Mosaico decorativo

1. o de limoV eniscusen epi thV ghV

1. El hambre seguía abrumando la tierra.

2. egeneto de hnika sunetelesan katafagein ton siton on hnegkan ex aiguptou kai eipen autoiV o pathr autwn palin poreuqenteV priasqe hmin mikra brwmata

2. Así pues, en cuanto acabaron de consumir el grano traído de Egipto, les dijo su padre: «Volved y compradnos algo de comer.»

3. eipen de autw ioudaV legwn diamarturia diamemarturhtai hmin o anqrwpoV legwn ouk oyesqe to proswpon mou ean mh o adelfoV umwn o newteroV meq' umwn h

3. Judá le dijo: «Bien claro nos dio a entender aquel hombre que no veríamos su rostro si no estaba con nosotros nuestro hermano.

4. ei men oun apostelleiV ton adelfon hmwn meq' hmwn katabhsomeqa kai agoraswmen soi brwmata

4. Si mandas a nuestro hermano con nosotros, bajaremos y te compraremos víveres;

5. ei de mh apostelleiV ton adelfon hmwn meq' hmwn ou poreusomeqa o gar anqrwpoV eipen hmin legwn ouk oyesqe mou to proswpon ean mh o adelfoV umwn o newteroV meq' umwn h

5. pero si no le mandas, no bajamos, porque aquel hombre nos dijo: "No os presentéis a mí si no está vuestro hermano con vosotros."»

6. eipen de israhl ti ekakopoihsate me anaggeilanteV tw anqrwpw ei estin umin adelfoV

6. Dijo Israel: «¿Por qué para desgracia mía hicisteis saber a ese hombre que teníais otro hermano?»

7. oi de eipan erwtwn ephrwthsen hmaV o anqrwpoV kai thn genean hmwn legwn ei eti o pathr umwn zh ei estin umin adelfoV kai aphggeilamen autw kata thn eperwthsin tauthn mh hdeimen ei erei hmin agagete ton adelfon umwn

7. Dijeron: «!El empezó preguntándonos por nuestra familia, diciéndonos: ¿Tenéis aún padre? ¿Vive todavía vuestro padre? ¿Tenéis algun otro hermano? Y nosotros nos limitamos a responder a sus palabras. ¿Podíamos saber que iba a decirnos: Bajad a vuestro hermano?»

8. eipen de ioudaV proV israhl ton patera autou aposteilon to paidarion met' emou kai anastanteV poreusomeqa ina zwmen kai mh apoqanwmen kai hmeiV kai su kai h aposkeuh hmwn

8. Dijo Judá a su padre Israel: «Deja ir al chico conmigo; deja que vayamos para vivir y no morir ni nosotros, ni tú, ni nuestros pequeños.

9. egw de ekdecomai auton ek ceiroV mou zhthson auton ean mh agagw auton proV se kai sthsw auton enantion sou hmarthkwV esomai proV se pasaV taV hmeraV

9. Yo respondo de él, de mi mano lo exigirás si no lo trajere aquí y te lo presentare, y estaría yo en falta contigo a perpetuidad.

10. ei mh gar ebradunamen hdh an upestreyamen diV

10. Que lo que es, si no nos hubiéramos entretenido, para estas horas ya estaríamos de vuelta.»

11. eipen de autoiV israhl o pathr autwn ei outwV estin touto poihsate labete apo twn karpwn thV ghV en toiV aggeioiV umwn kai katagagete tw anqrwpw dwra thV rhtinhV kai tou melitoV qumiama kai stakthn kai tereminqon kai karua

11. Díjoles su padre Israel: «Siendo así, hacedlo; llevaos de lo más fino del país en vuestras cestas, y bajad a aquel hombre un regalo, un poco de sandácara, un poco de miel, almáciga y ládano, pistachos y almendras.

