Katolicka Biblia
Mosaico decorativo

Księga Hioba, 17

1. Zgnębiony duch - minęły dni, tylko grób mi pozostaje.

1. spiritus meus adtenuabitur dies mei breviabuntur et solum mihi superest sepulchrum

2. Czyż nie naśmiewcy są ze mną? Od szyderstw mam noce bezsenne.

2. non peccavi et in amaritudinibus moratur oculus meus

3. Ty sam racz zastaw przechować, bo któż chce za mnie poręczyć?

3. libera me et pone juxta te et cujusvis manus pugnet contra me

4. Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem, nie dopuścisz do ich triumfu.

4. cor eorum longe fecisti a disciplina et propterea non exaltabuntur

5. Zwołano bliskich do podziału, a mdleją oczy własnych dzieci.

5. prædam pollicetur sociis et oculi filiorum ejus deficient

6. Wydano mnie ludziom na pośmiewisko, jestem w ich oczach wyrzutkiem.

6. posuit me quasi in proverbium vulgi et exemplum sum coram eis

7. Moje oko przyćmione od bólu, członki me wyschły jak cień.

7. caligavit ab indignatione oculus meus et membra mea quasi in nihili redacta sunt

8. Sprawiedliwi są tym przerażeni, uczciwi na złych się gniewają;

8. stupebunt justi super hoc et innocens contra hypocritam suscitabitur

9. bogobojni pewniejsi swej drogi, kto ręce ma czyste, mocniejszy.

9. et tenebit justus viam suam et mundis manibus addet fortitudinem

10. Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie! Mędrca wśród was nie znajduję.

10. igitur vos omnes convertimini et venite et non inveniam in vobis ullum sapientem

11. Minęło już życie, z nim plany i dążenia mojego serca.

11. dies mei transierunt cogitationes meæ dissipatæ sunt torquentes cor meum

12. Noc chcą zamienić na dzień: światło jest bliżej niż ciemność.

12. noctem verterunt in diem et rursum post tenebras spero lucem

13. Mam ufać? Szeol mym domem, w ciemności rozścielę swe łoże,

13. si sustinuero infernus domus mea est in tenebris stravi lectulum meum

14. grobowi powiem: Mój ojcze! Matko ma, siostro! - robactwu.

14. putredini dixi pater meus es mater mea et soror mea vermibus

15. Właściwie, po cóż nadzieja, kto przedmiot ufności zobaczy?

15. ubi est ergo nunc præstolatio mea et patientiam meam quis considerat

16. Czy zejdzie do królestwa Szeolu? Czy razem do ziemi pójdziemy?

16. in profundissimum infernum descendent omnia mea putasne saltim ibi erit requies mihi



Przeczytaj Biblię w rok

Dołącz do naszej społeczności i przeczytaj całą Biblię w 365 dni. Ustrukturyzowana i inspirująca ścieżka pogłębiająca Twoją wiarę i wiedzę o Piśmie Świętym.

Dołącz do programu Pobierz plan PDF

Przypisy:

17:1-2 - Hiob wyraża swoją rozpacz i kruchość swojego zdrowia. Czuje się opuszczony i odizolowany, co odzwierciedla głęboki ból emocjonalny i fizyczny, którego doświadcza. Ludzka bezbronność w obliczu cierpienia jest centralnym tematem tego rozdziału (zob. także Psalm 38:4 i Psalm 102:7-8).

17:3-4 - Hiob prosi Boga, aby stał się jego poręczycielem, ujawniając swoją ufność w Boże obietnice nawet w obliczu cierpienia. To pragnienie posiadania obrońcy przed Bogiem podkreśla ludzką potrzebę wstawiennictwa i nadziei na sprawiedliwość (zob. także Hbr 7,25 i Rz 8,34).

17:5-6 - Wspomina o tych, którzy zdradzają przyjaciół, podkreślając zdradę, która często pojawia się w relacjach międzyludzkich, zwłaszcza w czasach kryzysu. Ta obserwacja uwypukla potrzebę lojalności i wsparcia w trudnych chwilach (zob. także Prz 17,17 i Ga 6,2).

17:7-9 - Pomimo rozpaczliwej sytuacji, Hiob zachowuje swoją uczciwość i wierzy, że jego świadectwo przetrwa próbę czasu. Wytrwałość w obliczu przeciwności losu jest kluczową zasadą w życiu wiary (zob. także Jk 1,12 i 1 P 1,6-7).

