1. verti me ad alia et vidi calumnias quæ sub sole geruntur et lacrimas innocentum et consolatorem neminem nec posse resistere eorum violentiæ cunctorum auxilio destitutos
2. et laudavi magis mortuos quam viventes
3. et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est nec vidit mala quæ sub sole fiunt
4. rursum contemplatus omnes labores hominum et industrias animadverti patere invidiæ proximi et in hoc ergo vanitas et cura superflua est
5. stultus conplicat manus suas et comedit carnes suas dicens
6. melior est pugillus cum requie quam plena utraque manus cum labore et adflictione animi
7. considerans repperi et aliam vanitatem sub sole
8. unus est et secundum non habet non filium non fratrem et tamen laborare non cessat nec satiantur oculi ejus divitiis nec recogitat dicens cui laboro et fraudo animam meam bonis in hoc quoque vanitas est et adflictio pessima
9. melius ergo est duos simul esse quam unum habent enim emolumentum societatis suæ
10. si unus ceciderit ab altero fulcietur væ soli quia cum ruerit non habet sublevantem
11. et si dormierint duo fovebuntur mutuo unus quomodo calefiet
12. et si quispiam prævaluerit contra unum duo resistent ei funiculus triplex difficile rumpitur
13. melior est puer pauper et sapiens rege sene et stulto qui nescit providere in posterum
14. quod et de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum et alius natus in regno inopia consumatur
15. vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adulescente secundo qui consurgit pro eo
16. infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo sed et hoc vanitas et adflictio spiritus
17. custodi pedem tuum ingrediens domum Dei multo enim melior est obœdientia quam stultorum victimæ qui nesciunt quid faciant mali
Przypisy:
4:1-3 - Kaznodzieja ubolewa nad uciskiem, jaki widzi na świecie, i oświadcza, że zmarli mają więcej szczęścia niż żywi, a nawet lepiej niż ci, którzy się nie narodzili. Ta ponura perspektywa odzwierciedla smutek z powodu ziemskiej niesprawiedliwości (zob. także Hi 3,11-16 i Rz 8,22).
4:4-6 - Kaznodzieja zauważa, że wiele ludzkich osiągnięć jest motywowanych zazdrością, która prowadzi do niekończącego się cyklu rywalizacji. Dochodzi do wniosku, że lepiej mieć spokój i ciszę przy mniejszej ilości dóbr niż życie pełne pracy i zamętu (zob. także Prz 15,16 i 1 Tm 6,6-7).
4:7-8 - Opisuje izolację człowieka, który pracuje niestrudzenie, ale nie ma z kim dzielić się swoim bogactwem. Ta refleksja na temat samotności podkreśla potrzebę relacji i pustkę bogactwa bez wspólnoty (zob. także Łk 12,16-21 i Mt 16,26).
4:9-12 - Kaznodzieja wychwala wartość wspólnoty i koleżeństwa, stwierdzając, że „lepiej jest dwóm niż jednemu”. Jedność oferuje wsparcie, bezpieczeństwo i siłę, co jest przykładem znaczenia współpracy i braterstwa (zob. także Księga Przysłów 27:17 i Ewangelia Mateusza 18:20).
4:13-16 - Kaznodzieja rozważa ulotność władzy i popularności. Nawet mądry władca może zostać zapomniany lub zastąpiony przez innego, co ilustruje kruchość sławy i ludzkiego sukcesu (zob. także Dn 2,21 i 1 Sm 2,7-8).
Wersety związane z Liber Ecclesiastes, 4:
Czwarty rozdział Księgi Kaznodziei dotyczy niesprawiedliwości i trudności życiowych. Jak znaleźć pocieszenie w niedoskonałym świecie? Ten wnikliwy tekst porusza takie tematy, jak ucisk, samotność i daremność nadmiernych ambicji. Rozdział ten podkreśla wartość przyjaźni i współpracy jako kontrapunktu dla próżności indywidualizmu. Rozdział Kaznodziei 4 wzywa nas do ponownego rozważenia naszych priorytetów i relacji. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które pokrywają się z wnikliwymi obserwacjami zawartymi w tym otwierającym oczy rozdziale.
Galacjan 6:2: "Noście jedni drugich ciężkie brzemiona i w ten sposób wypełniajcie prawo Chrystusowe." - Oferuje praktyczne rozwiązanie problemu samotności i ucisku, o którym mowa w rozdziale Kaznodziei 4.
1 Tesaloniczan 4:11-12: "Staraj się żyć spokojnie, zajmuj się swoimi sprawami i pracuj rękami, jak ci pouczamy; aby w stosunku do obcych postępowali przyzwoicie i nie byli od nikogo zależni." - Zastanawia się nad wartością pracy i niezależności, tematami poruszonymi w rozdziale Kaznodziei 4.
Przysłów 27:20: "Szeol i zniszczenie nigdy nie są zaspokojone, tak jak oczy człowieka nigdy nie są zaspokojone." - Nawiązuje do tematu ludzkiej nienasycenia wspomnianego w Księdze Kaznodziei 4:8.
Jana 15:13: "Nikt nie ma większej miłości od tego, kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich." - Oferuje perspektywę na relacje, która kontrastuje z bardziej pesymistycznym poglądem Kaznodziei.
Filipian 2:3: "Nie rób nic z samolubnej ambicji lub próżności, ale pokornie uważaj innych za lepszych od siebie." - Stanowi alternatywę dla rywalizacji i zazdrości wspomnianych w Kaznodziei 4.
FAQ:
Co Salomon mówi o ucisku i niesprawiedliwości?
Ubolewa nad uciskiem i widzi, że uciśnieni nie mają żadnej pociechy, bo nawet zmarli są szczęśliwsi od żywych. (Kaznodziei Salomona 4:1-3)
Jak Salomon opisuje nieokiełznaną ambicję?
Krytykuje tych, którzy pracują bez satysfakcji i bez relacji, kierując się jedynie pragnieniem bogactwa. (Kaznodziei Salomona 4:7-8)
Jakie znaczenie ma przyjaźń według Salomona?
Mówi, że „lepiej jest dwom niż jednemu”, ponieważ mogą sobie nawzajem pomagać i się wzajemnie wzmacniać (Kaznodziei Salomona 4:9-12).
W jaki sposób rozdział porównuje mądrość i głupotę w przywództwie?
Mówi, że mądry, ale biedny młodzieniec jest lepszy niż stary i głupi król, który nie chce słuchać rad. (Kaznodziei Salomona 4:13-14)
Czego Salomon naucza o ulotności władzy?
Pokazuje, że popularność przywódców jest ulotna, bo ludzie szybko o nich zapominają. (Kaznodziei Salomona 4:15-16)
