1. καὶ ἀνήγγειλεν Αχααβ τῇ Ιεζαβελ γυναικὶ αὐτοῦ πάντα ἃ ἐποίησεν Ηλιου καὶ ὡς ἀπέκτεινεν τοὺς προφήτας ἐν ῥομφαίᾳ
2. καὶ ἀπέστειλεν Ιεζαβελ πρὸς Ηλιου καὶ εἶπεν εἰ σὺ εἶ Ηλιου καὶ ἐγὼ Ιεζαβελ τάδε ποιήσαι μοι ὁ θεὸς καὶ τάδε προσθείη ὅτι ταύτην τὴν ὥραν αὔριον θήσομαι τὴν ψυχήν σου καθὼς ψυχὴν ἑνὸς ἐξ αὐτῶν
3. καὶ ἐφοβήθη Ηλιου καὶ ἀνέστη καὶ ἀπῆλθεν κατὰ τὴν ψυχὴν ἑαυτοῦ καὶ ἔρχεται εἰς Βηρσαβεε τὴν Ιουδα καὶ ἀφῆκεν τὸ παιδάριον αὐτοῦ ἐκεῖ
4. καὶ αὐτὸς ἐπορεύθη ἐν τῇ ἐρήμῳ ὁδὸν ἡμέρας καὶ ἦλθεν καὶ ἐκάθισεν ὑπὸ ραθμ ἓν καὶ ᾐτήσατο τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀποθανεῖν καὶ εἶπεν ἱκανούσθω νῦν λαβὲ δὴ τὴν ψυχήν μου ἀπ’ ἐμοῦ κύριε ὅτι οὐ κρείσσων ἐγώ εἰμι ὑπὲρ τοὺς πατέρας μου
5. καὶ ἐκοιμήθη καὶ ὕπνωσεν ἐκεῖ ὑπὸ φυτόν καὶ ἰδού τις ἥψατο αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ ἀνάστηθι καὶ φάγε
6. καὶ ἐπέβλεψεν Ηλιου καὶ ἰδοὺ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐγκρυφίας ὀλυρίτης καὶ καψάκης ὕδατος καὶ ἀνέστη καὶ ἔφαγεν καὶ ἔπιεν καὶ ἐπιστρέψας ἐκοιμήθη
7. καὶ ἐπέστρεψεν ὁ ἄγγελος κυρίου ἐκ δευτέρου καὶ ἥψατο αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ ἀνάστα φάγε ὅτι πολλὴ ἀπὸ σοῦ ἡ ὁδός
8. καὶ ἀνέστη καὶ ἔφαγεν καὶ ἔπιεν καὶ ἐπορεύθη ἐν τῇ ἰσχύι τῆς βρώσεως ἐκείνης τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας ἕως ὄρους Χωρηβ
9. καὶ εἰσῆλθεν ἐκεῖ εἰς τὸ σπήλαιον καὶ κατέλυσεν ἐκεῖ καὶ ἰδοὺ ῥῆμα κυρίου πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν τί σὺ ἐνταῦθα Ηλιου
10. καὶ εἶπεν Ηλιου ζηλῶν ἐζήλωκα τῷ κυρίῳ παντοκράτορι ὅτι ἐγκατέλιπόν σε οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὰ θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν καὶ τοὺς προφήτας σου ἀπέκτειναν ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ὑπολέλειμμαι ἐγὼ μονώτατος καὶ ζητοῦσι τὴν ψυχήν μου λαβεῖν αὐτήν
11. καὶ εἶπεν ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον κυρίου ἐν τῷ ὄρει ἰδοὺ παρελεύσεται κύριος καὶ πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον ὄρη καὶ συντρῖβον πέτρας ἐνώπιον κυρίου οὐκ ἐν τῷ πνεύματι κύριος καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ κύριος
12. καὶ μετὰ τὸν συσσεισμὸν πῦρ οὐκ ἐν τῷ πυρὶ κύριος καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς κἀκεῖ κύριος
13. καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν Ηλιου καὶ ἐπεκάλυψεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν τῇ μηλωτῇ ἑαυτοῦ καὶ ἐξῆλθεν καὶ ἔστη ὑπὸ τὸ σπήλαιον καὶ ἰδοὺ πρὸς αὐτὸν φωνὴ καὶ εἶπεν τί σὺ ἐνταῦθα Ηλιου
14. καὶ εἶπεν Ηλιου ζηλῶν ἐζήλωκα τῷ κυρίῳ παντοκράτορι ὅτι ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην σου οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὰ θυσιαστήριά σου καθεῖλαν καὶ τοὺς προφήτας σου ἀπέκτειναν ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ὑπολέλειμμαι ἐγὼ μονώτατος καὶ ζητοῦσι τὴν ψυχήν μου λαβεῖν αὐτήν