12. kai to argurion disson labete en taiV cersin umwn to argurion to apostrafen en toiV marsippoiV umwn apostreyate meq' umwn mhpote agnohma estin

12. Tomáis también con vosotros el doble de plata y devolvéis personalmente la plata devuelta en la boca de vuestras talegas, por si se trata de un error.

13. kai ton adelfon umwn labete kai anastanteV katabhte proV ton anqrwpon

13. Tomad, pues, a vuestro hermano y volved inmediatamente donde ese hombre;

14. o de qeoV mou dwh umin carin enantion tou anqrwpou kai aposteilai ton adelfon umwn ton ena kai ton beniamin egw men gar kaqa hteknwmai hteknwmai

14. que El Sadday os haga hallar misericordia ante ese hombre, y que él os despache y suelte a vuestro otro hermano, y a Benjamín. Por mi parte, si he de perder a mis hijos, qué le vamos a hacer.»

15. labonteV de oi andreV ta dwra tauta kai to argurion diploun elabon en taiV cersin autwn kai ton beniamin kai anastanteV katebhsan eiV aigupton kai esthsan enantion iwshf

15. Ellos tomaron dicho regalo y el doble de plata consigo, y asimismo a Benjamín, y poniéndose en marcha bajaron a Egipto y se presentaron a José.

16. eiden de iwshf autouV kai ton beniamin ton adelfon autou ton omomhtrion kai eipen tw epi thV oikiaV autou eisagage touV anqrwpouV eiV thn oikian kai sfaxon qumata kai etoimason met' emou gar fagontai oi anqrwpoi artouV thn meshmbrian

16. José vio con ellos a Benjamin, y dijo a su mayordomo: «Lleva a esos hombres a casa, mata algún animal y lo preparas, porque esos hombres van a comer conmigo a mediodía.»

17. epoihsen de o anqrwpoV kaqa eipen iwshf kai eishgagen touV anqrwpouV eiV ton oikon iwshf

17. El hombre hizo como le había dicho José, y llevó a los hombres a casa de José.

18. idonteV de oi anqrwpoi oti eishcqhsan eiV ton oikon iwshf eipan dia to argurion to apostrafen en toiV marsippoiV hmwn thn archn hmeiV eisagomeqa tou sukofanthsai hmaV kai epiqesqai hmin tou labein hmaV eiV paidaV kai touV onouV hmwn

18. Ellos se asustaron porque se les llevaba a casa de José, y dijeron: «Es por lo de la plata devuelta en nuestros sacos la otra vez, por lo que se nos trae acá, para ponernos alguna trampa, caer sobre nosotros y redurcirnos a esclavitud, junto con nuestros asnos.»

19. proselqonteV de proV ton anqrwpon ton epi tou oikou iwshf elalhsan autw en tw pulwni tou oikou

19. Y acercándose al mayordomo de José le dijeron a la puerta de la casa:

20. legonteV deomeqa kurie katebhmen thn archn priasqai brwmata

20. «Por favor, señor, nosotros bajamos anteriormente a comprar víveres.

21. egeneto de hnika hlqomen eiV to katalusai kai hnoixamen touV marsippouV hmwn kai tode to argurion ekastou en tw marsippw autou to argurion hmwn en staqmw apestreyamen nun en taiV cersin hmwn

21. Pero resultó que cuando fuimos a hacer noche y abrimos nuestras talegas de grano, nos encontramos con que la plata de cada uno estaba en la boca de su talega, nuestra plata bien pesada, y la hemos devuelto con nosotros,

22. kai argurion eteron hnegkamen meq' eautwn agorasai brwmata ouk oidamen tiV enebalen to argurion eiV touV marsippouV hmwn

22. y además traemos con nosotros más plata para comprar víveres. Ignoramos quién puso nuestra plata en nuestras talegas.»

23. eipen de autoiV ilewV umin mh fobeisqe o qeoV umwn kai o qeoV twn paterwn umwn edwken umin qhsaurouV en toiV marsippoiV umwn to de argurion umwn eudokimoun apecw kai exhgagen proV autouV ton sumewn

23. Díjoles: «La paz sea con vosotros, no temáis. Vuestro Dios y el Dios de vuestro padre os puso ese tesoro en las talegas. Vuestra plata ya me llegó.» Y les sacó a Simeón.

