1. Il mio respiro è affannoso, i miei giorni si spengono; non c'è che la tomba per me!
2. Non sono con me i beffardi? Fra i loro insulti veglia il mio occhio.
3. Poni, ti prego, la mia cauzione presso di te; chi altri, se no, mi stringerebbe la mano?
4. Poiché hai tolto il senno alla loro mente, per questo non li farai trionfare.
5. Come chi invita a pranzo gli amici, mentre gli occhi dei suoi figli languiscono.
6. Mi ha fatto diventare la favola dei popoli, sono oggetto di scherno davanti a loro.
7. Si offusca per il dolore il mio occhio e le mie membra non sono che ombra.
8. Gli onesti ne rimangono stupiti e l'innocente si sdegna contro l'empio.
9. Ma il giusto si conferma nella sua condotta e chi ha le mani pure raddoppia gli sforzi.
10. Su, venite tutti di nuovo: io non troverò un saggio fra voi.
11. I miei giorni sono passati, svaniti i miei progetti, i desideri del mio cuore.
12. Essi cambiano la notte in giorno: "La luce - dicono - è più vicina delle tenebre".
13. Se posso sperare qualche cosa, il regno dei morti è la mia casa, nelle tenebre distendo il mio giaciglio.
14. Al sepolcro io grido: "Padre mio sei tu!" e ai vermi: "Madre mia, sorella mia voi siete!".
15. Dov'è, dunque, la mia speranza? Il mio bene chi lo vedrà?
16. Caleranno le porte del regno dei morti, e insieme nella polvere sprofonderemo?".
Przypisy:
17:1-2 - Hiob wyraża swoją rozpacz i kruchość swojego zdrowia. Czuje się opuszczony i odizolowany, co odzwierciedla głęboki ból emocjonalny i fizyczny, którego doświadcza. Ludzka bezbronność w obliczu cierpienia jest centralnym tematem tego rozdziału (zob. także Psalm 38:4 i Psalm 102:7-8).
17:3-4 - Hiob prosi Boga, aby stał się jego poręczycielem, ujawniając swoją ufność w Boże obietnice nawet w obliczu cierpienia. To pragnienie posiadania obrońcy przed Bogiem podkreśla ludzką potrzebę wstawiennictwa i nadziei na sprawiedliwość (zob. także Hbr 7,25 i Rz 8,34).
17:5-6 - Wspomina o tych, którzy zdradzają przyjaciół, podkreślając zdradę, która często pojawia się w relacjach międzyludzkich, zwłaszcza w czasach kryzysu. Ta obserwacja uwypukla potrzebę lojalności i wsparcia w trudnych chwilach (zob. także Prz 17,17 i Ga 6,2).
17:7-9 - Pomimo rozpaczliwej sytuacji, Hiob zachowuje swoją uczciwość i wierzy, że jego świadectwo przetrwa próbę czasu. Wytrwałość w obliczu przeciwności losu jest kluczową zasadą w życiu wiary (zob. także Jk 1,12 i 1 P 1,6-7).
17:10-16 - Hiob rozmyśla o śmierci i nieuchronności ludzkiego losu, wyrażając nadzieję na ujrzenie światła Bożego nawet po śmierci. To uznanie kruchości życia i nadziei na wieczność jest powracającym tematem w Piśmie Świętym (zob. także Psalm 49:15 i Ewangelię Jana 11:25-26).
Wersety związane z Giobbe, 17:
Rozdział 17 Hioba kontynuuje lament Hioba. Jak widzi swoją przyszłość i zachowanie swoich przyjaciół? Tekst wyraża rozpacz Hioba w obliczu rychłej śmierci i jego rozczarowanie brakiem zrozumienia ze strony innych. Rozdział porusza takie tematy, jak bliskość śmierci, zniszczona reputacja i nadzieja poza grobem. Hioba 17 ukazuje walkę Hioba o zachowanie wiary w ekstremalnych okolicznościach. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które odnoszą się do mrocznych myśli tego pełnego wyzwań rozdziału.
Psalmy 88:3-4: "Dusza moja jest pełna udręki, a życie moje zbliża się do grobu. Zaliczam się do tych, którzy schodzą do dołu; Jestem jak człowiek, który nie ma już sił." - Wersety te odzwierciedlają rozpacz Hioba wyrażoną w 17:1, gdzie czuje, że śmierć jest blisko.
Przysłów 17:3: "Tygiel jest dla srebra i piec dla złota, lecz Pan bada serce." - To przysłowie o doskonaleniu poprzez próby nawiązuje do doświadczenia Hioba opisanego w 17:9.
Izajasza 57:1: "Sprawiedliwy ginie i nikt nie zastanawia się nad tym w swoim sercu; pobożni ludzie są zabierani i nikt nie rozumie, że sprawiedliwi są zabierani, aby oszczędzić im zła." - Werset ten odzwierciedla nastroje Hioba z 17:8-9, gdzie mówi on o sprawiedliwych, którzy stoją niewzruszenie.
2 Koryntian 4:16-17: "Dlatego się nie zniechęcamy. Choć na zewnątrz słabniemy, wewnętrznie odnawiamy się dzień po dniu, gdyż nasze lekkie i chwilowe cierpienia przynoszą nam wieczną chwałę, która przewyższa je wszystkie." - Paweł mówi o wytrwałości pośród cierpień, nawiązując do determinacji Hioba w 17:9.
Objawienie 2:10: "Nie bój się tego, co będziesz cierpieć. Powiadam wam: Diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, aby was wypróbować, i będziecie prześladowani przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia." - Ta obietnica nagrody dla wiernych nawiązuje do nadziei Hioba na sprawiedliwość nawet po śmierci, o której mowa w 17:13-16.
FAQ:
Co wyraża Hiob w swojej modlitwie w Księdze Hioba 17?
Hiob ubolewa nad swoim stanem i czuje, że stracił nadzieję. Woła do Boga, kwestionując sprawiedliwość swojego cierpienia i brak współczucia ze strony przyjaciół. (Hi 17,1-16)
Dlaczego Hiob czuje się beznadziejnie?
Widzi, jak jego życie ucieka, otoczony szydercami i pozbawiony ukojenia dla bólu. Jego nadzieja na powrót do zdrowia wydaje się niemożliwa w obliczu tak wielkiego cierpienia. (Hi 17:11-16)
Jak Hiob opisuje swoich przyjaciół?
Porównuje ich do fałszywych pocieszycieli i oskarża o zdradę, bo zamiast mu pomóc, potęgują jego cierpienie ostrymi słowami. (Hioba 17:4, 10)
Co Hiob rozumie na temat śmierci?
Postrzega śmierć jako swoją jedyną nadzieję, wierząc, że zstąpi w proch, nie znajdując odpowiedzi ani pocieszenia. Jego postawa odzwierciedla rozpacz, ale także wiarę w Bożą sprawiedliwość. (Hi 17:13-16)
W jaki sposób skarga Hioba świadczy o jego wierze?
Pomimo udręki, woła do Boga i szuka sensu swojego cierpienia, pokazując, że jego wiara pozostaje niezmienna nawet pośród rozpaczy. (Hioba 17:3)
