Jó, 27

1. Jó continuou seu discurso nestes termos:

1. Hiob jeszcze głos zabrał, i rzekł:

2. “Pelo Deus vivo que me recusa justiça, pelo Todo-poderoso, que enche minha alma de amargura.

2. Na życie Boga, co nie dał mi prawa, na Wszechmocnego, co poi goryczą,

3. Enquanto em mim restar alento e o sopro de Deus passar por minhas narinas,

3. dopóki mam oddech w sobie, a w nozdrzach mam Boże tchnienie,

4. meus lábios não falarão maldades e minha língua não proferirá mentiras.

4. usta moje nie wyrażą się podle, nie wyrwie się słowo podstępne.

5. Longe de mim dar-vos razão! Até meu último suspiro defenderei minha inocência,

5. Dalekim od tego, by słuszność wam przyznać, jak długo żyć będę, twierdzę, żem czysty.

6. mantenho firme minha justiça, não a abandonarei; minha consciência não acusa nenhum de meus dias.

6. Że strzegę prawości, a nie porzucam: serce nie dręczy mnie nigdy.

7. Que meu inimigo seja tratado como ímpio e meu adversário, como perverso!

7. Mój wróg niech stanie się winny, przeciwnik niech będzie występny!

8. Que pode esperar o ímpio de sua oração, quando eleva para Deus a sua alma?

8. W czym grzesznik ma ufać, gdy skończy, gdy Bóg zabierze mu duszę?

9. Deus escutará seu clamor, quando a angústia cair sobre ele?

9. Czyż Bóg wysłucha jego wołania, gdy spadnie na niego nieszczęście?

10. Encontrará ele seu conforto no Todo-poderoso e invocará ele Deus em todo o tempo?

10. Czy może się cieszyć Wszechmocnym, choć wzywałby Boga co chwila?

11. Eu vos ensinarei o poder de Deus, não vos ocultarei os desígnios do Todo-poderoso.

11. Pouczam was o Bożej mocy, niczego nie taję o Wszechmocnym.

12. Mas todos vós já o sabeis; por que proferis palavras vãs?

12. Wy już to wszystko widzicie, więc po cóż jałowe spory?

13. Esta é a sorte que Deus reserva ao ímpio e a parte reservada ao violento pelo Todo-poderoso.*

13. Taki to los grzesznika - od Boga, dola ciemiężcy - od Wszechmocnego:

14. Se seus filhos se multiplicam, é para a espada e seus descendentes não terão o que comer.

14. Synowie się mnożą pod miecz, a dzieci głodne z braku chleba;

15. Seus sobreviventes serão sepultados na ruína e suas viúvas não os chorarão.

15. potomków grzebie zaraza, a wdowom ich płakać nie wolno.

16. Se amontoa prata como pó e se ajunta vestimentas como barro,

16. Niech sobie on srebro jak proch gromadzi, suknie upycha jak glinę;

17. que amontoe, mas é o justo quem as vestirá e o inocente herdará a prata.

17. niech zbiera: prawy je wdzieje, a srebro posiądzie niewinny.

18. Constrói sua casa como a casa da aranha, como a choupana que o vigia constrói.*

18. Zbudował dom z pajęczyny, jak szałas stawiany przez stróża.

19. Deita-se rico, mas é pela última vez. Quando abre os olhos, já deixou de sê-lo.

19. Położył się bogacz, lecz zgarnia; otworzył oczy: nic nie ma.

20. O terror o invade como um dilúvio e um redemoinho o arrebata durante a noite.

20. Pędzi go strach niby powódź, po nocy wichura go ściga.

21. O vento do leste o leva e o faz desaparecer, varrendo-o violentamente de seu lugar.

21. Wiatr wschodni porywa i ciągnie, zabiera go z jego siedziby;

22. Precipitam-se sobre ele sem compaixão e é arrastado numa fuga desvairada.

22. unosi, nie mając litości, bo z ręki ujść mu nie może.

23. Sua ruína é aplaudida. De sua própria casa assobiarão sobre ele.

23. Klaszcze się za nim w dłonie, gwiżdże ze wszystkich stron,

24.

24. on lekki na wodnej powierzchni. Przeklęte dziedzictwo na ziemi: nie zwraca się on w stronę winnic. (4a) Susza, spiekota, śnieg niszczy, a Szeol wymiata grzesznika. (4b) Wymaże go łono z pamięci, robak go połknie jak słodycz, nikt go już nawet nie wspomni. Nieprawość wycięta jak drzewo. (4c) Gnębił niepłodną, bezdzietną, niedobrze się z wdową obchodził, (4d) swą siłą wspomagał mocarzy; stoi, lecz życia niepewien. (4e) Oparcie mu dano, bezpieczny, pilnie naśladuje ich drogi. (4f) Pysznił się krótko i odszedł, poniżony, wycięty jak malwa, jak wierzchołek kłosa zabrany. (4g) Czy nie tak? Któż kłamstwo wykaże? Któż mowę moją zniweczy?