24. kai hnegken udwr niyai touV podaV autwn kai edwken cortasmata toiV onoiV autwn

24. Luego los introdujo en casa de José, les dio agua y se lavaron los pies, y les dio pienso para sus asnos.

25. htoimasan de ta dwra ewV tou elqein iwshf meshmbriaV hkousan gar oti ekei mellei aristan

25. Entonces ellos prepararon el regalo, mientras llegaba José a mediodía, pues oyeron que iban a comer allí.

26. eishlqen de iwshf eiV thn oikian kai proshnegkan autw ta dwra a eicon en taiV cersin autwn eiV ton oikon kai prosekunhsan autw epi proswpon epi thn ghn

26. Al entrar José en casa, le presentaron el regalo que llevaban consigo y se inclinaron hasta el suelo.

27. hrwthsen de autouV pwV ecete kai eipen autoiV ei ugiainei o pathr umwn o presbuteroV on eipate eti zh

27. El les saludó y les preguntó: «Vuestro anciano padre de quien me hablasteis, ¿vive aún?»

28. oi de eipan ugiainei o paiV sou o pathr hmwn eti zh kai eipen euloghtoV o anqrwpoV ekeinoV tw qew kai kuyanteV prosekunhsan autw

28. Y le dijeron: «Está bien tu siervo, nuestro padre: todavía vive.» Y postrándose se inclinaron.

29. anableyaV de toiV ofqalmoiV iwshf eiden beniamin ton adelfon autou ton omomhtrion kai eipen outoV o adelfoV umwn o newteroV on eipate proV me agagein kai eipen o qeoV elehsai se teknon

29. Entonces José volvió los ojos y vio a Benjamín, su hermano de madre, y dijo: «¿Este es vuestro hermano menor, de quien me hablasteis?» Y añadió: «Dios te guarde, hijo mío.»

30. etaracqh de iwshf sunestrefeto gar ta entera autou epi tw adelfw autou kai ezhtei klausai eiselqwn de eiV to tamieion eklausen ekei

30. José tuvo que darse prisa, porque le daban ganas de llorar de emoción por su hermano, y entrando en el cuarto lloró allí.

31. kai niyamenoV to proswpon exelqwn enekrateusato kai eipen paraqete artouV

31. Luego se lavó la cara, salió y conteniéndose dijo: «Servid la comida.»

32. kai pareqhkan autw monw kai autoiV kaq' eautouV kai toiV aiguptioiV toiV sundeipnousin met' autou kaq' eautouV ou gar edunanto oi aiguptioi sunesqiein meta twn ebraiwn artouV bdelugma gar estin toiV aiguptioiV

32. Y le sirvieron a él aparte, aparte a ellos, y aparte a los egipcios que comían con él, porque los egipcios no soportan comer con los hebreos, cosa detestable para ellos.

33. ekaqisan de enantion autou o prwtotokoV kata ta presbeia autou kai o newteroV kata thn neothta autou existanto de oi anqrwpoi ekastoV proV ton adelfon autou

33. Sentáronse, pues, delante de él por orden de antigüedad, de mayor a menor, y unos a otros se daban muestras de asombro.

34. hran de meridaV par' autou proV autouV emegalunqh de h meriV beniamin para taV meridaV pantwn pentaplasiwV proV taV ekeinwn epion de kai emequsqhsan met' autou

34. El fue tomando de delante de sí raciones para ellos, y la ración de Benjamín era cinco veces mayor que la de todos los demás. Ellos bebieron y se alegraron en su compañía.



Leggi la Bibbia in un anno

Unisciti alla nostra comunità e completa l'intera Bibbia in 365 giorni. Un percorso strutturato e stimolante per approfondire la tua fede e la tua conoscenza delle Scritture.