1. καὶ ὡς ἤκουσαν οἱ ἐν τοῖς σκηνώμασιν ὄντες ἐξέστησαν ἐπὶ τὸ γεγονός
2. καὶ ἐπέπεσεν ἐπ’ αὐτοὺς τρόμος καὶ φόβος καὶ οὐκ ἦν ἄνθρωπος μένων κατὰ πρόσωπον τοῦ πλησίον ἔτι ἀλλ’ ἐκχυθέντες ὁμοθυμαδὸν ἔφευγον ἐπὶ πᾶσαν ὁδὸν τοῦ πεδίου καὶ τῆς ὀρεινῆς
3. καὶ οἱ παρεμβεβληκότες ἐν τῇ ὀρεινῇ κύκλῳ Βαιτυλουα καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν καὶ τότε οἱ υἱοὶ Ισραηλ πᾶς ἀνὴρ πολεμιστὴς ἐξ αὐτῶν ἐξεχύθησαν ἐπ’ αὐτούς
4. καὶ ἀπέστειλεν Οζιας εἰς Βαιτομασθαιμ καὶ Βηβαι καὶ Χωβαι καὶ Κωλα καὶ εἰς πᾶν ὅριον Ισραηλ τοὺς ἀπαγγέλλοντας ὑπὲρ τῶν συντετελεσμένων καὶ ἵνα πάντες ἐπεκχυθῶσιν τοῖς πολεμίοις εἰς τὴν ἀναίρεσιν αὐτῶν
5. ὡς δὲ ἤκουσαν οἱ υἱοὶ Ισραηλ πάντες ὁμοθυμαδὸν ἐπέπεσον ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔκοπτον αὐτοὺς ἕως Χωβα ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ ἐξ Ιερουσαλημ παρεγενήθησαν καὶ ἐκ πάσης τῆς ὀρεινῆς ἀνήγγειλαν γὰρ αὐτοῖς τὰ γεγονότα τῇ παρεμβολῇ τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν καὶ οἱ ἐν Γαλααδ καὶ οἱ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ὑπερεκέρασαν αὐτοὺς πληγῇ μεγάλῃ ἕως οὗ παρῆλθον Δαμασκὸν καὶ τὰ ὅρια αὐτῆς
6. οἱ δὲ λοιποὶ οἱ κατοικοῦντες Βαιτυλουα ἐπέπεσαν τῇ παρεμβολῇ Ασσουρ καὶ ἐπρονόμευσαν αὐτοὺς καὶ ἐπλούτησαν σφόδρα
7. οἱ δὲ υἱοὶ Ισραηλ ἀναστρέψαντες ἀπὸ τῆς κοπῆς ἐκυρίευσαν τῶν λοιπῶν καὶ αἱ κῶμαι καὶ ἐπαύλεις ἐν τῇ ὀρεινῇ καὶ πεδινῇ ἐκράτησαν πολλῶν λαφύρων ἦν γὰρ πλῆθος πολὺ σφόδρα
8. καὶ Ιωακιμ ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας καὶ ἡ γερουσία τῶν υἱῶν Ισραηλ οἱ κατοικοῦντες ἐν Ιερουσαλημ ἦλθον τοῦ θεάσασθαι τὰ ἀγαθά ἃ ἐποίησεν κύριος τῷ Ισραηλ καὶ τοῦ ἰδεῖν τὴν Ιουδιθ καὶ λαλῆσαι μετ’ αὐτῆς εἰρήνην
9. ὡς δὲ εἰσῆλθον πρὸς αὐτήν εὐλόγησαν αὐτὴν πάντες ὁμοθυμαδὸν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτήν σὺ ὕψωμα Ιερουσαλημ σὺ γαυρίαμα μέγα τοῦ Ισραηλ σὺ καύχημα μέγα τοῦ γένους ἡμῶν
10. ἐποίησας ταῦτα πάντα ἐν χειρί σου ἐποίησας τὰ ἀγαθὰ μετὰ Ισραηλ καὶ εὐδόκησεν ἐπ’ αὐτοῖς ὁ θεός εὐλογημένη γίνου παρὰ τῷ παντοκράτορι κυρίῳ εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον καὶ εἶπεν πᾶς ὁ λαός γένοιτο
