Księga Hioba, 4
1. Teraz zabrał głos Elifaz z Temanu i tak rzekł:
1. respondens autem Eliphaz Themanites dixit
2. Wolno pomówić? Przykro ci? Lecz któż się wstrzyma od słów stwierdzonych doświadczeniem?
2. si cœperimus loqui tibi forsitan moleste accipias sed conceptum sermonem tenere quis possit
3. Tyś przecież wielu pouczał, wzmacniałeś omdlałe ręce,
3. ecce docuisti multos et manus lassas roborasti
4. twe słowa krzepiły słabych, wspierałeś kolana zachwiane.
4. vacillantes confirmaverunt sermones tui et genua trementia confortasti
5. Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby, strwożony, gdy ciebie dotknęło.
5. nunc autem venit super te plaga et defecisti tetigit te et conturbatus es
6. Czy bogobojność już nie jest twą ufnością, a nadzieją - doskonałość dróg twoich?
6. timor tuus fortitudo tua patientia tua et perfectio viarum tuarum
7. Przypomnij, czy zginął kto prawy? Gdzie sprawiedliwych zgładzono?
7. recordare obsecro te quis umquam innocens perierit aut quando recti deleti sint
8. O ile wiadomo, złoczyńca, który sieje nieprawość, zbiera z niej plon.
8. quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem et seminant dolores et metunt eos
9. Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia:
9. flante Deo perisse et spiritu iræ ejus esse consumptos
10. ryk lwa, wrzask lwicy, łamią się i zęby lwiątek;
10. rugitus leonis et vox leænæ et dentes catulorum leonum contriti sunt
11. lew ginie z braku łupu, a małe lwicy idą w rozsypkę.
11. tigris periit eo quod non haberet prædam et catuli leonis dissipati sunt
12. Doszło mnie tajemne słowo, jakiś szmer przyjęło me ucho
12. porro ad me dictum est verbum absconditum et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus
13. w zgłębianiu nocnych rozmyślań, gdy sen człowiekiem owładnął.
13. in horrore visionis nocturnæ quando solet sopor occupare homines
14. Strach mnie ogarnął i drżenie, że wszystkie się kości zatrzęsły,
14. pavor tenuit me et tremor et omnia ossa mea perterrita sunt
15. tchnienie mi twarz owionęło, włosy się na mnie zjeżyły.
15. et cum spiritus me præsente transiret inhorruerunt pili carnis meæ
16. Stał. Nie poznałem twarzy. Jakaś postać przed mymi oczami. Szelest. I głos dosłyszałem:
16. stetit quidam cujus non agnoscebam vultum imago coram oculis meis et vocem quasi auræ lenis audivi
17. Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty?
17. numquid homo Dei conparatione justificabitur aut factore suo purior erit vir
18. Wszak On sługom swoim nie ufa: i w aniołach braki dostrzega.
18. ecce qui serviunt ei non sunt stabiles et in angelis suis repperit pravitatem
19. A cóż mieszkańcy glinianych lepianek, których podstawy na piasku? - Łatwiej ich zgnieść niż mola.
19. quanto magis hii qui habitant domos luteas qui terrenum habent fundamentum consumentur velut a tinea
20. Od rana do zmroku wyginą, bez sławy przepadną na wieki.
20. de mane usque ad vesperum succidentur et quia nullus intellegit in æternum peribunt
21. Czy ich mieszkanie nie runie? Umrą, lecz nie w mądrości.
21. qui autem reliqui fuerint auferentur ex eis morientur et non in sapientia
