1. ἐπὶ βασιλέως Ιωακιμ τῆς Ιουδαίας ἔτους τρίτου παραγενόμενος Ναβουχοδονοσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος εἰς Ιερουσαλημ ἐπολιόρκει αὐτήν
2. καὶ παρέδωκεν αὐτὴν κύριος εἰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ Ιωακιμ τὸν βασιλέα τῆς Ιουδαίας καὶ μέρος τι τῶν ἱερῶν σκευῶν τοῦ κυρίου καὶ ἀπήνεγκεν αὐτὰ εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἀπηρείσατο αὐτὰ ἐν τῷ εἰδωλίῳ αὐτοῦ
3. καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς Αβιεσδρι τῷ ἑαυτοῦ ἀρχιευνούχῳ ἀγαγεῖν αὐτῷ ἐκ τῶν υἱῶν τῶν μεγιστάνων τοῦ Ισραηλ καὶ ἐκ τοῦ βασιλικοῦ γένους καὶ ἐκ τῶν ἐπιλέκτων
4. νεανίσκους ἀμώμους καὶ εὐειδεῖς καὶ ἐπιστήμονας ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ γραμματικοὺς καὶ συνετοὺς καὶ σοφοὺς καὶ ἰσχύοντας ὥστε εἶναι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως καὶ διδάξαι αὐτοὺς γράμματα καὶ διάλεκτον Χαλδαϊκὴν
5. καὶ δίδοσθαι αὐτοῖς ἔκθεσιν ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καὶ ἀπὸ τῆς βασιλικῆς τραπέζης καὶ ἀπὸ τοῦ οἴνου οὗ πίνει ὁ βασιλεύς καὶ ἐκπαιδεῦσαι αὐτοὺς ἔτη τρία καὶ ἐκ τούτων στῆσαι ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως
6. καὶ ἦσαν ἐκ τοῦ γένους τῶν υἱῶν Ισραηλ τῶν ἀπὸ τῆς Ιουδαίας Δανιηλ Ανανιας Μισαηλ Αζαριας
7. καὶ ἐπέθηκεν αὐτοῖς ὁ ἀρχιευνοῦχος ὀνόματα τῷ μὲν Δανιηλ Βαλτασαρ τῷ δὲ Ανανια Σεδραχ καὶ τῷ Μισαηλ Μισαχ καὶ τῷ Αζαρια Αβδεναγω
8. καὶ ἐνεθυμήθη Δανιηλ ἐν τῇ καρδίᾳ ὅπως μὴ ἀλισγηθῇ ἐν τῷ δείπνῳ τοῦ βασιλέως καὶ ἐν ᾧ πίνει οἴνῳ καὶ ἠξίωσε τὸν ἀρχιευνοῦχον ἵνα μὴ συμμολυνθῇ
9. καὶ ἔδωκε κύριος τῷ Δανιηλ τιμὴν καὶ χάριν ἐναντίον τοῦ ἀρχιευνούχου
10. καὶ εἶπεν ὁ ἀρχιευνοῦχος τῷ Δανιηλ ἀγωνιῶ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα τὸν ἐκτάξαντα τὴν βρῶσιν ὑμῶν καὶ τὴν πόσιν ὑμῶν ἵνα μὴ ἴδῃ τὰ πρόσωπα ὑμῶν διατετραμμένα καὶ ἀσθενῆ παρὰ τοὺς συντρεφομένους ὑμῖν νεανίας τῶν ἀλλογενῶν καὶ κινδυνεύσω τῷ ἰδίῳ τραχήλῳ
11. καὶ εἶπεν Δανιηλ Αβιεσδρι τῷ ἀναδειχθέντι ἀρχιευνούχῳ ἐπὶ τὸν Δανιηλ Ανανιαν Μισαηλ Αζαριαν
12. πείρασον δὴ τοὺς παῖδάς σου ἐφ’ ἡμέρας δέκα καὶ δοθήτω ἡμῖν ἀπὸ τῶν ὀσπρίων τῆς γῆς ὥστε κάπτειν καὶ ὑδροποτεῖν
13. καὶ ἐὰν φανῇ ἡ ὄψις ἡμῶν διατετραμμένη παρὰ τοὺς ἄλλους νεανίσκους τοὺς ἐσθίοντας ἀπὸ τοῦ βασιλικοῦ δείπνου καθὼς ἐὰν θέλῃς οὕτω χρῆσαι τοῖς παισί σου
14. καὶ ἐχρήσατο αὐτοῖς τὸν τρόπον τοῦτον καὶ ἐπείρασεν αὐτοὺς ἡμέρας δέκα
15. μετὰ δὲ τὰς δέκα ἡμέρας ἐφάνη ἡ ὄψις αὐτῶν καλὴ καὶ ἡ ἕξις τοῦ σώματος κρείσσων τῶν ἄλλων νεανίσκων τῶν ἐσθιόντων τὸ βασιλικὸν δεῖπνον
16. καὶ ἦν Αβιεσδρι ἀναιρούμενος τὸ δεῖπνον αὐτῶν καὶ τὸν οἶνον αὐτῶν καὶ ἀντεδίδου αὐτοῖς ἀπὸ τῶν ὀσπρίων
