1. ὢν δέκα δύο ἐτῶν Μανασσης ἐν τῷ βασιλεῦσαι αὐτὸν καὶ πεντήκοντα πέντε ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Ιερουσαλημ
2. καὶ ἐποίησεν τὸ πονηρὸν ἐναντίον κυρίου ἀπὸ πάντων τῶν βδελυγμάτων τῶν ἐθνῶν οὓς ἐξωλέθρευσεν κύριος ἀπὸ προσώπου τῶν υἱῶν Ισραηλ
3. καὶ ἐπέστρεψεν καὶ ᾠκοδόμησεν τὰ ὑψηλά ἃ κατέσπασεν Εζεκιας ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἔστησεν στήλας ταῖς Βααλιμ καὶ ἐποίησεν ἄλση καὶ προσεκύνησεν πάσῃ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐδούλευσεν αὐτοῖς
4. καὶ ᾠκοδόμησεν θυσιαστήρια ἐν οἴκῳ κυρίου οὗ εἶπεν κύριος ἐν Ιερουσαλημ ἔσται τὸ ὄνομά μου εἰς τὸν αἰῶνα
5. καὶ ᾠκοδόμησεν θυσιαστήρια πάσῃ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ ἐν ταῖς δυσὶν αὐλαῖς οἴκου κυρίου
6. καὶ αὐτὸς διήγαγεν τὰ τέκνα αὐτοῦ ἐν πυρὶ ἐν Γαι-βαναι-εννομ καὶ ἐκληδονίζετο καὶ οἰωνίζετο καὶ ἐφαρμακεύετο καὶ ἐποίησεν ἐγγαστριμύθους καὶ ἐπαοιδούς ἐπλήθυνεν τοῦ ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐναντίον κυρίου τοῦ παροργίσαι αὐτόν
7. καὶ ἔθηκεν τὸ γλυπτὸν καὶ τὸ χωνευτόν εἰκόνα ἣν ἐποίησεν ἐν οἴκῳ θεοῦ οὗ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Δαυιδ καὶ πρὸς Σαλωμων υἱὸν αὐτοῦ ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ Ιερουσαλημ ἣν ἐξελεξάμην ἐκ πασῶν φυλῶν Ισραηλ θήσω τὸ ὄνομά μου εἰς τὸν αἰῶνα
8. καὶ οὐ προσθήσω σαλεῦσαι τὸν πόδα Ισραηλ ἀπὸ τῆς γῆς ἧς ἔδωκα τοῖς πατράσιν αὐτῶν πλὴν ἐὰν φυλάσσωνται τοῦ ποιῆσαι πάντα ἃ ἐνετειλάμην αὐτοῖς κατὰ πάντα τὸν νόμον καὶ τὰ προστάγματα καὶ τὰ κρίματα ἐν χειρὶ Μωυσῆ
9. καὶ ἐπλάνησεν Μανασσης τὸν Ιουδαν καὶ τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ιερουσαλημ τοῦ ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ὑπὲρ πάντα τὰ ἔθνη ἃ ἐξῆρεν κύριος ἀπὸ προσώπου υἱῶν Ισραηλ
10. καὶ ἐλάλησεν κύριος ἐπὶ Μανασση καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ οὐκ ἐπήκουσαν
11. καὶ ἤγαγεν κύριος ἐπ’ αὐτοὺς τοὺς ἄρχοντας τῆς δυνάμεως βασιλέως Ασσουρ καὶ κατέλαβον τὸν Μανασση ἐν δεσμοῖς καὶ ἔδησαν αὐτὸν ἐν πέδαις καὶ ἤγαγον εἰς Βαβυλῶνα
12. καὶ ὡς ἐθλίβη ἐζήτησεν τὸ πρόσωπον κυρίου τοῦ θεοῦ αὐτοῦ καὶ ἐταπεινώθη σφόδρα ἀπὸ προσώπου θεοῦ τῶν πατέρων αὐτοῦ
13. καὶ προσηύξατο πρὸς αὐτόν καὶ ἐπήκουσεν αὐτοῦ καὶ ἐπήκουσεν τῆς βοῆς αὐτοῦ καὶ ἐπέστρεψεν αὐτὸν εἰς Ιερουσαλημ ἐπὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ καὶ ἔγνω Μανασσης ὅτι κύριος αὐτός ἐστιν ὁ θεός
14. καὶ μετὰ ταῦτα ᾠκοδόμησεν τεῖχος ἔξω τῆς πόλεως Δαυιδ ἀπὸ λιβὸς κατὰ Γιων ἐν τῷ χειμάρρῳ καὶ ἐκπορευομένων τὴν πύλην τὴν κυκλόθεν καὶ εἰς τὸ Οφλα καὶ ὕψωσεν σφόδρα καὶ κατέστησεν ἄρχοντας τῆς δυνάμεως ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν ταῖς τειχήρεσιν ἐν Ιουδα
15. καὶ περιεῖλεν τοὺς θεοὺς τοὺς ἀλλοτρίους καὶ τὸ γλυπτὸν ἐξ οἴκου κυρίου καὶ πάντα τὰ θυσιαστήρια ἃ ᾠκοδόμησεν ἐν ὄρει οἴκου κυρίου καὶ ἐν Ιερουσαλημ καὶ ἔξω τῆς πόλεως