11. καὶ ἐλαφύρευσεν πᾶς ὁ λαὸς τὴν παρεμβολὴν ἐφ’ ἡμέρας τριάκοντα καὶ ἔδωκαν τῇ Ιουδιθ τὴν σκηνὴν Ολοφέρνου καὶ πάντα τὰ ἀργυρώματα καὶ τὰς κλίνας καὶ τὰ ὁλκεῖα καὶ πάντα τὰ κατασκευάσματα αὐτοῦ καὶ λαβοῦσα αὐτὴ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ἡμίονον αὐτῆς καὶ ἔζευξεν τὰς ἁμάξας αὐτῆς καὶ ἐσώρευσεν αὐτὰ ἐπ’ αὐτῶν
12. καὶ συνέδραμεν πᾶσα γυνὴ Ισραηλ τοῦ ἰδεῖν αὐτὴν καὶ εὐλόγησαν αὐτὴν καὶ ἐποίησαν αὐτῇ χορὸν ἐξ αὐτῶν καὶ ἔλαβεν θύρσους ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῆς καὶ ἔδωκεν ταῖς γυναιξὶν ταῖς μετ’ αὐτῆς
13. καὶ ἐστεφανώσαντο τὴν ἐλαίαν αὐτὴ καὶ αἱ μετ’ αὐτῆς καὶ προῆλθεν παντὸς τοῦ λαοῦ ἐν χορείᾳ ἡγουμένη πασῶν τῶν γυναικῶν καὶ ἠκολούθει πᾶς ἀνὴρ Ισραηλ ἐνωπλισμένοι μετὰ στεφάνων καὶ ὕμνουν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν
14. καὶ ἐξῆρχεν Ιουδιθ τὴν ἐξομολόγησιν ταύτην ἐν παντὶ Ισραηλ καὶ ὑπερεφώνει πᾶς ὁ λαὸς τὴν αἴνεσιν ταύτην
Przypisy:
15:1-3 - Wieść o śmierci Holofernesa rozchodzi się po obozie asyryjskim, wywołując panikę i zamieszanie. Reakcja armii pokazuje, jaki wpływ dowódca może mieć na morale swoich żołnierzy (zob. także Prz 29,2 i 1 Kor 15,33).
15:4-9 - Zdemoralizowana armia asyryjska przygotowuje się do ucieczki, dowodząc Bożej opatrzności w ochronie Jego ludu. Ten moment podkreśla, że zwycięstwo należy do Pana (zob. także Psalm 3:8 i 2 Kronik 20:15).
15:10-13 - Ucieczka przed Asyryjczykami ilustruje moc Boga w pokonywaniu wrogów znacznie potężniejszych niż Izraelici. Historia Judyty jest świadectwem mocy Boga działającej poprzez wiarę (zob. także Rz 16,20 i Ap 12,11).
15:14-16 - Judyta i jej lud świętują swoje zwycięstwo, uznając Bożą rękę w swoim zbawieniu. Wdzięczność jest istotną odpowiedzią na Boże działanie i stanowi wzór dla wspólnotowego uwielbienia (zob. także Psalm 100:4 i List do Kolosan 3:15-17).
15:17-20 - Historia Judyty rozchodzi się, zwiększając jej sławę i szacunek wśród ludzi. Uznanie Boga za opiekuna i wybawiciela jest centralnym punktem narracji (zob. także Psalm 118:14 i List do Efezjan 3:20).
