1. has igitur habentes promissiones carissimi mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus perficientes sanctificationem in timore Dei
2. capite nos neminem læsimus neminem corrupimus neminem circumvenimus
3. non ad condemnationem dico prædixi enim quod in cordibus nostris estis ad conmoriendum et ad convivendum
4. multa mihi fiducia est apud vos multa mihi gloriatio pro vobis repletus sum consolatione superabundo gaudio in omni tribulatione nostra
5. nam et cum venissemus Macedoniam nullam requiem habuit caro nostra sed omnem tribulationem passi foris pugnæ intus timores
6. sed qui consolatur humiles consolatus est nos Deus in adventu Titi
7. non solum autem in adventu ejus sed etiam in solacio quo consolatus est in vobis referens nobis vestrum desiderium vestrum fletum vestram æmulationem pro me ita ut magis gauderem
8. quoniam et si contristavi vos in epistula non me pænitet et si pæniteret videns quod epistula illa et si ad horam vos contristavit
9. nunc gaudeo non quia contristati estis sed quia contristati estis ad pænitentiam contristati enim estis secundum Deum ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis
10. quæ enim secundum Deum tristitia est pænitentiam in salutem stabilem operatur sæculi autem tristitia mortem operatur
11. ecce enim hoc ipsum secundum Deum contristari vos quantam in vobis operatur sollicitudinem sed defensionem sed indignationem sed timorem sed desiderium sed æmulationem sed vindictam in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio
12. igitur et si scripsi vobis non propter eum qui fecit iniuriam nec propter eum qui passus est sed ad manifestandam sollicitudinem nostram quam pro vobis habemus ad vos coram Deo
13. ideo consolati sumus in consolatione autem nostra abundantius magis gavisi sumus super gaudium Titi quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis
14. et si quid apud illum de vobis gloriatus sum non sum confusus sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus ita et gloriatio nostra quæ fuit ad Titum veritas facta est
15. et viscera ejus abundantius in vos sunt reminiscentis omnium vestrum obœdientiam quomodo cum timore et tremore excepistis eum
16. gaudeo quod in omnibus confido in vobis
Przypisy:
7:8-10 - Paweł przyznaje, że jego poprzedni list wywołał smutek, ale smutek ten doprowadził do pokuty. Smutek zgodny z wolą Boga przynosi pokutę, która przynosi zbawienie, w przeciwieństwie do smutku, który prowadzi do śmierci (zob. także Hbr 12,11 i Mt 5,4).
07:11 - Prawdziwa pokuta prowadzi do całkowitej przemiany, której dowodem jest zmiana postaw i zachowań. Odzwierciedla to prawdziwe działanie Ducha Świętego w sercu wierzącego (zob. także Dz 26,20 i 1 Tes 1,9).
07:14 - Zaufanie Pawła do Koryntian opiera się na ich relacji z Bogiem i prawdziwej wierności ewangelii. Wzajemne zaufanie między przywódcami a ludem Bożym jest niezbędne dla rozwoju Kościoła (zob. także List do Filipian 1:6 i 1 List do Tymoteusza 1:5).
07:16 - Paweł raduje się, że Koryntianie okazali skruchę i teraz są gotowi żyć sprawiedliwie. Skrucha przynosi odnowę i jest świadectwem mocy Bożej łaski (zob. także Łk 15,7 i Ap 2,5).
7:2-3 - Paweł prosi ich, aby otworzyli się przed nim, uznając jego szczerość i troskę o duchowe dobro Koryntian. Szczerość i uczciwość w relacjach między chrześcijanami są kluczowe dla jedności Kościoła (zob. także 2 Kor 6,11-13 i 1 J 3,18).
Wersety związane z Epistula II ad Corinthios, 7:
7 rozdział 2 Listu do Koryntian celebruje pokutę i odnowienie. W jaki sposób Boży smutek powoduje przemianę? Ten zachęcający tekst ukazuje radość Pawła, gdy za pośrednictwem Tytusa otrzymał dobrą nowinę o Koryntianach. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak uświęcenie, Boże pocieszenie i owoce prawdziwej pokuty. Paweł wychwala także posłuszeństwo i gorliwość Kościoła. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które wyjaśniają odtwórcze zasady zawarte w tym podnoszącym na duchu rozdziale.
Psalmy 51:17: "Ofiary, które podobają się Bogu, to duch skruszony; sercem skruszonym i skruszonym nie pogardzisz, Boże." - Werset ten nawiązuje do 2 Koryntian 7:10 i podkreśla wartość prawdziwej pokuty.
Jakuba 4:9-10: "Lamentuj, smuć się i płacz. Zamień śmiech na lament i radość na smutek. Uniżcie się przed Panem, a On was wywyższy." - Ten fragment przypomina wezwanie do pokuty z 2 Koryntian 7:10-11.
1 Piotra 2:11: "Kochani, nalegam, abyście jako obcy i pielgrzymi na świecie powstrzymywali się od cielesnych pragnień, które walczą z duszą." - Werset ten pokrywa się z wezwaniem Pawła z 2 Koryntian 7:1 do oczyszczenia.
Przysłów 28:13: "Kto ukrywa swoje grzechy, nie ma powodzenia, ale kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia." - Ten fragment wzmacnia ideę spowiedzi i pokuty obecną w 2 Koryntian 7.
Izajasza 55:7: "Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a bezbożny swoje myśli. Niech się zwróci do Pana, który się nad nim zlituje; zwróćcie się do naszego Boga, bo On chętnie przebaczy." - Werset ten uzupełnia temat pokuty i odnowienia zawarty w 2 Koryntian 7.
FAQ:
Jak Paweł opisuje znaczenie smutku, który prowadzi do pokuty?
Paweł twierdzi, że smutek według Boga prowadzi do szczerej skruchy i zbawienia, podczas gdy smutek według świata przynosi zniszczenie. (2 Koryntian 7:10)
Co Paweł mówi o odpowiedzi Koryntian na jego poprzedni list?
Paweł był zadowolony, widząc, że Koryntianie pozytywnie zareagowali na jego skarcenie, okazując skruchę i chęć naprawienia swoich błędów. (2 Koryntian 7:9-11)
W jaki sposób Paweł wyraża swoje zaufanie do Koryntian?
Paweł wyraża swoje zaufanie do Koryntian, ponieważ wykazali się oni prawdziwą skruchą i pragnieniem prowadzenia świętego życia. (2 Koryntian 7:16)
Co Paweł mówi o radości duchowej?
Paweł podkreśla, że prawdziwa duchowa radość pochodzi z pokoju i czystości serca, a nie z zewnętrznych okoliczności (2 Koryntian 7:4).
Jak Paweł opisuje swoją radość, gdy usłyszał dobrą nowinę od Koryntian?
Paweł wyraża wielką radość, gdy dowiaduje się, że Koryntianie okazali skruchę i żyją zgodnie z wolą Bożą. (2 Koryntian 7:7)
