Liber Isaiae, 9
1. primo tempore adleviata est terra Zabulon et terra Nepthalim et novissimo adgravata est via maris trans Jordanem Galileæ gentium
1. Il popolo che camminava nelle tenebre vide una grande luce; su coloro che abitavano in terra tenebrosa una luce rifulse.
2. populus qui ambulabat in tenebris vidit lucem magnam habitantibus in regione umbræ mortis lux orta est eis
2. Hai moltiplicato la gioia, hai aumentato la letizia. Gioiscono davanti a te come si gioisce quando si miete e come si gioisce quando si spartisce la preda.
3. multiplicasti gentem non magnificasti lætitiam lætabuntur coram te sicut lætantur in messe sicut exultant quando dividunt spolia
3. Poiché il giogo che gli pesava e la sbarra sulle sue spalle, il bastone del suo aguzzino tu hai spezzato come al tempo di Madian.
4. jugum enim oneris ejus et virgam umeri ejus et sceptrum exactoris ejus superasti sicut in die Madian
4. Poiché ogni calzatura di soldato nella mischia e ogni mantello macchiato di sangue sarà bruciato, sarà esca del fuoco.
5. quia omnis violenta prædatio cum tumultu et vestimentum mixtum sanguine erit in conbustionem et cibus ignis
5. Poiché un bambino è nato per noi, ci è stato dato un figlio. Sulle sue spalle è il segno della sovranità ed è chiamato: Consigliere ammirabile, Dio potente, Padre per sempre, Principe della pace;
6. parvulus enim natus est nobis filius datus est nobis et factus est principatus super umerum ejus et vocabitur nomen ejus Admirabilis consiliarius Deus fortis Pater futuri sæculi Princeps pacis
6. grande sarà il suo dominio e la pace non avrà fine sul trono di Davide e sul regno, che egli viene a consolidare e rafforzare con il diritto e la giustizia, ora e sempre; questo farà lo zelo del Signore degli eserciti.
7. multiplicabitur ejus imperium et pacis non erit finis super solium David et super regnum ejus ut confirmet illud et corroboret in judicio et justitia amodo et usque in sempiternum zelus Domini exercituum faciet hoc
7. Una parola mandò il Signore contro Giacobbe, essa cadde su Israele.
8. verbum misit Dominus in Jacob et cecidit in Israël
8. La conoscerà tutto il popolo, gli Efraimiti e gli abitanti di Samaria, che dicevano nel loro orgoglio e nell'arroganza del loro cuore:
9. et sciet populus omnis Ephraim et habitantes Samariam in superbia et magnitudine cordis dicentes
9. «I mattoni sono caduti, ricostruiremo in pietra; i sicomori sono stati abbattuti, li sostituiremo con cedri».
10. lateres ceciderunt sed quadris lapidibus ædificabimus sycomoros succiderunt sed cedros inmutabimus
10. Il Signore suscitò contro questo popolo i suoi nemici, stimolò i suoi avversari:
11. et elevabit Dominus hostes Rasin super eum et inimicos ejus in tumultum vertet
11. gli Aramei dall'oriente, da occidente i Filistei che divorano Israele a grandi morsi. Con tutto ciò non si calma la sua ira e ancora la sua mano rimane stesa.
12. Syriam ab oriente et Philisthim ab occidente et devorabunt Israël toto ore in omnibus his non est aversus furor ejus sed adhuc manus ejus extenta
12. Il popolo non è tornato a chi lo percuoteva; non ha ricercato il Signore degli eserciti.
13. et populus non est reversus ad percutientem se et Dominum exercituum non inquisierunt
13. Pertanto il Signore ha amputato a Israele capo e coda, palma e giunco in un giorno.
14. et disperdet Dominus ab Israël caput et caudam incurvantem et refrenantem die una
14. L'anziano e i notabili sono il capo, il profeta, maestro di menzogna, è la coda.
15. longevus et honorabilis ipse est caput et propheta docens mendacium ipse cauda est
15. Le guide di questo popolo lo hanno fuorviato e i guidati si sono perduti.
16. et erunt qui beatificant populum istum seducentes et qui beatificantur præcipitati
16. Perciò il Signore non avrà pietà dei suoi giovani, non si impietosirà degli orfani e delle vedove, perché tutti sono empi e perversi; ogni bocca proferisce parole stolte. Con tutto ciò non si calma la sua ira e ancora la sua mano rimane stesa.
17. propter hoc super adulescentulis ejus non lætabitur Dominus et pupillorum ejus et viduarum non miserebitur quia omnis hypocrita est et nequam et universum os locutum est stultitiam in omnibus his non est aversus furor ejus sed adhuc manus ejus extenta
17. Brucia l'iniquità come fuoco che divora rovi e pruni, divampa nel folto della selva, da dove si sollevano colonne di fumo.
18. succensa est enim quasi ignis impietas veprem et spinam vorabit et succendetur in densitate saltus et convolvetur superbia fumi
18. Per l'ira del Signore brucia la terra e il popolo è come un'esca per il fuoco; nessuno ha pietà del proprio fratello.
19. in ira Domini exercituum conturbata est terra et erit populus quasi esca ignis vir fratri suo non parcet
19. Dilania a destra, ma è ancora affamato, mangia a sinistra, ma senza saziarsi; ognuno mangia la carne del suo vicino.
20. et declinabit ad dexteram et esuriet et comedet ad sinistram et non saturabitur unusquisque carnem brachii sui vorabit Manasses Ephraim et Ephraim Manassen simul ipsi contra Judam
20. Manàsse contro Efraim ed Efraim contro Manàsse, tutti e due insieme contro Giuda. Con tutto ciò non si calma la sua ira e ancora la sua mano rimane stesa.
21. in omnibus his non est aversus furor ejus sed adhuc manus ejus extenta
21.
