Katolicka Biblia
Mosaico decorativo

Knjiga o Jobu, 7

1. Nije l' vojska život èovjekov na zemlji? Ne provodi l' dane poput najamnika?

1. Nonne militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercennarii dies eius?

2. Kao što trudan rob za hladom žudi, poput nadnièara štono plaæu èeka,

2. Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercennarius praestolatur mercedem suam,

3. mjeseci jada tako me zapadoše i noæi su muène meni dosuðene.

3. sic et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumeravi mihi.

4. Liježuæ' mislim svagda: 'Kada æu ustati?' A dižuæ se: 'Kada veèer doèekati!' I tako se kinjim sve dok se ne smrkne.

4. Si dormiero, dicam: Quando consurgam? Et rursum exspectabo vesperam et replebor doloribus usque crepusculum.

5. PÓut moju crvi i blato odjenuše, koža na meni puca i rašèinja se.

5. Induta est caro mea putredine et sordibus pulveris; cutis mea scinditur et diffluit.

6. Dani moji brže od èunka proðoše, promakoše hitro bez ikakve nade.

6. Dies mei velocius transierunt quam navicula texentis et consumpti sunt deficiente filo.

7. Spomeni se: život moj je samo lahor i oèi mi neæe više vidjet' sreæe!

7. Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus, ut videat bona.

8. Prijateljsko oko neæe me gledati; pogled svoj u mene upro si te sahnem.

8. Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.

9. Kao što se oblak gubi i raspline, tko u Šeol siðe, više ne izlazi.

9. Sicut consumitur nubes et pertransit, sic, qui descenderit ad inferos, non ascendet

10. Domu svome natrag ne vraæa se nikad, njegovo ga mjesto više ne poznaje.

10. nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus eius.

11. Ustima ja svojim stoga branit' neæu, u tjeskobi duha govorit æu sada, u gorèini duše ja æu zajecati.

11. Quapropter et ego non parcam ori meo; loquar in tribulatione spiritus mei, confabulabor cum amaritudine animae meae.

12. Zar sam more ili neman morska, pa si stražu nada mnom stavio?

12. Numquid mare ego sum aut cetus, quia posuisti super me custodiam?

13. Kažem li: 'Na logu æu se smirit', ležaj æe mi olakšati muke',

13. Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et assumet stratum meum querelam meam,

14. snovima me prestravljuješ tada, prepadaš me viðenjima muènim.

14. terrebis me per somnia et per visiones horrore concuties.

15. Kamo sreæe da mi se zadavit'! Smrt mi je od patnja mojih draža.

15. Quam ob rem eligit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.

16. Ja ginem i vjeèno živjet neæu; pusti me, tek dah su dani moji!

16. Desperavi; nequaquam ultra iam vivam. Parce mihi, nihil enim sunt dies mei.

17. Što je èovjek da ga toliko ti cijeniš, da je srcu tvojem tako prirastao

17. Quid est homo, quia magnificas eum? Aut quid apponis erga eum cor tuum?

18. i svakoga jutra da njega pohodiš i svakoga trena da ga iskušavaš?

18. Visitas eum diluculo et singulis momentis probas illum.

19. Kada æeš svoj pogled skinuti sa mene i dati mi barem pljuvaèku progutat'?

19. Usquequo non avertes oculos a me? Nec dimittis me, ut glutiam salivam meam?

20. Ako sam zgriješio, što uèinih tebi, o ti koji pomno nadzireš èovjeka? Zašto si k'o metu mene ti uzeo, zbog èega sam tebi na teret postao?

20. Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? Quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?

21. Zar prijestupa moga ne možeš podnijeti i ne možeš prijeæi preko krivnje moje? Jer, malo æe proæi i u prah æu leæi, ti æeš me tražiti, al' me biti neæe."

21. Cur non tollis peccatum meum et quare non aufers iniquitatem meam? Ecce, nunc in pulvere dormiam; et, si mane me quaesieris, non subsistam!”.



Przeczytaj Biblię w rok

Dołącz do naszej społeczności i przeczytaj całą Biblię w 365 dni. Ustrukturyzowana i inspirująca ścieżka pogłębiająca Twoją wiarę i wiedzę o Piśmie Świętym.

Dołącz do programu Pobierz plan PDF

Przypisy:

7:1-2 - Hiob rozważa naturę życia i cierpienia, porównując swoją sytuację do sytuacji robotnika dźwigającego ciężar. Ta metafora podkreśla udrękę ludzkiej egzystencji i poszukiwanie sensu pośród bólu (zob. także Księga Koheleta 1:2 i Psalm 90:10).

7:17-19 - Hiob wyraża swoje zdumienie z powodu Bożej uwagi, jaką Bóg poświęca jego bólowi, kwestionując przyczynę swojego cierpienia. Ukazuje to ludzkie zmaganie się z sensem cierpienia i jego związkiem z boskością (zob. także Psalm 8:4-5 i 1 Piotra 5:7).

