1. nam ipsi scitis fratres introitum nostrum ad vos quia non inanis fuit
2. sed ante passi et contumeliis affecti sicut scitis in Philippis fiduciam habuimus in Deo nostro loqui ad vos evangelium Dei in multa sollicitudine
3. exhortatio enim nostra non de errore neque de inmunditia neque in dolo
4. sed sicut probati sumus a Deo ut crederetur nobis evangelium ita loquimur non quasi hominibus placentes sed Deo qui probat corda nostra
5. neque enim aliquando fuimus in sermone adulationis sicut scitis neque in occasione avaritiæ Deus testis est
6. nec quærentes ab hominibus gloriam neque a vobis neque ab aliis
7. cum possimus oneri esse ut Christi apostoli sed facti sumus lenes in medio vestrum tamquam si nutrix foveat filios suos
8. ita desiderantes vos cupide volebamus tradere vobis non solum evangelium Dei sed etiam animas nostras quoniam carissimi nobis facti estis
9. memores enim estis fratres laborem nostrum et fatigationem nocte et die operantes ne quem vestrum gravaremus prædicavimus in vobis evangelium Dei
10. vos testes estis et Deus quam sancte et juste et sine querella vobis qui credidistis fuimus
11. sicut scitis qualiter unumquemque vestrum tamquam pater filios suos
12. deprecantes vos et consolantes testificati sumus ut ambularetis digne Deo qui vocavit vos in suum regnum et gloriam
13. ideo et nos gratias agimus Deo sine intermissione quoniam cum accepissetis a nobis verbum auditus Dei accepistis non ut verbum hominum sed sicut est vere verbum Dei qui operatur in vobis qui credidistis
14. vos enim imitatores facti estis fratres ecclesiarum Dei quæ sunt in Judæa in Christo Jesu quia eadem passi estis et vos a contribulibus vestris sicut et ipsi a Judæis
15. qui et Dominum occiderunt Jesum et prophetas et nos persecuti sunt et Deo non placent et omnibus hominibus adversantur
16. prohibentes nos gentibus loqui ut salvæ fiant ut impleant peccata sua semper prævenit autem ira Dei super illos usque in finem
17. nos autem fratres desolati a vobis ad tempus horæ aspectu non corde abundantius festinavimus faciem vestram videre cum multo desiderio
18. quoniam voluimus venire ad vos ego quidem Paulus et semel et iterum et inpedivit nos Satanas
19. quæ est enim nostra spes aut gaudium aut corona gloriæ nonne vos ante Dominum nostrum Jesum estis in adventu ejus
20. vos enim estis gloria nostra et gaudium
Przypisy:
2:1-2 - Paweł potwierdza, że jego głoszenie nie poszło na marne, pomimo trudności, z jakimi się zmagał. Przypomina Tesaloniczanom, że napotkali sprzeciw, ale z odwagą dążyli do głoszenia ewangelii (zob. także 2 Koryntian 4:8-10 i Filipian 1:28).
2:3-4 - Paweł oświadcza, że jego przesłanie nie było nieczyste ani zwodnicze, lecz szczere przed Bogiem. Autentyczność kaznodziei jest niezbędna, aby słowo zostało przyjęte z ufnością (zob. także 2 Kor 2,17 i 1 Kor 4,2).
2:7-8 - Paweł porównuje swoje podejście do matki troszczącej się o swoje dzieci, ilustrując posługę opartą na miłości i trosce. Wzmacnia to ideę osobistej i intymnej relacji w głoszeniu ewangelii (zob. także 2 Kor 12,14-15 i 1 P 5,2-3).
2:9-12 - Paweł wspomina swoją ciężką pracę, głosząc ewangelię i prowadząc przykładne życie, aby być wzorem dla Tesaloniczan. Uczciwość i przykładne życie są kluczem do skutecznego przywództwa (zob. także 2 Koryntian 6:3-10 i Filipian 3:17).
02:13 - Paweł dziękuje Bogu za przyjęcie słowa, które zostało przyjęte nie jako słowo ludzkie, lecz jako słowo Boże. Podkreśla to wagę słuchania ewangelii z wiarą i czcią (zob. także 1 Kor 2,13 i Hbr 4,12).
