Mosaico decorativo

1. kai egnw iwab uioV sarouiaV oti h kardia tou basilewV epi abessalwm

1. Joab, filho de Sárvia, percebendo que o coração do rei se voltava de novo para Absalão,

2. kai apesteilen iwab eiV qekwe kai elaben ekeiqen gunaika sofhn kai eipen proV authn penqhson dh kai endusai imatia penqika kai mh aleiyh elaion kai esh wV gunh penqousa epi teqnhkoti touto hmeraV pollaV

2. mandou vir de Tícua uma mulher habilidosa e disse-lhe: “Põe-te de luto; toma vestes de luto e não te unjas, para pareceres uma mulher que chora um morto há muito tempo.

3. kai eleush proV ton basilea kai lalhseiV proV auton kata to rhma touto kai eqhken iwab touV logouV en tw stomati authV

3. Virás então ter com o rei e lhe falarás assim e assim”. E Joab sugeriu-lhe o que ela deveria dizer.

4. kai eishlqen h gunh h qekwitiV proV ton basilea kai epesen epi proswpon authV eiV thn ghn kai prosekunhsen autw kai eipen swson basileu swson

4. A mulher veio, pois, de Tícua e apresentou-se ao rei; lançou-se por terra e prostrou-se, dizendo: “Salva-me, ó rei, salva-me!”.

5. kai eipen proV authn o basileuV ti estin soi h de eipen kai mala gunh chra egw eimi kai apeqanen o anhr mou

5. O rei disse-lhe: “Que tens?”. “Ai de mim – disse ela –, sou uma viúva. Meu marido morreu.

6. kai ge th doulh sou duo uioi kai emacesanto amfoteroi en tw agrw kai ouk hn o exairoumenoV ana meson autwn kai epaisen o eiV ton adelfon autou kai eqanatwsen auton

6. Tua serva tinha dois filhos. Brigaram no campo e não havendo quem os separasse, um deles feriu o outro e matou-o.

7. kai idou epanesth olh h patria proV thn doulhn sou kai eipan doV ton paisanta ton adelfon autou kai qanatwsomen auton anti thV yuchV tou adelfou autou ou apekteinen kai exaroumen kai ge ton klhronomon umwn kai sbesousin ton anqraka mou ton kataleifqenta wste mh qesqai tw andri mou kataleimma kai onoma epi proswpou thV ghV

7. E eis que agora se levanta contra a tua serva toda a família, dizendo-lhe: ‘Dá-nos o fratricida, para o matarmos em castigo do sangue do irmão que ele matou e exterminaremos o herdeiro’. Querem assim apagar a última brasa que me resta, de modo que não se conserve de meu marido nem nome, nem posteridade na terra.”

8. kai eipen o basileuV ugiainousa badize eiV ton oikon sou kagw enteloumai peri sou

8. O rei disse à mulher: “Volta para a tua casa; tomarei providências a teu respeito”.

9. kai eipen h gunh h qekwitiV proV ton basilea ep' eme kurie mou basileu h anomia kai epi ton oikon tou patroV mou kai o basileuV kai o qronoV autou aqwoV

9. Mas a mulher de Tícua disse ao rei: “Sobre mim e não sobre a casa de meu pai recaia a culpa; o rei e o seu trono serão inocentes”.*

10. kai eipen o basileuV tiV o lalwn proV se kai axeiV auton proV eme kai ou prosqhsei eti ayasqai autou

10. O rei disse-lhe: “Se alguém te ameaçar, traze-o à minha presença e ele não te incomodará mais”.

11. kai eipen mnhmoneusatw dh o basileuV ton kurion qeon autou plhqunqhnai agcistea tou aimatoV tou diafqeirai kai ou mh exarwsin ton uion mou kai eipen zh kurioV ei peseitai apo thV tricoV tou uiou sou epi thn ghn

11. Ela ajuntou: “Queira o rei lembrar-se do Senhor, seu Deus, para que o vingador do sangue não agrave a desgraça, matando o meu filho!”. “Pela vida de Deus – disse ele –, não cairá um só cabelo da cabeça de teu filho!”

12. kai eipen h gunh lalhsatw dh h doulh sou proV ton kurion mou ton basilea rhma kai eipen lalhson

12. A mulher então disse: “Permite que a tua serva diga uma palavra ao rei, meu senhor?”. “Fala.”

13. kai eipen h gunh ina ti elogisw toiouto epi laon qeou h ek stomatoV tou basilewV o logoV outoV wV plhmmeleia tou mh epistreyai ton basilea ton exwsmenon autou

13. “Por que, pois, pensas fazer o mesmo contra o povo do Senhor? Pronunciando essa sentença, o rei se confessa culpado, pelo fato de não se lembrar daquele que desterrou.