17. καὶ τοῖς νεανίσκοις ἔδωκεν ὁ κύριος ἐπιστήμην καὶ σύνεσιν καὶ φρόνησιν ἐν πάσῃ γραμματικῇ τέχνῃ καὶ τῷ Δανιηλ ἔδωκε σύνεσιν ἐν παντὶ ῥήματι καὶ ὁράματι καὶ ἐνυπνίοις καὶ ἐν πάσῃ σοφίᾳ
18. μετὰ δὲ τὰς ἡμέρας ταύτας ἐπέταξεν ὁ βασιλεὺς εἰσαγαγεῖν αὐτούς καὶ εἰσήχθησαν ἀπὸ τοῦ ἀρχιευνούχου πρὸς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονοσορ
19. καὶ ὡμίλησεν αὐτοῖς ὁ βασιλεύς καὶ οὐχ εὑρέθη ἐν τοῖς σοφοῖς ὅμοιος τῷ Δανιηλ καὶ Ανανια καὶ Μισαηλ καὶ Αζαρια καὶ ἦσαν παρὰ τῷ βασιλεῖ
20. καὶ ἐν παντὶ λόγῳ καὶ συνέσει καὶ παιδείᾳ ὅσα ἐζήτησε παρ’ αὐτῶν ὁ βασιλεύς κατέλαβεν αὐτοὺς σοφωτέρους δεκαπλασίως ὑπὲρ τοὺς σοφιστὰς καὶ τοὺς φιλοσόφους τοὺς ἐν πάσῃ τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ καὶ ἐδόξασεν αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ κατέστησεν αὐτοὺς ἄρχοντας καὶ ἀνέδειξεν αὐτοὺς σοφοὺς παρὰ πάντας τοὺς αὐτοῦ ἐν πράγμασιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ αὐτοῦ καὶ ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ
21. καὶ ἦν Δανιηλ ἕως τοῦ πρώτου ἔτους τῆς βασιλείας Κύρου βασιλέως Περσῶν
Przypisy:
1:1-2 - Niewola Judy rozpoczyna się wraz z podbojem Jerozolimy, a król Nabuchodonozor zabiera ze sobą na swój dwór kilku najznakomitszych młodych Izraelitów. Wydarzenie to oznacza początek okresu oczyszczenia i odnowy dla ludu Bożego, który wciąż znajduje się pod obcym panowaniem (zob. także Jeremiasza 25:11 i 2 Kronik 36:6).
1:3-7 - Daniel i jego przyjaciele zostają wybrani do służby królewskiej i otrzymują specjalne potrawy z królewskiego stołu. Ten fragment uwypukla próby Babilonu, by zasymilować Żydów, ale także odwagę i determinację Daniela, by zachować swoją tożsamość jako sługi Bożego (zob. także 1 P 1,14-16 i 1 J 2,15-17).
1:8-16 - Daniel postanawia nie kalać się królewskim jedzeniem i napojami, prosząc o dietę złożoną z warzyw i wody. Ten akt wierności Bogu odzwierciedla zasadę oddzielenia i poświęcenia wierzących, nawet w nieprzyjaznym otoczeniu. Posłuszeństwo Daniela świadczy o zaufaniu do Bożej opatrzności (zob. także Rz 12,2 i 1 Kor 10,31).
1:17-20 - Bóg błogosławi Daniela i jego przyjaciół mądrością i rozeznaniem, przewyższając innych młodzieńców. Wierność Daniela przynosi duchowe owoce, pokazując, jak posłuszeństwo Bogu może prowadzić do większych błogosławieństw i mądrości (zob. także Jk 1,5 i Prz 2,6).
01:21 - Daniel pozostaje na służbie królewskiej do pierwszego roku panowania króla Cyrusa, co dowodzi ciągłości Bożej suwerenności, która chroni Jego lud aż do nadejścia czasu wyzwolenia. Historia Daniela dowodzi, że Bóg sprawuje władzę nad narodami i ich władcami (zob. także Izajasz 45:1-4 i Daniel 2:21).
