Salmos, 142

1. Poema. De David. Cuando estaba en la cueva. Oración.

1. Pouèna pjesma. Davidova. Kad bijaše u spilji. Molitva.

2. A Yahveh en mi clamor imploro. A Yahveh en mi clamor suplico.

2. Iz svega glasa vapijem Jahvi, iz svega glasa Jahvu zaklinjem.

3. Ante él derramo mi lamento, mi angustia ante él expongo,

3. Pred njim svoju izlijevam tužaljku, tjeskobu svoju pred njim razastirem.

4. cuando el aliento en mí se apaga; mas tú conoces mi sendero. En el camino por donde voy me han escondido un lazo.

4. Ako duh moj i klone u meni, ti put moj poznaješ. Na putu kojim prolazim potajnu mi zamku staviše.

5. A la derecha mira, y ve, nadie hay que me conozca. Huye de mí todo refugio, nadie hay que cuide de mi alma.

5. Obazrem li se nadesno i pogledam: nitko ne zna za mene. Nemam kamo pobjeæi, nitko za život moj ne mari.

6. Hacia ti clamo, Yahveh; digo: ¡Tú, mi refugio, mi porción en la tierra de los vivos!

6. K tebi, Jahve, vapijem; govorim: ti si mi utoèište, ti si dio moj u zemlji živih.

7. Atiende a mi clamor, pues estoy abatido del todo. ¡Líbrame tú de mis perseguidores, pues son más fuertes que yo!

7. Poslušaj moje vapaje jer sam veoma nevoljan. Izbavi me od gonitelja mojih jer od mene oni su moæniji.

8. ¡Saca mi alma de la cárcel, y daré gracias a tu nombre! En torno a mí los justos harán corro, por tu favor para conmigo.

8. Izvedi iz tamnice dušu moju da zahvaljujem imenu tvojemu. Oko mene æe se okupiti pravednici zbog dobra što si ga iskazao meni.