Mosaico decorativo

1. peri de ton kairon ekeinon etugcanen antiocoV analelukwV akosmwV ek twn peri thn persida topwn

1. Por essa mesma ocasião, voltava Antíoco da Pérsia, coberto de vergonha.

2. eiselhluqei gar eiV thn legomenhn persepolin kai epeceirhsen ierosulein kai thn polin sunecein dio dh twn plhqwn ormhsantwn epi thn twn oplwn bohqeian etraphsan kai sunebh tropwqenta ton antiocon upo twn egcwriwn aschmona thn anazughn poihsasqai

2. Pois, entrando na cidade que se chamava Persépolis, ele havia tentado saquear o templo e apoderar-se da cidade. O povo, porém, se revoltou e pegou em armas, para defender-se. Com isso, Antíoco viu-se forçado pelos habitantes dessa região a começar uma retirada humilhante.

3. onti de autw kat' ekbatana prosepesen ta kata nikanora kai touV peri timoqeon gegonota

3. Encontrando-se perto de Ecbátana, soube da derrota de Nicanor e do exército de Timóteo.

4. eparqeiV de tw qumw weto kai thn twn pefugadeukotwn auton kakian eiV touV ioudaiouV enapereisasqai dio sunetaxen ton armathlathn adialeiptwV elaunonta katanuein thn poreian thV ex ouranou dh krisewV sunoushV autw outwV gar uperhfanwV eipen poluandrion ioudaiwn ierosoluma poihsw paragenomenoV ekei

4. Num arroubo de cólera, resolveu desforrar imediatamente nos judeus o mal que lhe haviam feito os que o tinham obrigado a fugir. Deu ordem ao condutor de seu carro de prosseguir sem parar, a fim de conseguir o mais depressa possível seu intento. Na realidade, a sentença do céu já havia caído sobre ele. Exclamava com presunção: “Assim que chegar, farei de Jerusalém o sepulcro dos judeus”.

5. o de pantepopthV kurioV o qeoV tou israhl epataxen auton aniatw kai aoratw plhgh arti de autou katalhxantoV ton logon elaben auton anhkestoV twn splagcnwn alghdwn kai pikrai twn endon basanoi

5. Mas o Senhor, Deus de Israel, que tudo vê, feriu-o com um mal implacável e misterioso. Mal acabara de pronunciar essas palavras, aconteceu que ele foi assaltado por atrozes dores nas entranhas e agudos tormentos no interior.

6. panu dikaiwV ton pollaiV kai xenizousaiV sumforaiV eterwn splagcna basanisanta

6. E era muito justo, pois ele mesmo havia rasgado as entranhas aos outros por inauditos tormentos!

7. o d' oudamwV thV agerwciaV elhgen eti de kai thV uperhfaniaV epeplhrwto pur pnewn toiV qumoiV epi touV ioudaiouV kai keleuwn epoxunein thn poreian sunebh de kai pesein auton apo tou armatoV feromenou roizw kai duscerei ptwmati peripesonta panta ta melh tou swmatoV apostreblousqai

7. Todavia, em nada desistiu da sua arrogância. Pelo contrário, sempre cheio de soberba, exalava contra os judeus o fogo de sua cólera e ordenava que se apressasse a caminhada. Repentinamente, caiu da carroça, arrancado pela violência da corrida. Na queda fatal, quebrou todos os membros.

8. o d' arti dokwn toiV thV qalasshV kumasin epitassein dia thn uper anqrwpon alazoneian kai plastiggi ta twn orewn oiomenoV uyh sthsein kata ghn genomenoV en foreiw parekomizeto faneran tou qeou pasin thn dunamin endeiknumenoV

8. O homem que, pouco antes, julgando-se acima da natureza humana, pensava poder dominar as frotas do mar e pesar as montanhas nos pratos de sua balança, ei-lo agora estendido sobre a terra, em seguida levado numa liteira, provando assim aos olhos de todos o poder de Deus.