Wersety związane z Daniel, 1:
Rozdział 1 Daniela opisuje wygnanie młodych Żydów w Babilonie. Jak Daniel i jego przyjaciele zachowują wiarę w obcym kraju? Tekst opisuje ich determinację, aby się nie skalać, ich wyższą mądrość i Boską łaskę, jaką otrzymują. Ten podstawowy rozdział ustanawia tematy wierności, prawości i Bożej suwerenności nawet na wygnaniu. Narracja pokazuje, jak pozostać wiernym pomimo wyzwań kulturowych. Rozważmy razem z nami pięć fragmentów Biblii, które rzucają światło na trwałe zasady przedstawione w tym inspirującym rozdziale.
1 Koryntian 10:13: "Nie spotkała cię żadna pokusa, która nie jest zwyczajna dla mężczyzn. A Bóg jest wierny; nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad to, co możecie znieść. Gdy jednak ulegną pokusie, On sam wskaże im wyjście, aby mogli ją przetrwać." - Werset ten odzwierciedla wierność Daniela i jego przyjaciół w przestrzeganiu koszernej diety i pokazuje, jak Bóg zapewnia siłę, aby oprzeć się pokusie.
Rzymian 12:2: "Nie dostosowujcie się do wzoru tego świata, ale przemieniajcie się przez odnowienie umysłu, abyście mogli doświadczyć i udowodnić dobrą, przyjemną i doskonałą wolę Boga." - Ma to związek z decyzją Daniela, aby nie skazić się na pożywienie króla, co świadczyłoby o odnowie umysłu i niedostosowaniu się do standardów świata.
Jakuba 1:12: "Szczęśliwy człowiek, który wytrwa w próbie, bo po przejściu otrzyma koronę życia, którą Bóg obiecał tym, którzy go miłują." - Werset ten przypomina wytrwałość Daniela i jego przyjaciół w czasie próby oraz błogosławieństwa, jakie otrzymali za swą wierność.
1 Piotra 2:11-12: "Kochani, nalegam, abyście jako obcy i pielgrzymi na świecie powstrzymywali się od cielesnych pragnień, które walczą z duszą. Żyjcie przykładnie wśród pogan, aby nawet jeśli oskarżają was o czynienie zła, obserwowali wasze dobre uczynki i chwalili Boga w dniu Jego interwencji." - Odzwierciedla sytuację Daniela i jego przyjaciół na wygnaniu w Babilonie, którzy zachowali integralność w obcej kulturze.
Przysłów 3:5-6: "Zaufaj Panu całym sercem i nie polegaj na własnym zrozumieniu; wyznawaj Pana na wszystkich swoich drogach, a On wyprostuje twoje ścieżki." - Przysłowie to ilustruje zaufanie Daniela do Boga, proponując dziesięciodniową próbę i okazanie wiary zamiast polegania na własnej mądrości.
FAQ:
Co stało się z Danielem i jego przyjaciółmi, gdy zostali uprowadzeni do Babilonu?
Daniel i jego przyjaciele zostali wybrani, aby służyć królowi Babilonu, jednak odmówili jedzenia królewskiego ze względu na czystość, decydując się zamiast tego na dietę wegetariańską. (Daniela 1:3-16)
Dlaczego Daniel odmówił spożycia posiłku królewskiego?
Daniel, zgodnie z prawem żydowskim, odmówił spożywania pokarmów królewskich, aby zachować czystość – unikał pokarmów nieczystych i ofiar składanych bożkom (Daniela 1:8).
Jak Bóg nagrodził Daniela i jego przyjaciół za ich wierność?
Bóg obdarzył Daniela i jego przyjaciół mądrością i wiedzą, czyniąc ich mądrzejszymi od wszystkich innych młodzieńców w Babilonie. (Daniela 1:17-20)
Kto był przywódcą, który poprosił Daniela i jego przyjaciół o zmianę diety?
Naczelny eunuch, obawiając się o zdrowie Daniela i jego przyjaciół, zgodził się na dietę wegetariańską, widząc, że są oni w lepszym zdrowiu niż pozostali (Daniela 1:10-14).
Co stało się z Danielem, gdy został zabrany na służbę królowi Nebukadnezarowi?
Daniel został powołany do służby u króla Nebukadnesara i wyróżnił się wśród mędrców Babilonu ze względu na mądrość, którą obdarzył go Bóg. (Daniela 1:19-21)
