
9. καὶ νῦν ἰδοὺ κραυγὴ τῶν υἱῶν Ισραηλ ἥκει πρός με κἀγὼ ἑώρακα τὸν θλιμμόν ὃν οἱ Αἰγύπτιοι θλίβουσιν αὐτούς
10. καὶ νῦν δεῦρο ἀποστείλω σε πρὸς Φαραω βασιλέα Αἰγύπτου καὶ ἐξάξεις τὸν λαόν μου τοὺς υἱοὺς Ισραηλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου
11. καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς τὸν θεόν τίς εἰμι ὅτι πορεύσομαι πρὸς Φαραω βασιλέα Αἰγύπτου καὶ ὅτι ἐξάξω τοὺς υἱοὺς Ισραηλ ἐκ γῆς Αἰγύπτου
12. εἶπεν δὲ ὁ θεὸς Μωυσεῖ λέγων ὅτι ἔσομαι μετὰ σοῦ καὶ τοῦτό σοι τὸ σημεῖον ὅτι ἐγώ σε ἐξαποστέλλω ἐν τῷ ἐξαγαγεῖν σε τὸν λαόν μου ἐξ Αἰγύπτου καὶ λατρεύσετε τῷ θεῷ ἐν τῷ ὄρει τούτῳ
13. καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς τὸν θεόν ἰδοὺ ἐγὼ ἐλεύσομαι πρὸς τοὺς υἱοὺς Ισραηλ καὶ ἐρῶ πρὸς αὐτούς ὁ θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς ἐρωτήσουσίν με τί ὄνομα αὐτῷ τί ἐρῶ πρὸς αὐτούς
14. καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Μωυσῆν ἐγώ εἰμι ὁ ὤν καὶ εἶπεν οὕτως ἐρεῖς τοῖς υἱοῖς Ισραηλ ὁ ὢν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς
15. καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πάλιν πρὸς Μωυσῆν οὕτως ἐρεῖς τοῖς υἱοῖς Ισραηλ κύριος ὁ θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν θεὸς Αβρααμ καὶ θεὸς Ισαακ καὶ θεὸς Ιακωβ ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς τοῦτό μού ἐστιν ὄνομα αἰώνιον καὶ μνημόσυνον γενεῶν γενεαῖς
16. ἐλθὼν οὖν συνάγαγε τὴν γερουσίαν τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς κύριος ὁ θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν ὦπταί μοι θεὸς Αβρααμ καὶ θεὸς Ισαακ καὶ θεὸς Ιακωβ λέγων ἐπισκοπῇ ἐπέσκεμμαι ὑμᾶς καὶ ὅσα συμβέβηκεν ὑμῖν ἐν Αἰγύπτῳ
17. καὶ εἶπον ἀναβιβάσω ὑμᾶς ἐκ τῆς κακώσεως τῶν Αἰγυπτίων εἰς τὴν γῆν τῶν Χαναναίων καὶ Χετταίων καὶ Αμορραίων καὶ Φερεζαίων καὶ Γεργεσαίων καὶ Ευαίων καὶ Ιεβουσαίων εἰς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι
18. καὶ εἰσακούσονταί σου τῆς φωνῆς καὶ εἰσελεύσῃ σὺ καὶ ἡ γερουσία Ισραηλ πρὸς Φαραω βασιλέα Αἰγύπτου καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτόν ὁ θεὸς τῶν Εβραίων προσκέκληται ἡμᾶς πορευσώμεθα οὖν ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν εἰς τὴν ἔρημον ἵνα θύσωμεν τῷ θεῷ ἡμῶν
19. ἐγὼ δὲ οἶδα ὅτι οὐ προήσεται ὑμᾶς Φαραω βασιλεὺς Αἰγύπτου πορευθῆναι ἐὰν μὴ μετὰ χειρὸς κραταιᾶς
20. καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα πατάξω τοὺς Αἰγυπτίους ἐν πᾶσι τοῖς θαυμασίοις μου οἷς ποιήσω ἐν αὐτοῖς καὶ μετὰ ταῦτα ἐξαποστελεῖ ὑμᾶς
21. καὶ δώσω χάριν τῷ λαῷ τούτῳ ἐναντίον τῶν Αἰγυπτίων ὅταν δὲ ἀποτρέχητε οὐκ ἀπελεύσεσθε κενοί
22. αἰτήσει γυνὴ παρὰ γείτονος καὶ συσκήνου αὐτῆς σκεύη ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ καὶ ἱματισμόν καὶ ἐπιθήσετε ἐπὶ τοὺς υἱοὺς ὑμῶν καὶ ἐπὶ τὰς θυγατέρας ὑμῶν καὶ σκυλεύσετε τοὺς Αἰγυπτίους
Przypisy:
3:1-6 - Mojżesz spotyka płonący krzew, gdzie Bóg objawia się jako „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba”. Ten moment oznacza boskie powołanie Mojżesza do wyprowadzenia ludu izraelskiego z Egiptu, podkreślając świętość Boga i Jego relację z patriarchami (zobacz także Dzieje Apostolskie 7:32 i Ewangelię Mateusza 22:32).