Wersety związane z Epistula I ad Thessalonicenses, 2:
1 rozdział 2 Tesaloniczan omawia służbę Pawła w Tesalonice. Jakie cechy wyróżniały twoje głoszenie ewangelii? Ten osobisty tekst przypomina ciężką pracę, uczciwość i ojcowską troskę Pawła. Apostoł podkreśla czystość swoich pobudek, dobroć i ofiarną miłość do Kościoła. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak autentyczność w służbie, prześladowania i przemieniająca moc Słowa Bożego. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odpowiadają zasadom posługi zawartym w tym odkrywczym rozdziale.
Dzieje Apostolskie 16:22-24: "Tłum powstał przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a urzędnicy nakazali rozebrać i wychłostać ich szaty. Po dotkliwym biczowaniu wtrącono ich do więzienia. Strażnikowi nakazano uważnie ich obserwować. Otrzymawszy te rozkazy, wrzucił ich do wewnętrznego więzienia i przywiązał im nogi do dyb." - Ten fragment ilustruje cierpienia, jakich doświadczał Paweł i jego towarzysze przed przybyciem do Tesaloniki, jak wspomniano w 1 Tesaloniczan 2:2.
1 Koryntian 2:4: "Moje przesłanie i moje nauczanie nie składały się z przekonujących słów mądrości, ale polegały na demonstracji mocy Ducha" - Werset ten odzwierciedla podejście Pawła do głoszenia, podobne do tego, które opisuje w 1 Tesaloniczan 2:3-5.
Galacjan 1:10: "Czy teraz szukam uznania u ludzi, czy u Boga? A może próbuję zadowolić mężczyzn? Gdybym nadal starał się podobać ludziom, nie byłbym sługą Chrystusa." - Paweł wyraża podobne zdanie w 1 Tesaloniczan 2:4, podkreślając, że stara się podobać Bogu, a nie ludziom.
Filipian 2:16: "Trzymaj się mocno słowa życia. Dlatego w dniu Chrystusa będę dumny, że nie biegłem i nie walczyłem na próżno." - Werset ten odzwierciedla uczucia Pawła z 1 Tesaloniczan 2:19-20, gdzie wyraża on swoją dumę z Tesaloniczan.
2 Koryntian 12:14: "Teraz jestem gotowy odwiedzić was po raz trzeci i nie będę dla was ciężarem, bo nie szukam waszego mienia, ale was samych. Ponadto dzieci nie powinny gromadzić dóbr dla swoich rodziców, ale rodzice dla swoich dzieci." - Werset ten odzwierciedla ojcowską postawę Pawła wobec kościołów, podobną do tej, którą wyraził w 1 Tesaloniczan 2:11-12.
FAQ:
W jaki sposób Paweł okazywał swoją miłość Tesaloniczanom?
Troszczył się o nich z czułością, jak matka troszczy się o swoje dzieci, dzieląc się nie tylko ewangelią, ale i własnym życiem. (1 Tesaloniczan 2:7-8)
Jak Paweł opisuje swoje nauczanie w Tesalonice?
Głosił naukę bez podstępu, nieczystości i intencji oszukiwania, starając się podobać Bogu, a nie ludziom. (1 Tesaloniczan 2:3-4)
Jak Tesaloniczanie przyjęli Słowo Boże?
Przyjęli je nie jako słowo ludzkie, ale jako Słowo Boże, które działa w tych, którzy wierzą. (1 Tesaloniczan 2:13)
Dlaczego Paweł wspomina o prześladowaniu Tesaloniczan?
Podobnie jak chrześcijanie w Judei, cierpieli prześladowania, pokazując w ten sposób swoją wierność ewangelii. (1 Tesaloniczan 2:14)
Jakie było pragnienie Pawła, gdy pisał do Kościoła?
Pragnął ich ponownie zobaczyć, gdyż uważał ich za swoją radość i koronę przed Panem. (1 Tesaloniczan 2:17-20)