15. καὶ εἶπεν κύριος πρὸς αὐτόν πορεύου ἀνάστρεφε εἰς τὴν ὁδόν σου καὶ ἥξεις εἰς τὴν ὁδὸν ἐρήμου Δαμασκοῦ καὶ χρίσεις τὸν Αζαηλ εἰς βασιλέα τῆς Συρίας
16. καὶ τὸν Ιου υἱὸν Ναμεσσι χρίσεις εἰς βασιλέα ἐπὶ Ισραηλ καὶ τὸν Ελισαιε υἱὸν Σαφατ ἀπὸ Αβελμαουλα χρίσεις εἰς προφήτην ἀντὶ σοῦ
17. καὶ ἔσται τὸν σῳζόμενον ἐκ ῥομφαίας Αζαηλ θανατώσει Ιου καὶ τὸν σῳζόμενον ἐκ ῥομφαίας Ιου θανατώσει Ελισαιε
18. καὶ καταλείψεις ἐν Ισραηλ ἑπτὰ χιλιάδας ἀνδρῶν πάντα γόνατα ἃ οὐκ ὤκλασαν γόνυ τῷ Βααλ καὶ πᾶν στόμα ὃ οὐ προσεκύνησεν αὐτῷ
19. καὶ ἀπῆλθεν ἐκεῖθεν καὶ εὑρίσκει τὸν Ελισαιε υἱὸν Σαφατ καὶ αὐτὸς ἠροτρία ἐν βουσίν δώδεκα ζεύγη βοῶν ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς δώδεκα καὶ ἐπῆλθεν ἐπ’ αὐτὸν καὶ ἐπέρριψε τὴν μηλωτὴν αὐτοῦ ἐπ’ αὐτόν
20. καὶ κατέλιπεν Ελισαιε τὰς βόας καὶ κατέδραμεν ὀπίσω Ηλιου καὶ εἶπεν καταφιλήσω τὸν πατέρα μου καὶ ἀκολουθήσω ὀπίσω σου καὶ εἶπεν Ηλιου ἀνάστρεφε ὅτι πεποίηκά σοι
21. καὶ ἀνέστρεψεν ἐξόπισθεν αὐτοῦ καὶ ἔλαβεν τὰ ζεύγη τῶν βοῶν καὶ ἔθυσεν καὶ ἥψησεν αὐτὰ ἐν τοῖς σκεύεσι τῶν βοῶν καὶ ἔδωκεν τῷ λαῷ καὶ ἔφαγον καὶ ἀνέστη καὶ ἐπορεύθη ὀπίσω Ηλιου καὶ ἐλειτούργει αὐτῷ
Przypisy:
19:1-3 - Po pokonaniu proroków Baala Eliasz ucieka w obawie przed groźbą Jezabel. Ten fragment uwypukla ludzką wrażliwość, nawet u największych sług Bożych, oraz rzeczywistość chwil zniechęcenia (zob. także Jk 5,17 i Ps 34,17).
19:4-8 - Eliasz modli się o śmierć, ale Bóg podtrzymuje go jedzeniem i piciem. Boża opieka w chwilach słabości przypomina nam, że On jest naszą siłą, gdy jesteśmy wyczerpani i zniechęceni (zobacz także Psalm 42:5 i Izajasza 40:29).
19:9-13 - Bóg przemawia do Eliasza „cichym, cichym szeptem”, a nie poprzez potężne manifestacje. Ta scena podkreśla, jak często Bóg objawia się w subtelny, osobisty sposób, a nie poprzez dramatyczne wydarzenia (zob. także Wj 33,21-23 i Ps 46,10).
19:14-18 - Bóg dodaje otuchy Eliaszowi, objawiając, że w Izraelu wciąż jest wierny ostatek. To przypomnienie, że Bóg zawsze zachowuje wierny lud, jest źródłem nadziei dla tych, którzy służą w czasach duchowej ciemności (zob. także Rz 11,4-5 i Iz 10,20-21).
19:19-21 - Eliasz powołuje Elizeusza na swojego następcę. Gotowość Elizeusza do porzucenia wszystkiego, by podążać za swoim prorockim powołaniem, jest przykładem całkowitego posłuszeństwa Bogu (zob. także Mt 4,18-22 i Łk 9,61-62).
Wersety związane z I Reis, 19:
19 rozdział 1 Księgi Królewskiej ukazuje Eliasza po jego wielkim zwycięstwie. W jaki sposób Bóg odnawia Swojego zniechęconego sługę? Ten odkrywczy tekst opisuje ucieczkę Eliasza przed gniewem Izebel, jego podróż na górę Horeb i jego intymne spotkanie z Bogiem. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak zniechęcenie, odnowa duchowa i cichy głos Boga. 1 Król. 19 zawiera także powołanie Elizeusza. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które wyjaśniają zasady Bożej opieki i odnowy posługi, obecne w tym pocieszającym rozdziale.