16. καὶ κατώρθωσεν τὸ θυσιαστήριον κυρίου καὶ ἐθυσίασεν ἐπ’ αὐτὸ θυσίαν σωτηρίου καὶ αἰνέσεως καὶ εἶπεν τῷ Ιουδα τοῦ δουλεύειν κυρίῳ θεῷ Ισραηλ
17. πλὴν ὁ λαὸς ἔτι ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν πλὴν κύριος ὁ θεὸς αὐτῶν
18. καὶ τὰ λοιπὰ τῶν λόγων Μανασση καὶ ἡ προσευχὴ αὐτοῦ ἡ πρὸς τὸν θεὸν καὶ λόγοι τῶν ὁρώντων λαλούντων πρὸς αὐτὸν ἐπ’ ὀνόματι κυρίου θεοῦ Ισραηλ ἰδοὺ ἐπὶ λόγων
19. προσευχῆς αὐτοῦ καὶ ὡς ἐπήκουσεν αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ ἁμαρτίαι αὐτοῦ καὶ αἱ ἀποστάσεις αὐτοῦ καὶ οἱ τόποι ἐφ’ οἷς ᾠκοδόμησεν τὰ ὑψηλὰ καὶ ἔστησεν ἐκεῖ ἄλση καὶ γλυπτὰ πρὸ τοῦ ἐπιστρέψαι ἰδοὺ γέγραπται ἐπὶ τῶν λόγων τῶν ὁρώντων
20. καὶ ἐκοιμήθη Μανασσης μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ καὶ ἔθαψαν αὐτὸν ἐν παραδείσῳ οἴκου αὐτοῦ καὶ ἐβασίλευσεν ἀντ’ αὐτοῦ Αμων υἱὸς αὐτοῦ
21. ὢν εἴκοσι καὶ δύο ἐτῶν Αμων ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτὸν καὶ δύο ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Ιερουσαλημ
22. καὶ ἐποίησεν τὸ πονηρὸν ἐνώπιον κυρίου ὡς ἐποίησεν Μανασσης ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ πᾶσιν τοῖς εἰδώλοις οἷς ἐποίησεν Μανασσης ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἔθυεν Αμων καὶ ἐδούλευσεν αὐτοῖς
23. καὶ οὐκ ἐταπεινώθη ἐναντίον κυρίου ὡς ἐταπεινώθη Μανασσης ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὅτι υἱὸς αὐτοῦ Αμων ἐπλήθυνεν πλημμέλειαν
24. καὶ ἐπέθεντο αὐτῷ οἱ παῖδες αὐτοῦ καὶ ἐπάταξαν αὐτὸν ἐν οἴκῳ αὐτοῦ
25. καὶ ἐπάταξεν ὁ λαὸς τῆς γῆς τοὺς ἐπιθεμένους ἐπὶ τὸν βασιλέα Αμων καὶ ἐβασίλευσεν ὁ λαὸς τῆς γῆς τὸν Ιωσιαν υἱὸν αὐτοῦ ἀντ’ αὐτοῦ
Przypisy:
33:1-6 - Manasses, syn Ezechiasza, odwraca się od Boga i propaguje bałwochwalstwo, w tym obrzydliwe praktyki, takie jak ofiary z ludzi. Jego odstępstwo uwypukla konsekwencje skorumpowanego przywództwa i wagę grzechu (zob. także Pwt 18,10-12 i 2 Krl 21,1-6).
33:7-9 - Manasses umieszcza bożka w świątyni, co prowadzi Judę do popełnienia większej liczby grzechów niż narody pogańskie. To pokazuje, jak odwrócenie się od Boga może doprowadzić lud do jeszcze większego upadku duchowego (zob. także 1 Krl 12:28-30 i 2 Krl 23:26-27).
33:10-13 - Po pojmaniu przez Asyryjczyków Manasses pokutuje i szuka Pana, który go wysłuchuje i przywraca do życia. Ta historia ilustruje ogromną moc pokuty i gotowość Boga do przebaczenia nawet najbardziej niegodziwym (zob. także Jr 29,12-14 i Łk 15,11-24).
33:14-16 - Po swoim odrodzeniu Manasses usuwa bożki i przywraca cześć Panu. Ta przemiana życia dowodzi, że Bóg może odkupić nawet najbardziej zagubionych i przynieść odnowę (zob. także 1 J 1,9 i 2 Kor 5,17).
33:21-25 - Amon, syn Manassesa, podąża śladami ojca, propagując bałwochwalstwo i zostaje zamordowany. Kontrastuje to ze skruchą Manassesa, pokazując, że zatwardziałość serca może prowadzić do zguby (zob. także Prz 29,1 i Rz 2,5).