14. oti qanatw apoqanoumeqa kai wsper to udwr to kataferomenon epi thV ghV o ou sunacqhsetai kai lhmyetai o qeoV yuchn kai logizomenoV tou exwsai ap' autou exwsmenon

14. Quando morremos, somos como a água que não mais se pode recolher, uma vez derramada por terra. Deus não faz voltar uma alma. Cuide, pois, o rei, que o banido não fique mais exilado longe dele.*

15. kai nun o hlqon lalhsai proV ton basilea ton kurion mou to rhma touto oti oyetai me o laoV kai erei h doulh sou lalhsatw dh proV ton basilea ei pwV poihsei o basileuV to rhma thV doulhV autou

15. Se eu vim falar desse assunto ao rei, foi porque o povo me aterrou. A tua serva disse: Falarei com o rei, e talvez ele faça o que eu lhe pedir.

16. oti akousei o basileuV rusasqai thn doulhn autou ek ceiroV tou androV tou zhtountoV exarai me kai ton uion mou apo klhronomiaV qeou

16. Sim, o rei me ouvirá e me livrará da mão do homem que procura excluir-nos, a mim e ao meu filho, da herança do Senhor.

17. kai eipen h gunh eih dh o logoV tou kuriou mou tou basilewV eiV qusian oti kaqwV aggeloV qeou outwV o kurioV mou o basileuV tou akouein to agaqon kai to ponhron kai kurioV o qeoV sou estai meta sou

17. Que o rei – ajuntou ela – se digne pronunciar uma palavra de paz, porque o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus para discernir o bem do mal. Que o Senhor, teu Deus, seja contigo!”

18. kai apekriqh o basileuV kai eipen proV thn gunaika mh dh kruyhV ap' emou rhma o egw eperwtw se kai eipen h gunh lalhsatw dh o kurioV mou o basileuV

18. O rei disse à mulher: “Não me escondas nada do que te vou perguntar”. A mulher respondeu: “Que o rei, meu senhor, fale”.

19. kai eipen o basileuV mh h ceir iwab en panti toutw meta sou kai eipen h gunh tw basilei zh h yuch sou kurie mou basileu ei estin eiV ta dexia h eiV ta aristera ek pantwn wn elalhsen o kurioV mou o basileuV oti o douloV sou iwab autoV eneteilato moi kai autoV eqeto en tw stomati thV doulhV sou pantaV touV logouV toutouV

19. “Não anda a mão de Joab contigo em tudo isso?” “Por tua vida – respondeu-lhe ela –, não se pode desviar para nenhum lado o que o rei acaba de dizer! Sim, foi o teu servo Joab quem me deu ins­truções e sugeriu à tua serva tudo o que ela disse.

20. eneken tou perielqein to proswpon tou rhmatoV toutou epoihsen o douloV sou iwab ton logon touton kai o kurioV mou sofoV kaqwV sofia aggelou tou qeou tou gnwnai panta ta en th gh

20. Foi para dar a esse assunto uma nova feição que Joab fez isso. Porém tu, ó rei, meu senhor, és tão sábio como um anjo de Deus, para saber tudo o que se passa na terra!”

21. kai eipen o basileuV proV iwab idou dh epoihsa soi kata ton logon sou touton poreuou epistreyon to paidarion ton abessalwm

21. O rei disse a Joab: “A coisa está decidida. Vai, traze o jovem Absalão!”.

22. kai epesen iwab epi proswpon autou epi thn ghn kai prosekunhsen kai euloghsen ton basilea kai eipen iwab shmeron egnw o douloV sou oti euron carin en ofqalmoiV sou kurie mou basileu oti epoihsen o kurioV mou o basileuV ton logon tou doulou autou

22. Joab prostrou-se com o rosto por terra e abençoou o rei, dizendo: “Agora o teu servo reconhece que ganhou o teu favor, ó rei, meu senhor, pois que o rei cumpriu o desejo de seu servo!”.