Mateusza 17:3: "Ukazali się przed nimi Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Jezusem." - To pojawienie się Eliasza podczas Przemienienia opiera się na jego historii, w tym na wydarzeniach z 1 Król. 19.
Łukasza 9:54: "Widząc to uczniowie Jakub i Jan, zapytali: «Panie, czy chcesz, abyśmy sprowadzili ogień z nieba, aby ich wytracił?»" - Aby zasugerować takie działanie, uczniowie inspirują się mocą Eliasza ukazaną w 1 Księdze Królewskiej.
1 Piotra 3:14: "Ale nawet jeśli będziecie cierpieć dla sprawiedliwości, będziecie szczęśliwi. „Nie bójcie się tego, czego oni się boją, nie bójcie się”." - Piotr zachęca wierzących, aby się nie bali, tak jak Bóg zachęcał Eliasza w 1 Królów 19.
Psalmy 42:1: "Jak łania pragnie wód płynących, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże." - Psalm ten wyraża rodzaj duchowego pragnienia, jakiego doświadczył Eliasz w czasie swojej podróży w 1 Królów 19.
Izajasza 6:8: "Wtedy usłyszałem głos Pana wołającego: Kogo mam posłać? Kto po nas pójdzie? A ja odpowiedziałem: „Oto jestem. Wyślij mnie!" - Ten fragment odzwierciedla odnowione powołanie Eliasza do służby w 1 Królów 19.
FAQ:
Dlaczego Eliasz czuł się samotny po swojej misji?
Eliasz czuł się odizolowany, gdyż uważał się za jedyną wierną osobę w Izraelu, po groźbach Jezabel i jej wrogości wobec prawdziwego wielbienia. (1 Królów 19:10)
Co oznacza „łagodny ogień”, w którym Bóg objawił się Eliaszowi?
„Łagodny ogień” symbolizuje obecność Boga w subtelny, spokojny sposób, w przeciwieństwie do potężnych oznak, których oczekiwał Eliasz (1 Królów 19:12).
Co Bóg nakazał Eliaszowi po objawieniu na górze Horeb?
Bóg dał Eliaszowi nowe instrukcje, m.in. wybrał Elizeusza na swojego następcę i namaścił nowych królów, którzy mieli wykonać plan sądu nad Izraelem. (1 Królów 19:15-18)
Jak ważną rolę odgrywa Elizeusz w historii Eliasza?
Elizeusz został wybrany na następcę Eliasza i odegrał kluczową rolę w kontynuacji prorockiej misji przywrócenia prawdziwego wielbienia Boga w Izraelu. (1 Królów 19:19-21)
W jaki sposób Boża interwencja pomogła Eliaszowi kontynuować swoją misję?
Boża interwencja poprzez „łagodny ogień” i zapewnienie pożywienia odnowiła siły Eliasza, umożliwiając mu kontynuowanie misji prorokowania w Izraelu. (1 Królów 19:4-18)
Dlaczego Eliasz uciekł na pustynię po groźbie Jezabel?
Eliasz uciekł na pustynię ze strachu o swoje życie, po tym jak Jezabel zagroziła mu śmiercią, pomimo odniesionego zwycięstwa nad prorokami Baala. (1 Królów 19:3-4)
W jaki sposób zniechęcenie Eliasza odzwierciedla duchową sytuację Izraela?
Zniechęcony i samotny Eliasz odzwierciedlał duchową izolację Izraela, który odwrócił się od Boga i uległ zepsuciu, oddając się kultowi Baala (1 Królów 19:10).
Co dla Izraela oznacza śmierć proroków Baala?
Śmierć proroków Baala na rozkaz Eliasza symbolizuje Boży sąd nad fałszywym kultem i oczyszczenie kultu w Izraelu. (1 Królów 18:40)
W jaki sposób deszcz symbolizuje odpowiedź Boga daną Eliaszowi?
Deszcz, który spadł po złożeniu ofiary na Górze Karmel, symbolizuje Boże przywrócenie i błogosławieństwo dla Izraela po jego nawróceniu i oczyszczeniu jego kultu. (1 Królów 18:41-45)
Jakie jest symboliczne znaczenie góry Horeb w życiu Eliasza?
Góra Horeb, znana również jako góra Boga, to miejsce, w którym Eliasz doświadczył obecności Boga w sposób orzeźwiający i otrzymał nowe wskazówki dotyczące swojej misji. (1 Królów 19:8-18)