3:7-10 - Bóg oświadcza, że widział cierpienie swojego ludu i wzywa Mojżesza, aby go wyzwolił. Misja Mojżesza jest bezpośrednią odpowiedzią na wołanie Izraelitów, ukazując współczujący charakter Boga i Jego działanie w historii (zob. także Psalm 34:15-17 i Dzieje Apostolskie 7:34).
3:11-12 - Mojżesz wyraża wątpliwości co do swojej zdolności do wypełnienia misji, ale Bóg obiecuje być z nim. Dialog ten podkreśla ideę, że moc Boża jest wystarczająca, by przezwyciężyć ludzkie słabości (zob. także Izajasz 41,10 i 2 Kor 12,9).
3:13-15 - Bóg objawia swoje imię: „Jestem, Który Jestem”, wskazując na Jego wieczną, samoistną naturę. Imię Boga wyraża autorytet i moc oraz stanowi gwarancję wybawienia dla ludu Izraela (zob. także Jana 8:58 i Objawienie 1:8).
3:16-22 - Bóg nakazuje Mojżeszowi udać się do faraona i poprowadzić Izraelitów w ucieczce, zapewniając ich, że nie odejdą z pustymi rękami. Ta obietnica wybawienia i błogosławieństwa odzwierciedla zaangażowanie Boga wobec Jego ludu i wypełnienie Jego przymierza (zob. także Rdz 15,14 i Wj 12,35-36).
Wersety związane z Êxodo, 3:
Rozdział 3 Księgi Wyjścia opisuje wezwanie Mojżesza do płonącego krzaka. W jaki sposób Bóg objawia się i poleca Swojemu słudze? Ten kluczowy tekst opisuje spotkanie Mojżesza z Bogiem na górze Horeb, objawienie Bożego imienia „Jestem Który Jestem” oraz misję wyzwolenia Izraela z Egiptu. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak świętość Boga, Jego współczucie dla cierpienia Jego ludu i Boże powołanie do służby. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do tematów objawienia i oddania do użytku w tym przemieniającym rozdziale.
Dzieje Apostolskie 7:30-34: "Po czterdziestu latach ukazał mu się anioł na pustyni w pobliżu góry Synaj, w płomieniach płonącego krzewu. Mojżesz był zdumiony tym, co zobaczył. Kiedy podszedł, aby obserwować, usłyszał głos Pana: „Jestem Bogiem twoich przodków, Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba”. Mojżesz zaczął drżeć i nie śmiał spojrzeć. Wtedy Pan rzekł do niego: Zdejmij sandały, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą. Z pewnością widziałem ucisk mojego ludu w Egipcie. Usłyszałem twoje jęki i zszedłem, aby cię uwolnić. Teraz przyjdź, a wyślę cię z powrotem do Egiptu." - Ten fragment opisuje wydarzenia z Księgi Wyjścia 3, wezwania Mojżesza do płonącego krzaka.
Marka 12:26: "A co do zmartwychwstania, czy nie czytaliście w Księdze Mojżesza, w opisie krzewu, jak Bóg mu powiedział: «Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». ?" - Jezus cytuje Księgę Wyjścia 3:6, aby uzasadnić zmartwychwstanie, pokazując ciągłe znaczenie tego fragmentu.
Hebrajczyków 11:27: "Przez wiarę Mojżesz wyszedł z Egiptu, nie bojąc się gniewu króla, i wytrwał, bo widział Niewidzialnego." - Werset ten interpretuje odwagę Mojżesza w przyjęciu Bożego powołania w Księdze Wyjścia 3, jako akt wiary.
Jana 8:58: "Powiadam wam, że zanim urodził się Abraham, Ja Jestem!" - Jezus nawiązuje do imienia Bożego objawionego w Księdze Wyjścia 3,14, odnosząc je do siebie i potwierdzając swoją boskość.
Objawienie 1:8: "Jestem Alfą i Omegą – mówi Pan Bóg – który jest, który był i który przyjdzie, Wszechmogący." - Ten samoopis Boga nawiązuje do imienia Bożego objawionego w Księdze Wyjścia 3:14: „Jestem, który Jestem”.
FAQ:
Jak Mojżesz odnalazł Boga w płonącym krzewie?
Mojżesz spotkał Boga w płonącym krzewie, pasąc owce na górze Horeb. Krzew płonął, nie spalając się, a Bóg przemówił do niego bezpośrednio. (Wyjścia 3:2-4)
Jaką misję Bóg dał Mojżeszowi?
Bóg nakazał Mojżeszowi powrót do Egiptu, aby uwolnić Izraelitów z niewoli i poprowadzić ich do ziemi obiecanej. (Wyjścia 3:10)
Co Bóg objawił Mojżeszowi na temat swego imienia?
Bóg objawił Mojżeszowi, że Jego imię brzmi „Jestem, który Jestem” (JHWH), podkreślając Jego wieczność i niezmienność (Wyjścia 3:14).
Jak Mojżesz zareagował na powołanie Boga?
Mojżesz zareagował wątpliwościami i niepewnością, kwestionując swoje zdolności przywódcze i prosząc o znaki, które mogłyby przekonać Izraelitów i faraona. (Wyjścia 3:11-13)
Jaką obietnicę Bóg dał Mojżeszowi w związku z misją?
Bóg obiecał, że będzie z Mojżeszem podczas jego misji, a Izraelici po wyzwoleniu będą oddawać cześć Bogu na górze Horeb. (Wyjścia 3:12)
