1. recordatus autem Deus Nœ cunctarumque animantium et omnium jumentorum quæ erant cum eo in arca adduxit spiritum super terram et inminutæ sunt aquæ
2. et clausi sunt fontes abyssi et cataractæ cæli et prohibitæ sunt pluviæ de cælo
3. reversæque aquæ de terra euntes et redeuntes et cœperunt minui post centum quinquaginta dies
4. requievitque arca mense septimo vicesima septima die mensis super montes Armeniæ
5. at vero aquæ ibant et decrescebant usque ad decimum mensem decimo enim mense prima die mensis apparuerunt cacumina montium
6. cumque transissent quadraginta dies aperiens Nœ fenestram arcæ quam fecerat dimisit corvum
7. qui egrediebatur et revertebatur donec siccarentur aquæ super terram
8. emisit quoque columbam post eum ut videret si jam cessassent aquæ super faciem terræ
9. quæ cum non invenisset ubi requiesceret pes ejus reversa est ad eum in arcam aquæ enim erant super universam terram extenditque manum et adprehensam intulit in arcam
10. expectatis autem ultra septem diebus aliis rursum dimisit columbam ex arca
11. at illa venit ad eum ad vesperam portans ramum olivæ virentibus foliis in ore suo intellexit ergo Nœ quod cessassent aquæ super terram
12. expectavitque nihilominus septem alios dies et emisit columbam quæ non est reversa ultra ad eum
13. igitur sescentesimo primo anno primo mense prima die mensis inminutæ sunt aquæ super terram et aperiens Nœ tectum arcæ aspexit viditque quod exsiccata esset superficies terræ
14. mense secundo septima et vicesima die mensis arefacta est terra
15. locutus est autem Deus ad Nœ dicens
16. egredere de arca tu et uxor tua filii tui et uxores filiorum tuorum tecum
17. cuncta animantia quæ sunt apud te ex omni carne tam in volatilibus quam in bestiis et in universis reptilibus quæ reptant super terram educ tecum et ingredimini super terram crescite et multiplicamini super eam
18. egressus est ergo Nœ et filii ejus uxor illius et uxores filiorum ejus cum eo
19. sed et omnia animantia jumenta et reptilia quæ repunt super terram secundum genus suum arcam egressa sunt
20. ædificavit autem Nœ altare Domino et tollens de cunctis pecoribus et volucribus mundis obtulit holocausta super altare
21. odoratusque est Dominus odorem suavitatis et ait ad eum nequaquam ultra maledicam terræ propter homines sensus enim et cogitatio humani cordis in malum prona sunt ab adulescentia sua non igitur ultra percutiam omnem animantem sicut feci
22. cunctis diebus terræ sementis et messis frigus et æstus æstas et hiemps nox et dies non requiescent
Przypisy:
8:1-3 - Bóg pamięta o Noem i sprawia, że wody potopu zaczynają opadać. Odzwierciedla to wierność Boga w dotrzymywaniu obietnic i Jego miłosierdzie w przywracaniu stworzenia do pierwotnego stanu, nawet po surowym sądzie (zob. także Psalm 136:23 i Izajasz 54:9).
8:4-5 - Arka spoczywa na górach Ararat, co wskazuje na początek nowej ery po potopie. Góry Ararat symbolizują moment odnowy i Bożą opatrzność, przypominając nam, że On zawsze ma plan zbawienia (zob. także Psalm 104:6-9).
8:6-12 - Noe wypuszcza gołębicę, aby sprawdzić, czy wody opadły. Powrót z gałązką oliwną symbolizuje nadzieję, pokój i odnowę, stając się symbolem przymierza i dobrobytu (zob. także Zachariasza 9:11 i Rzymian 8:19-21).
8:13-17 - Noe i jego rodzina wychodzą z arki, gdy ziemia wyschnie, zgodnie z nakazem Boga. Symbolizuje to nowy początek dla ludzkości, podobny do nowego stworzenia, naznaczonego posłuszeństwem i błogosławieństwem Boga (zob. także 2 Koryntian 5:17).