9. wste kai ek tou swmatoV tou dussebouV skwlhkaV anazein kai zwntoV en odunaiV kai alghdosin taV sarkaV autou diapiptein upo de thV osmhV autou pan to stratopedon barunesqai thn saprian

9. Chegou a tal ponto que o corpo vivo do ímpio fervilhava de vermes e as carnes se soltavam em pedaços entre dores atrozes. O mau cheiro da podridão, que enchia o ar, causava náuseas ao exército.

10. kai ton mikrw proteron twn ouraniwn astrwn aptesqai dokounta parakomizein oudeiV edunato dia to thV osmhV aforhton baroV

10. Aquele que até há pouco sonhava tocar os astros do céu, agora ninguém podia suportá-lo por causa do mau cheiro que dele saía!

11. entauqa oun hrxato to polu thV uperhfaniaV lhgein teqrausmenoV kai eiV epignwsin ercesqai qeia mastigi kata stigmhn epiteinomenoV taiV alghdosin

11. Foi então que, derribado, ele começou a perder o orgulho excessivo e a compreender melhor, torturado sob os castigos de Deus pelos constantes sofrimentos.

12. kai mhde thV osmhV autou dunamenoV anecesqai taut' efh dikaion upotassesqai tw qew kai mh qnhton onta isoqea fronein

12. Incapaz de suportar sua própria infecção: “É justo – disse ele – submeter-se a Deus e, como simples mortal, não se querer igualar a ele”.

13. huceto de o miaroV proV ton ouketi auton elehsonta despothn outwV legwn

13. O celerado rezava ao Senhor, de quem não haveria de receber compaixão.

14. thn men agian polin hn speudwn paregineto isopedon poihsai kai poluandrion oikodomhsai eleuqeran anadeixai

14. Prometia dar a liberdade à cidade santa, para a qual ele se encaminhava, a fim de arrasá-la e fazer dela um sepulcro.

15. touV de ioudaiouV ouV diegnwkei mhde tafhV axiwsai oiwnobrwtouV de sun toiV nhpioiV ekriyein qhrioiV pantaV autouV isouV aqhnaioiV poihsein

15. Dizia ele que tornaria iguais aos atenienses todos os judeus que havia julgado indignos de sepultura e bons para serem atirados com seus filhos às aves do céu e aos animais selvagens como pasto.*

16. on de proteron eskuleusen agion new kallistoiV anaqhmasin kosmhsein kai ta iera skeuh poluplasia panta apodwsein taV de epiballousaV proV taV qusiaV suntaxeiV ek twn idiwn prosodwn corhghsein

16. Ornaria com ricas prendas aquele templo que havia despojado antes, restituiria multiplicados os vasos sagrados, proveria com suas próprias rendas todas as despesas necessárias para os sacrifícios.

17. proV de toutoiV kai ioudaion esesqai kai panta topon oikhton epeleusesqai kataggellonta to tou qeou kratoV

17. Além disso, ele mesmo se tornaria judeu e percorreria todos os lugares habitados, proclamando o poder de Deus.

18. oudamwV de lhgontwn twn ponwn epelhluqei gar ep' auton dikaia h tou qeou krisiV ta kat' auton apelpisaV egrayen proV touV ioudaiouV thn upogegrammenhn epistolhn ikethriaV taxin ecousan periecousan de outwV

18. Mas suas dores não se atenuavam porque o justo castigo de Deus pesava sobre ele. Então, desesperado em vista de seu estado, escreveu aos judeus a seguinte carta, verdadeira súplica, assim exarada:

19. toiV crhstoiV ioudaioiV toiV politaiV polla cairein kai ugiainein kai eu prattein basileuV kai strathgoV antiocoV

19. “Aos dedicados súditos judeus, saudações, bem-estar e felicidade, da parte de Antíoco, rei e chefe do exército!

