Liber Sapientiae, 2
1. dixerunt enim apud se cogitantes non recte exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ et non est refrigerium in fine hominis et non est qui agnitus sit reversus ab inferis
1. Ellos se dicen entre sí, razonando equivocadamente: "Breve y triste es nuestra vida, no hay remedio cuando el hombre llega a su fin ni se sabe de nadie que haya vuelto del Abismo.
2. quia ex nihilo nati sumus et post hoc erimus tamquam non fuerimus quoniam fumus afflatus est in naribus nostris et sermo scintillæ ad commovendum cor nostrum
2. Hemos nacido por obra del azar, y después será como si no hubiéramos existido. Nuestra respiración no es más que humo, y el pensamiento, una chispa que brota de los latidos del corazón;
3. quia extincta cinis erit corpus et spiritus diffundetur tamquam mollis ær et transiet vita nostra tamquam vestigium nubis et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis et a calore illius adgravata
3. cuando esta se extinga, el cuerpo se reducirá a ceniza y el aliento se dispersará como una ráfaga de viento.
4. et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus et nemo memoriam habebit operum nostrorum
4. Nuestro nombre será olvidado con el tiempo y nadie se acordará de nuestras obras; nuestra vida habrá pasado como una nube, sin dejar rastro, se disipará como la bruma, evaporada por los rayos del sol y agobiada por su calor.
5. umbræ enim transitus est tempus nostrum et non est reversio finis nostri quoniam consignata est et nemo revertetur
5. El tiempo de nuestra vida es una sombra fugaz y nuestro fin no puede ser retrasado: una vez puesto el sello, nadie vuelve sobre sus pasos.
6. venite ergo et fruamur bonis quæ sunt et utamur creaturam tamquam in juventute celeriter
6. Vengan, entonces, y disfrutemos de los bienes presentes, gocemos de las criaturas con el ardor de la juventud.
7. vino pretioso et unguentis nos impleamus et non prætereat nos flos temporis
7. ¡Embriaguémonos con vinos exquisitos y perfumes, que no se nos escape ninguna flor primaveral,
8. coronemus nos rosis antequam marcescant nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra
8. coronémonos con capullos de rosas antes que se marchiten;
9. ubique relinquamus signa lætitiæ quoniam hæc est pars nostra et hæc est sors
9. que ninguno de nosotros falte a nuestra orgía, dejemos por todas partes señales de nuestra euforia, porque eso es lo que nos toca y esa es nuestra herencia!
10. opprimamus pauperem justum et non parcamus viduæ nec veterani revereamur canos multi temporis
10. Oprimamos al pobre, a pesar de que es justo, no tengamos compasión de la viuda ni respetemos al anciano encanecido por los años.
11. sit autem fortitudo nostra lex iniustitiæ quod infirmum est enim inutile invenitur
11. Que nuestra fuerza sea la norma de la justicia, porque está visto que la debilidad no sirve para nada.
12. circumveniamus ergo justum quoniam inutilis est nobis et contrarius est operibus nostris et inproperat nobis peccata legis et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ
12. Tendamos trampas al justo, porque nos molesta y se opone a nuestra manera de obrar; nos echa en cara las transgresiones a la Ley y nos reprocha las faltas contra la enseñanza recibida.
13. promittit scientiam Dei se habere et filium Dei se nominat
13. Él se gloría de poseer el conocimiento de Dios y se llama a sí mismo hijo del Señor.
14. factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum
14. Es un vivo reproche contra nuestra manera de pensar y su sola presencia nos resulta insoportable,
15. gravis est nobis etiam ad videndum quoniam dissimilis est aliis vita illius et inmutatæ sunt viæ ejus
15. porque lleva una vida distinta de los demás y va por caminos muy diferentes.
16. tamquam nugaces æstimati sumus ab illo et abstinet se a viis nostris tamquam ab inmunditiis et præfert novissima justorum et gloriatur patrem Deum se habere
16. Nos considera como algo viciado y se aparta de nuestros caminos como de las inmundicias. Él proclama dichosa la suerte final de los justos y se jacta de tener por padre a Dios.
17. videamus ergo si sermones illius veri sunt et temptemus quæ ventura sunt illi et sciemus quæ erunt novissima illius
17. Veamos si sus palabras son verdaderas y comprobemos lo que le pasará al final.
18. si enim est verus filius Dei suscipiet illum et liberabit eum de manu contrariorum
18. Porque si el justo es hijo de Dios, él lo protegerá y lo librará de las manos de sus enemigos.
19. contumelia et tormento interrogemus eum ut sciamus reverentiam illius et probemus patientiam ipsius
19. Pongámoslo a prueba con ultrajes y tormentos, para conocer su temple y probar su paciencia.
20. morte turpissima condemnemus illum erit enim ei respectus ex sermonibus illius
20. Condenémoslo a una muerte infame, ya que él asegura que Dios lo visitará".
21. hæc cogitaverunt et erraverunt excæcavit enim illos malitia eorum
21. Así razonan ellos, pero se equivocan, porque su malicia los ha enceguecido.
22. et nescierunt sacramenta Dei neque mercedem speraverunt justitiæ nec judicaverunt honorem animarum sanctarum
22. No conocen los secretos de Dios, no esperan retribución por la santidad, ni valoran la recompensa de las almas puras.
23. quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem et ad imaginem suæ similitudinis fecit illum
23. Dios creó al hombre para que fuera incorruptible y lo hizo a imagen de su propia naturaleza,
24. invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum
24. pero por la envidia del demonio entró la muerte en el mundo, y los que pertenecen a él tienen que padecerla.
25. imitantur autem illum qui sunt ex parte illius
25.