Wersety związane z II Crônicas, 33:
2. Księga Kronik, rozdział 33, opisuje panowanie Manassesa i Ammona. Jak daleko może sięgać odkupieńcza łaska Boga? Ten zdumiewający tekst opisuje skrajną niegodziwość Manassesa, jego skruchę w więzieniu i powrót do zdrowia. W rozdziale tym poruszane są takie tematy, jak konsekwencje grzechu, moc pokuty i nieograniczone miłosierdzie Boże. 2 Kronik 33 również zestawia przemianę Manassesa z uporem Amona w złu. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na przemieniające tematy tego objawionego rozdziału.
2 Królów 21:1-3: "Manasses miał dwanaście lat, gdy zaczął królować, a panował pięćdziesiąt pięć lat w Jerozolimie. Jego matce było na imię Chefziba. Czynił zło w oczach Pana, naśladując obrzydliwe praktyki narodów, które Pan wypędził przed Izraelitami. Odbudował bałwochwalcze ołtarze, które zburzył jego ojciec Ezechiasz; Wzniósł też ołtarze Baalowi i uczynił święty słup, jak zrobił Achab, król izraelski. Pokłonił się przed wszystkimi zastępami niebieskimi i oddał im pokłon." - Ten fragment dostarcza dodatkowych szczegółów na temat grzechów Manassesa wspomnianych w 2 Kronik 33.
Jeremiasza 15:4: "Sprawię, że będą źle traktowani przez wszystkie królestwa ziemi z powodu Manassesa, syna Ezechiasza, króla judzkiego, za wszystko, co uczynił w Jerozolimie." - Werset ten pokazuje trwałe konsekwencje grzechów Manassesa, jak opisano w 2 Kronik 33.
1 Tymoteusza 1:15-16: "To stwierdzenie jest wierne i godne wszelkiego przyjęcia: Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem najgorszy. Ale właśnie dlatego zostało mi udzielone miłosierdzie, aby we mnie, najgorszym z grzeszników, Chrystus Jezus okazał całą swoją niezmierzoną cierpliwość jako przykład dla tych, którzy będą w Niego wierzyć na życie wieczne." - Nawrócenie Manassesa w 2 Kronik 33 jest przykładem miłosierdzia Bożego wobec najgorszych grzeszników, co zostało powtórzone w tym fragmencie.
Psalmy 107:10-15: "Niektórzy siedzieli w ciemności i cieniu śmierci, więźniowie cierpienia i żelaza, buntując się przeciwko słowom Boga i gardząc planami Najwyższego. Dlatego poddał ich ciężkiej pracy; Potknęli się i nie było nikogo, kto by im pomógł. W swej niedoli wołali do Pana, a On ich wybawił z ucisku. Wyprowadził ich z ciemności i cienia śmierci oraz zerwał ich łańcuchy. Niech dziękują Panu za Jego łaskę i za Jego cuda wobec ludzi," - Psalm ten odzwierciedla przeżycia Manassesa z 2 Kronik 33, jego uwięzienie, pokutę i uwolnienie.
Łukasza 15:11-24: "Jezus mówił dalej: „Pewien człowiek miał dwóch synów. Najmłodszy powiedział do ojca: „Ojcze, chcę swoją część dziedzictwa”. Podzielił więc między nich swój majątek. [...] Potem wstał i poszedł do ojca. Gdy był jeszcze daleko, ujrzał go ojciec i pełen współczucia podbiegł do syna, objął go i ucałował." - Przypowieść o synu marnotrawnym nawiązuje do historii Manassesa o pokucie i odnowieniu opisanej w 2 Kronik 33.
FAQ:
Co uczynił król Manasses, co nie spodobało się Bogu?
Manasses praktykował bałwochwalstwo, wznosił ołtarze Baalowi, a nawet składał w ofierze swoje dzieci, co wpędziło królestwo Judy w grzech i hańbę (2 Kronik 33:1-6).
W jaki sposób Manasses żałował swoich grzechów?
Manasses okazał skruchę, gdy został uprowadzony do niewoli asyryjskiej, wołał do Boga o miłosierdzie i Bóg przywrócił mu tron. (2 Kronik 33:12-13)
Jakie zmiany wprowadził Manasses po swojej pokucie?
Po okazaniu skruchy Manasses zniszczył pogańskie ołtarze, przywrócił wielbienie Boga i nakazał mieszkańcom Judy oddawać cześć wyłącznie Panu. (2 Kronik 33:14-16)
Jak lud Judy zareagował na reformy Manassesa?
Mieszkańcy Judy przyłączyli się do reform, ale w niektórych rejonach nadal praktykowano wyżyny, pomimo przywrócenia kultu Boga (2 Kronik 33:17).
Kto zasiadł na tronie Judy po Manassesie?
Jego następcą został Amon, syn Manassesa, ale on poszedł drogą swego ojca, zanim się nawrócił, i został zamordowany przez własnych sług. (2 Kronik 33:20-25)
