Liber Iob, 26

1. Respondens autem Iob dixit:

1. ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει

2. “Quomodo adiuvisti imbecillem? Et sustentas brachium eius, qui non est fortis?

2. τίνι πρόσκεισαι ἢ τίνι μέλλεις βοηθεῖν πότερον οὐχ ᾧ πολλὴ ἰσχὺς καὶ ᾧ βραχίων κραταιός ἐστιν

3. Quod dedisti illi consilium, qui non habet sapientiam? Et prudentiam tuam ostendisti plurimam!

3. τίνι συμβεβούλευσαι οὐχ ᾧ πᾶσα σοφία ἢ τίνι ἐπακολουθήσεις οὐχ ᾧ μεγίστη δύναμις

4. Quem docere voluisti? Et cuius est spiritus, qui egreditur ex te?

4. τίνι ἀνήγγειλας ῥήματα πνοὴ δὲ τίνος ἐστὶν ἡ ἐξελθοῦσα ἐκ σοῦ

5. Ecce umbrae gemunt sub aquis, et qui habitant cum eis.

5. μὴ γίγαντες μαιωθήσονται ὑποκάτωθεν ὕδατος καὶ τῶν γειτόνων αὐτοῦ

6. Nudus est infernus coram illo, et nullum est operimentum Perditioni.

6. γυμνὸς ὁ ᾅδης ἐπώπιον αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔστιν περιβόλαιον τῇ ἀπωλείᾳ

7. Qui extendit aquilonem super vacuum et appendit terram super nihilum.

7. ἐκτείνων βορέαν ἐπ’ οὐδέν κρεμάζων γῆν ἐπὶ οὐδενός

8. Qui ligat aquas in nubibus suis, ut non erumpant pariter deorsum.

8. δεσμεύων ὕδωρ ἐν νεφέλαις αὐτοῦ καὶ οὐκ ἐρράγη νέφος ὑποκάτω αὐτοῦ

9. Qui operit faciem solii sui expandens super illud nebulam suam.

9. ὁ κρατῶν πρόσωπον θρόνου ἐκπετάζων ἐπ’ αὐτὸν νέφος αὐτοῦ

10. Terminum circumdedit aquis, usque dum finiantur lux et tenebrae.

10. πρόσταγμα ἐγύρωσεν ἐπὶ πρόσωπον ὕδατος μέχρι συντελείας φωτὸς μετὰ σκότους

11. Columnae caeli contremiscunt et pavent ab increpatione eius.

11. στῦλοι οὐρανοῦ ἐπετάσθησαν καὶ ἐξέστησαν ἀπὸ τῆς ἐπιτιμήσεως αὐτοῦ

12. In fortitudine sua terruit mare et prudentia sua percussit Rahab.

12. ἰσχύι κατέπαυσεν τὴν θάλασσαν ἐπιστήμῃ δὲ ἔτρωσε τὸ κῆτος

13. Spiritus eius serenavit caelos, et manus eius confodit colubrum fugientem.

13. κλεῖθρα δὲ οὐρανοῦ δεδοίκασιν αὐτόν προστάγματι δὲ ἐθανάτωσεν δράκοντα ἀποστάτην

14. Ecce haec sunt termini viarum eius; et, cum vix parvam stillam sermonis eius audierimus, quis poterit tonitruum magnitudinis illius intueri?”.

14. ἰδοὺ ταῦτα μέρη ὁδοῦ αὐτοῦ καὶ ἐπὶ ἰκμάδα λόγου ἀκουσόμεθα ἐν αὐτῷ σθένος δὲ βροντῆς αὐτοῦ τίς οἶδεν ὁπότε ποιήσει