8:20-22 - Noe buduje ołtarz i składa ofiary Bogu, który rozkoszuje się zapachem. Bóg obiecuje, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem, okazując swoje miłosierdzie i oddanie ludzkości, choć jednocześnie przyznaje, że grzech jest wciąż obecny (zob. także Rz 12,1 i Iz 54,9).
Wersety związane z Liber Genesis, 8:
Rozdział 8 Księgi Rodzaju opisuje koniec potopu i nowy początek. W jaki sposób Bóg odnawia swoje stworzenie? Ten pełen nadziei tekst opisuje cofanie się wód, lądowanie arki i odejście Noego. Rozdział ten podkreśla pamięć Noego o Bogu, rolę wiatru i gołębicy oraz pierwszy akt uwielbienia po potopie. Księga Rodzaju 8 ustanawia tematy odnowy, boskiej wierności i ciągłego cyklu natury. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do odkupieńczych tematów tego kluczowego rozdziału.
1 Piotra 3:20: "którzy dawno temu byli nieposłuszni, gdy Bóg cierpliwie czekał za dni Noego, podczas budowy arki. W nim tylko kilka osób, a mianowicie osiem, zostało uratowanych przez wodę" - Piotr odnosi się do liczby osób ocalonych w arce, jak wspomniano w Księdze Rodzaju 8.
Izajasza 54:9: "Dla mnie to jak dni Noego, kiedy przysięgałem, że wody Noego już nigdy nie zakryją ziemi. W ten sam sposób przysięgam teraz, że nigdy nie będę na ciebie zły ani nie udzielę ci nagany." - Izajasz wykorzystuje Bożą obietnicę po potopie (Rdz 8,21-22) jako podstawę nowej obietnicy miłosierdzia.
2 Piotra 2:5: "gdyby nie oszczędził starożytnego świata, gdy sprowadził potop na niegodziwy świat, ale zachował Noego, głosiciela sprawiedliwości, i siedmiu innych;" - Piotr wspomina ocalenie Noego i jego rodziny podczas potopu, nawiązując do wydarzeń z Księgi Rodzaju 8.
Hebrajczyków 11:7: "Przez wiarę Noe, ostrzeżony przed rzeczami jeszcze niewidzialnymi, poruszony świętą bojaźnią, zbudował arkę, aby ocalić swoją rodzinę. Przez swoją wiarę potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, która przychodzi przez wiarę." - Autor Listu do Hebrajczyków interpretuje zbawienie Noego i jego rodziny (Rdz 8) jako wynik ich wiary.
Ezechiela 14:14: "Nawet gdyby ci trzej mężczyźni – Noe, Daniel i Hiob – byli w tym, mogliby się ocalić jedynie dzięki swojej prawości – mówi Wszechwładny Pan." - Ezechiel używa Noego jako przykładu prawości, odnosząc się do jego zbawienia podczas potopu w Księdze Rodzaju 8.
FAQ:
Co się stało, gdy woda powodziowa zaczęła opadać?
Po 150 dniach wody zaczęły opadać, a arka osiadła na górach Ararat. Stopniowo wody opadały, aż ląd wysechł. (Rdz 8,3-4)
Jak Noe sprawdził czy wody opadły?
Noe wysłał kruka i gołębicę, aby sprawdzić, czy wody opadły. Gołąb powrócił z gałązką oliwną, co było znakiem, że ziemia zaczyna wysychać. (Rdz 8,6-11)
Co zrobił Noe jako pierwsze po opuszczeniu arki?
Opuszczając arkę, Noe zbudował ołtarz i złożył Bogu ofiary, dziękując Mu za zbawienie i odnowienie życia na ziemi. (Rodzaju 8:20)
Co Bóg obiecał Noemu po potopie?
Bóg obiecał, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem, ustanawiając przymierze z Noem i wszystkimi żywymi istotami, a znakiem tego przymierza uczynił tęczę (Rodzaju 8:21-22; 9:12-17).
Dlaczego ofiara Noego podobała się Bogu?
Ofiara Noego podobała się Bogu, ponieważ symbolizowała posłuszeństwo i wdzięczność. Bóg przyjął ofiarę i obiecał zachować naturalny porządek na ziemi. (Rdz 8,20-22)
