Liber Iob, 23

1. Respondens autem Iob ait:

1. ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει

2. “Nunc quoque in amaritu tudine est querela mea, et manus eius aggravata est super gemitum meum.

2. καὶ δὴ οἶδα ὅτι ἐκ χειρός μου ἡ ἔλεγξίς ἐστιν καὶ ἡ χεὶρ αὐτοῦ βαρεῖα γέγονεν ἐπ’ ἐμῷ στεναγμῷ

3. Quis mihi tribuat, ut cognoscam et inveniam illum et veniam usque ad solium eius?

3. τίς δ’ ἄρα γνοίη ὅτι εὕροιμι αὐτὸν καὶ ἔλθοιμι εἰς τέλος

4. Ponam coram eo iudicium et os meum replebo increpationibus,

4. εἴποιμι δὲ ἐμαυτοῦ κρίμα τὸ δὲ στόμα μου ἐμπλήσαιμι ἐλέγχων

5. ut sciam verba, quae mihi respondeat, et intellegam quid loquatur mihi.

5. γνῴην δὲ ῥήματα ἅ μοι ἐρεῖ αἰσθοίμην δὲ τίνα μοι ἀπαγγελεῖ

6. Num multa fortitudine contendet mecum? Non! Ipse tantum audiat!

6. καὶ εἰ ἐν πολλῇ ἰσχύι ἐπελεύσεταί μοι εἶτα ἐν ἀπειλῇ μοι οὐ χρήσεται

7. Tunc iustus disceptabit cum illo, et ego evaderem in perpetuo a iudice meo.

7. ἀλήθεια γὰρ καὶ ἔλεγχος παρ’ αὐτοῦ ἐξαγάγοι δὲ εἰς τέλος τὸ κρίμα μου

8. Si ad orientem iero, non apparet; si ad occidentem, non intellegam eum.

8. εἰς γὰρ πρῶτα πορεύσομαι καὶ οὐκέτι εἰμί τὰ δὲ ἐπ’ ἐσχάτοις τί οἶδα

9. Si ad sinistram pergam, non apprehendam eum; si me vertam ad dexteram, non videbo illum.

9. ἀριστερὰ ποιήσαντος αὐτοῦ καὶ οὐ κατέσχον περιβαλεῖ δεξιά καὶ οὐκ ὄψομαι

10. Ipse vero scit viam meam, et, si probaverit me, quasi aurum egrediar.

10. οἶδεν γὰρ ἤδη ὁδόν μου διέκρινεν δέ με ὥσπερ τὸ χρυσίον

11. Vestigia eius secutus est pes meus, viam eius custodivi et non declinavi ex ea.

11. ἐξελεύσομαι δὲ ἐν ἐντάλμασιν αὐτοῦ ὁδοὺς γὰρ αὐτοῦ ἐφύλαξα καὶ οὐ μὴ ἐκκλίνω

12. A mandatis labiorum eius non recessi et in sinu meo abscondi verba oris eius.

12. ἀπὸ ἐνταλμάτων αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ παρέλθω ἐν δὲ κόλπῳ μου ἔκρυψα ῥήματα αὐτοῦ

13. Ipse enim solus est, et quis repellet eum? Et anima eius, quodcumque voluit, hoc fecit.

13. εἰ δὲ καὶ αὐτὸς ἔκρινεν οὕτως τίς ἐστιν ὁ ἀντειπὼν αὐτῷ ὃ γὰρ αὐτὸς ἠθέλησεν καὶ ἐποίησεν

14. Cum expleverit in me voluntatem suam, et alia multa similia praesto sunt ei;

14. []

15. et idcirco a facie eius turbatus sum et considerans eum timore sollicitor.

15. διὰ τοῦτο ἐπ’ αὐτῷ ἐσπούδακα νουθετούμενος δὲ ἐφρόντισα αὐτοῦ (15a) ἐπὶ τούτῳ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ κατασπουδασθῶ κατανοήσω καὶ πτοηθήσομαι ἐξ αὐτοῦ

16. Deus mollivit cor meum, et Omnipotens conturbavit me.

16. κύριος δὲ ἐμαλάκυνεν τὴν καρδίαν μου ὁ δὲ παντοκράτωρ ἐσπούδασέν με

17. Non enim perii propter imminentes tenebras, nec faciem meam operuit caligo.

17. οὐ γὰρ ᾔδειν ὅτι ἐπελεύσεταί μοι σκότος πρὸ προσώπου δέ μου ἐκάλυψεν γνόφος