Wersety związane z Judite, 15:
Judith, rozdział 15, opisuje ostateczną klęskę Asyryjczyków. Jak Izrael świętuje swoje wyzwolenie? Ten radosny tekst opisuje ucieczkę Asyryjczyków, splądrowanie ich obozu i zaszczyty przyznane Judycie. W rozdziale podkreślono ogrom zwycięstwa i uznanie roli Judyty. Judyta 15 porusza tematy wdzięczności narodowej, nagrody za cnotę i celebracji Bożej interwencji. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które nawiązują do tematów tego triumfalnego rozdziału.
Wyjścia 15:20-21: "Prorokini Miriam, siostra Aarona, wzięła tamburyn, a wszystkie kobiety poszły za nią, grając na tamburynach i tańcząc. I Miriam śpiewała im: „Śpiewajcie Panu, bo odniósł chwalebne zwycięstwo”. Wrzucił konia i jeźdźca do morza." - Tak jak Judith prowadzi lud do świętowania po zwycięstwie, Miriam przewodzi kobietom w pieśni zwycięstwa po przekroczeniu Morza Czerwonego.
1 Samuela 18:6-7: "Kiedy żołnierze wrócili do domu po tym, jak Dawid zabił Filistyna, kobiety ze wszystkich miast izraelskich wyszły na spotkanie króla Saula przy pieśniach i tańcach, przy bębnach, wesołej muzyce i instrumentach trójstrunowych. Tańcząc, śpiewali: „Saul zabił tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy”." - Fragment ten przypomina świętowanie ludowe po zwycięstwie Judyty, podczas którego kobiety prowadziły pieśni pochwalne.
Psalmy 68:11-12: "Pan ogłosił słowo i wielkie jest zastępy tych, którzy głoszą dobrą nowinę: ‚Królowie i wojska uciekają w popłochu; W obozach ci, którzy pozostali, dzielą łupy”." - Psalm ten nawiązuje do tematu z rozdziału Judyty 15, gdzie wrogowie uciekają, a lud Izraela zbiera łupy.
Przysłów 31:31: "Daj mu nagrodę, na którą zasługuje, a jego dzieła niech będą chwalone w bramie miasta." - Werset ten odnosi się do publicznego uznania przyznanego Judith za jej odwagę i mądrość.
Izajasza 54:4: "Nie bój się; nie zaznasz wstydu. Nie bój się zakłopotania; nie będziesz poniżany. Zapomnisz o hańbie swojej młodości i nie będziesz już pamiętać upokorzenia swego wdowieństwa." - Werset ten odzwierciedla przemianę Judith z samotnej wdowy w sławną bohaterkę narodową.
FAQ:
Co się stało, gdy Asyryjczycy zdali sobie sprawę, że ich żołnierze uciekają?
Asyryjczycy byli zdezorientowani, a bez przywódcy morale armii gwałtownie spadło, co spowodowało, że wielu żołnierzy zdezerterowało, a inni się poddali. (Judyty 15:1-5)
Jak Izraelici zareagowali na zwycięstwo nad Asyryjczykami?
Izraelici świętowali z wielką radością i dziękowali Bogu za swoje ocalenie. Zdobyli również posiadłości Asyryjczyków na znak triumfu. (Jud 15:6-10)
Jak Judyta została przyjęta przez ludzi po zwycięstwie?
Judyta została przyjęta jak bohaterka, z wielkim szacunkiem i uwielbieniem, a ludzie chwalili Boga za jej odwagę i wierność. (Judyta 15:11-13)
Co stało się z posiadłościami Asyryjczyków po zwycięstwie Izraela?
Dobra zdobyte na Asyryjczykach rozdzielano między Izraelitów jako znak zwycięstwa i nagrodę za wierność Bogu. (Judyty 15:14-16)
Jak ważna była Judyta dla zwycięstwa Izraela?
Judyta odegrała kluczową rolę w zwycięstwie Izraela nie tylko dzięki zabiciu Holofernesa, ale także dzięki swojej odwadze, wierze w Boga i przywództwu w decydujących momentach. (Judyty 15:17-20)