20. ei errwsqe kai ta tekna kai ta idia kata gnwmhn estin umin eiV ouranon thn elpida ecwn

20. Se vós e vossos filhos passais bem e se vos sucedem todas as coisas como desejais, agradeço a Deus, em quem ponho minha esperança.

21. umwn thn timhn kai thn eunoian emnhmoneuon filostorgwV epanagwn ek twn kata thn persida topwn kai peripeswn asqeneia duscereian ecoush anagkaion hghsamhn frontisai thV koinhV pantwn asfaleiaV

21. Quanto a mim, estou prostrado pela doença, mas me lembro com prazer dos vossos sentimentos de respeito e da benevolência para comigo. Ao voltar das regiões da Pérsia, surpreendido por um mal cruel, julguei necessário providenciar a segurança de todos.

22. ouk apoginwskwn ta kat' emauton alla ecwn pollhn elpida ekfeuxesqai thn asqeneian

22. Não que me desespere de meu estado, ao contrário, tenho a firme esperança de restabelecer-me desta enfermidade.

23. qewrwn de oti kai o pathr kaq' ouV kairouV eiV touV anw topouV estratopedeusen anedeixen ton diadexamenon

23. Todavia, me lembro de que meu pai designava seu sucessor cada vez que partia em expedição às províncias superiores.

24. opwV ean ti paradoxon apobainh h kai prosaggelqh ti duscereV eidoteV oi kata thn cwran w kataleleiptai ta pragmata mh epitarasswntai

24. Ele queria que no caso de uma desgraça ou má notícia, os habitantes do país não se perturbassem, uma vez que soubessem a quem confiar os negócios.

25. proV de toutoiV katanown touV parakeimenouV dunastaV kai geitniwntaV th basileia toiV kairoiV epecontaV kai prosdokwntaV to apobhsomenon anadedeica ton uion antiocon basilea on pollakiV anatrecwn eiV taV epanw satrapeiaV toiV pleistoiV umwn parekatetiqemhn kai sunistwn gegrafa de proV auton ta upogegrammena

25. Eu sei, ademais, que os príncipes que me rodeiam e os vizinhos do reino estão de atalaia e espreitam os acontecimentos; por isso, já designei meu filho Antíoco para rei, a quem, em outras ocasiões, confiei e recomendei a maior parte de vós, quando partia para outras terras. A ele escrevi a carta abaixo transcrita:

26. parakalw oun umaV kai axiw memnhmenouV twn euergesiwn koinh kai kat' idian ekaston sunthrein thn ousan eunoian eiV eme kai ton uion

26. Rogo-vos, portanto, e peço que, em memória de meus benefícios para convos­co, tanto gerais, como particulares, te­nhais para com meu filho a mesma benevolência que para comigo,

27. pepeismai gar auton epieikwV kai filanqrwpwV parakolouqounta th emh proairesei sumperienecqhsesqai umin

27. pois estou convencido de que ele seguirá minhas intenções e agirá convosco com moderação e humanidade”.

28. o men oun androfonoV kai blasfhmoV ta ceirista paqwn wV eterouV dieqhken epi xenhV en toiV oresin oiktistw morw katestreyen ton bion

28. Assim, esse carrasco e blasfemador pereceu miseravelmente, distante, nas montanhas, em meio àqueles sofrimentos que ele mesmo havia infligido aos outros.

29. parekomizeto de to swma filippoV o suntrofoV autou oV kai dieulabhqeiV ton uion antiocou proV ptolemaion ton filomhtora eiV aigupton diekomisqh

29. Filipe, seu amigo de infância, trasladou seu corpo. Em seguida, partiu para o Egito, para junto de Ptolomeu Filométor, para escapar ao filho de Antíoco.*



Leia a Bíblia em um Ano

Junte-se a nossa comunidade e complete a leitura de toda a Bíblia em 365 dias. Um caminho estruturado e inspirador para aprofundar sua fé e conhecimento das Escrituras.