17:10-16 - Hiob rozmyśla o śmierci i nieuchronności ludzkiego losu, wyrażając nadzieję na ujrzenie światła Bożego nawet po śmierci. To uznanie kruchości życia i nadziei na wieczność jest powracającym tematem w Piśmie Świętym (zob. także Psalm 49:15 i Ewangelię Jana 11:25-26).

Wersety związane z Księga Hioba, 17:

Rozdział 17 Hioba kontynuuje lament Hioba. Jak widzi swoją przyszłość i zachowanie swoich przyjaciół? Tekst wyraża rozpacz Hioba w obliczu rychłej śmierci i jego rozczarowanie brakiem zrozumienia ze strony innych. Rozdział porusza takie tematy, jak bliskość śmierci, zniszczona reputacja i nadzieja poza grobem. Hioba 17 ukazuje walkę Hioba o zachowanie wiary w ekstremalnych okolicznościach. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które odnoszą się do mrocznych myśli tego pełnego wyzwań rozdziału.

Psalmy 88:3-4: "Dusza moja jest pełna udręki, a życie moje zbliża się do grobu. Zaliczam się do tych, którzy schodzą do dołu; Jestem jak człowiek, który nie ma już sił." - Wersety te odzwierciedlają rozpacz Hioba wyrażoną w 17:1, gdzie czuje, że śmierć jest blisko.

Przysłów 17:3: "Tygiel jest dla srebra i piec dla złota, lecz Pan bada serce." - To przysłowie o doskonaleniu poprzez próby nawiązuje do doświadczenia Hioba opisanego w 17:9.

Izajasza 57:1: "Sprawiedliwy ginie i nikt nie zastanawia się nad tym w swoim sercu; pobożni ludzie są zabierani i nikt nie rozumie, że sprawiedliwi są zabierani, aby oszczędzić im zła." - Werset ten odzwierciedla nastroje Hioba z 17:8-9, gdzie mówi on o sprawiedliwych, którzy stoją niewzruszenie.

2 Koryntian 4:16-17: "Dlatego się nie zniechęcamy. Choć na zewnątrz słabniemy, wewnętrznie odnawiamy się dzień po dniu, gdyż nasze lekkie i chwilowe cierpienia przynoszą nam wieczną chwałę, która przewyższa je wszystkie." - Paweł mówi o wytrwałości pośród cierpień, nawiązując do determinacji Hioba w 17:9.

Objawienie 2:10: "Nie bój się tego, co będziesz cierpieć. Powiadam wam: Diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, aby was wypróbować, i będziecie prześladowani przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia." - Ta obietnica nagrody dla wiernych nawiązuje do nadziei Hioba na sprawiedliwość nawet po śmierci, o której mowa w 17:13-16.

FAQ:

Co wyraża Hiob w swojej modlitwie w Księdze Hioba 17?

Hiob ubolewa nad swoim stanem i czuje, że stracił nadzieję. Woła do Boga, kwestionując sprawiedliwość swojego cierpienia i brak współczucia ze strony przyjaciół. (Hi 17,1-16)

Dlaczego Hiob czuje się beznadziejnie?

Widzi, jak jego życie ucieka, otoczony szydercami i pozbawiony ukojenia dla bólu. Jego nadzieja na powrót do zdrowia wydaje się niemożliwa w obliczu tak wielkiego cierpienia. (Hi 17:11-16)

Jak Hiob opisuje swoich przyjaciół?

Porównuje ich do fałszywych pocieszycieli i oskarża o zdradę, bo zamiast mu pomóc, potęgują jego cierpienie ostrymi słowami. (Hioba 17:4, 10)

Co Hiob rozumie na temat śmierci?

Postrzega śmierć jako swoją jedyną nadzieję, wierząc, że zstąpi w proch, nie znajdując odpowiedzi ani pocieszenia. Jego postawa odzwierciedla rozpacz, ale także wiarę w Bożą sprawiedliwość. (Hi 17:13-16)

W jaki sposób skarga Hioba świadczy o jego wierze?

Pomimo udręki, woła do Boga i szuka sensu swojego cierpienia, pokazując, że jego wiara pozostaje niezmienna nawet pośród rozpaczy. (Hioba 17:3)


Biblie

Stary Testament

Nowy Testament

Śledź nas