23. kai anesth iwab kai eporeuqh eiV gedsour kai hgagen ton abessalwm eiV ierousalhm

23. Joab foi a Gessur e trouxe Absalão para Jerusalém.

24. kai eipen o basileuV apostrafhtw eiV ton oikon autou kai to proswpon mou mh blepetw kai apestreyen abessalwm eiV ton oikon autou kai to proswpon tou basilewV ouk eiden

24. Mas o rei disse: “Que ele vá para a sua casa, pois não será admitido à minha presença!”. Absalão retirou-se para a sua casa e não se apresentou diante do rei.

25. kai wV abessalwm ouk hn anhr en panti israhl ainetoV sfodra apo icnouV podoV autou kai ewV korufhV autou ouk hn en autw mwmoV

25. Não havia em todo o Israel homem mais belo que Absalão e que fosse tão admirado como ele. Da cabeça aos pés, não havia nele defeito algum.

26. kai en tw keiresqai auton thn kefalhn autou kai egeneto ap' archV hmerwn eiV hmeraV wV an ekeireto oti katebaruneto ep' auton kai keiromenoV authn esthsen thn trica thV kefalhV autou diakosiouV siklouV en tw siklw tw basilikw

26. Quando cortava o cabelo – o que fazia a cada ano, porque sua cabeleira se tornava por demais pesada –, o peso deste era de duzentos siclos, pelo peso real.*

27. kai etecqhsan tw abessalwm treiV uioi kai qugathr mia kai onoma auth qhmar auth hn gunh kalh sfodra kai ginetai gunh tw roboam uiw salwmwn kai tiktei autw ton abia

27. Nasceram-lhe três filhos e uma filha, chamada Tamar, que era de grande beleza.

28. kai ekaqisen abessalwm en ierousalhm duo eth hmerwn kai to proswpon tou basilewV ouk eiden

28. Absalão permaneceu em Jerusalém dois anos, antes de ser admitido à presença do rei.

29. kai apesteilen abessalwm proV iwab tou aposteilai auton proV ton basilea kai ouk hqelhsen elqein proV auton kai apesteilen ek deuterou proV auton kai ouk hqelhsen paragenesqai

29. Mandou chamar Joab para mandá-lo ao rei, mas ele não quis vir. Chamou-o uma segunda vez e ele recusou-se de novo.

30. kai eipen abessalwm proV touV paidaV autou idete h meriV en agrw tou iwab ecomena mou kai autw kriqai ekei poreuesqe kai emprhsate authn en puri kai eneprhsan autaV oi paideV abessalwm kai paraginontai oi douloi iwab proV auton dierrhcoteV ta imatia autwn kai eipan enepurisan oi douloi abessalwm thn merida en puri

30. Disse então Absalão aos seus servos: “Vede, o campo de Joab ao lado do meu, semeado de cevada? Ide e lançai-lhe fogo”. Os servos de Absalão incendiaram o campo. Os servos de Joab foram ter com ele, rasgadas as suas vestes e disseram-lhe: “Os homens de Absa­lão incendiaram o teu campo”.*

31. kai anesth iwab kai hlqen proV abessalwm eiV ton oikon kai eipen proV auton ina ti oi paideV sou enepurisan thn merida thn emhn en puri

31. Joab foi então à casa de Absalão e disse: “Por que incendiaram os teus homens o meu campo?”.

32. kai eipen abessalwm proV iwab idou apesteila proV se legwn hke wde kai apostelw se proV ton basilea legwn ina ti hlqon ek gedsour agaqon moi hn tou eti einai me ekei kai nun idou to proswpon tou basilewV ouk eidon ei de estin en emoi adikia kai qanatwson me

32. Absalão respondeu: “Eu te mandei chamar, dizendo: ‘Vem, pois quero enviar-te ao rei para dizer-lhe: por que vim eu de Gessur? Seria melhor ter ficado lá’. Quero ser admitido à presença do rei; se sou culpado, que me matem!’’.

33. kai eishlqen iwab proV ton basilea kai aphggeilen autw kai ekalesen ton abessalwm kai eishlqen proV ton basilea kai prosekunhsen autw kai epesen epi proswpon autou epi thn ghn kata proswpon tou basilewV kai katefilhsen o basileuV ton abessalwm

33. Joab foi ter com o rei e contou-lhe tudo. Absalão foi chamado, entrou na presença do rei e prostrou-se diante dele com o rosto por terra. E o rei o beijou.



Leia a Bíblia em um Ano

Junte-se a nossa comunidade e complete a leitura de toda a Bíblia em 365 dias. Um caminho estruturado e inspirador para aprofundar sua fé e conhecimento das Escrituras.