7:20-21 - Wyznanie Hioba o jego grzesznym stanie ilustruje ludzką wrażliwość i potrzebę przebaczenia. Szuka on Bożego zrozumienia swoich wad, uznając potrzebę pokuty (zob. także Rz 3,23 i 1 J 1,9).

7:22-23 - Hiob kwestionuje sprawiedliwość Bożego prześladowania ludzkości, wyrażając swoją frustrację z powodu pozornej arbitralności cierpienia. Odzwierciedla to napięcie między Boską suwerennością a ludzkim doświadczeniem (zob. także Psalm 139:7-12 i List do Rzymian 11:33).

7:28-29 - Dochodzi do wniosku, że życie jest ulotne i pełne udręk, co uwydatnia kruchość istot ludzkich. To uświadomienie jest wezwaniem do pokory i polegania na Bogu w każdej chwili (zob. także Psalm 39:4-5 i List św. Jakuba 4:14).

Wersety związane z Knjiga o Jobu, 7:

Rozdział 7 Hioba kontynuuje lament Hioba: Dlaczego kwestionuje cel swojego życia? Ten pełen mocy tekst porównuje życie do pracy przymusowej i wyraża pragnienie Hioba ulgi. Rozdział porusza takie tematy, jak krótkotrwałość życia, pozorne milczenie Boga i egzystencjalna udręka. Hioba 7 ukazuje brutalną szczerość Hioba w jego komunikacji z Bogiem. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które odnoszą się do drażliwych pytań postawionych w tym prowokacyjnym rozdziale.

Psalmy 39:4-5: "Pokaż mi, Panie, kres mojego życia i liczbę moich dni, abym poznał, jak kruchy jestem. Sprawiłeś, że moje dni były krótkie jak piędź; czas mojego życia jest niczym przed tobą. Tak naprawdę człowiek to nic innego jak oddech." - Wersety te odzwierciedlają refleksje Hioba na temat krótkotrwałości życia zawarte w Księdze Hioba 7:6-7.

Kaznodziei 2:23: "Wszystkie jego dni są bolesne, a jego zadania przygnębiające; Nawet w nocy nie daje spokoju. To też jest absurdalne!" - Werset ten odzwierciedla lament Hioba podczas nocy spędzonych w agonii w Księdze Hioba 7:3-4.

Psalmy 8:4: "Kim jest człowiek, że ci na nim zależy? A synu człowieczy, dlaczego miałbyś się o niego martwić?" - To pytanie dotyczące relacji między Bogiem a człowiekiem jest podobne do pytania Hioba w 7,17-19.

2 Koryntian 5:4: "Bo dopóki jesteśmy w tym domu, wzdychamy i trwożymy się, bo nie chcemy się rozebrać, ale ubrać, aby to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie." - Paweł wyraża podobne uczucia jak Hiob w 7:11, jeśli chodzi o ciężar śmiertelnej egzystencji.

Psalmy 90:5-6: "Zabierasz je i są jak sen; o poranku są jak trawa, która wschodzi: o poranku rozkwita i wschodzi; po południu jest cięty i suszony." - Wersety te odzwierciedlają rozważania Hioba na temat kruchości ludzkiego życia w Księdze Hioba 7:9-10.

FAQ:

Co mówi Hiob na temat sensu ludzkiego życia pośród cierpienia?

Hiob wyraża swój niepokój, mówiąc, że życie ludzkie jest pełne cierpienia i pozbawione celu, porównując je do niewdzięcznej pracy. (Hioba 7:1-3)

Jak Hiob czuł się wobec milczenia Boga?

Hiob kwestionuje milczenie Boga w obliczu jego cierpienia, wyrażając frustrację i poczucie opuszczenia przez Boga. (Hioba 7:11-12)

Czego Hiob spodziewa się po relacji z Bogiem w cierpieniu?

Hiob czeka, aż Bóg go wysłucha i wyjaśni mu przyczynę jego cierpienia, starając się znaleźć przyczynę swojego bólu. (Hioba 7:17-20)

Co mówi Hiob na temat natury ludzkiej w relacji do Boga?

Hiob twierdzi, że człowiek jest słaby, wadliwy i skazany na cierpienie, co odzwierciedla rozpaczliwą wizję ludzkiej egzystencji. (Hioba 7:17-20)

Jaki jest pogląd Hioba na cel cierpienia?

Hiob kwestionuje cel cierpienia, nie znajdując żadnego jasnego powodu, i wyraża poczucie niesprawiedliwości związane ze swoim cierpieniem. (Hioba 7:1-20)


Biblie

Stary Testament

Nowy Testament

Śledź nas