1. τὸ λῆμμα ὃ εἶδεν Αμβακουμ ὁ προφήτης
2. ἕως τίνος κύριε κεκράξομαι καὶ οὐ μὴ εἰσακούσῃς βοήσομαι πρὸς σὲ ἀδικούμενος καὶ οὐ σώσεις
3. ἵνα τί μοι ἔδειξας κόπους καὶ πόνους ἐπιβλέπειν ταλαιπωρίαν καὶ ἀσέβειαν ἐξ ἐναντίας μου γέγονεν κρίσις καὶ ὁ κριτὴς λαμβάνει
4. διὰ τοῦτο διεσκέδασται νόμος καὶ οὐ διεξάγεται εἰς τέλος κρίμα ὅτι ὁ ἀσεβὴς καταδυναστεύει τὸν δίκαιον ἕνεκεν τούτου ἐξελεύσεται τὸ κρίμα διεστραμμένον
5. ἴδετε οἱ καταφρονηταί καὶ ἐπιβλέψατε καὶ θαυμάσατε θαυμάσια καὶ ἀφανίσθητε διότι ἔργον ἐγὼ ἐργάζομαι ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶν ὃ οὐ μὴ πιστεύσητε ἐάν τις ἐκδιηγῆται
6. διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἐξεγείρω ἐφ’ ὑμᾶς τοὺς Χαλδαίους τοὺς μαχητάς τὸ ἔθνος τὸ πικρὸν καὶ τὸ ταχινὸν τὸ πορευόμενον ἐπὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς τοῦ κατακληρονομῆσαι σκηνώματα οὐκ αὐτοῦ
7. φοβερὸς καὶ ἐπιφανής ἐστιν ἐξ αὐτοῦ τὸ κρίμα αὐτοῦ ἔσται καὶ τὸ λῆμμα αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ ἐξελεύσεται
8. καὶ ἐξαλοῦνται ὑπὲρ παρδάλεις οἱ ἵπποι αὐτοῦ καὶ ὀξύτεροι ὑπὲρ τοὺς λύκους τῆς Ἀραβίας καὶ ἐξιππάσονται οἱ ἱππεῖς αὐτοῦ καὶ ὁρμήσουσιν μακρόθεν καὶ πετασθήσονται ὡς ἀετὸς πρόθυμος εἰς τὸ φαγεῖν
9. συντέλεια εἰς ἀσεβεῖς ἥξει ἀνθεστηκότας προσώποις αὐτῶν ἐξ ἐναντίας καὶ συνάξει ὡς ἄμμον αἰχμαλωσίαν
10. καὶ αὐτὸς ἐν βασιλεῦσιν ἐντρυφήσει καὶ τύραννοι παίγνια αὐτοῦ καὶ αὐτὸς εἰς πᾶν ὀχύρωμα ἐμπαίξεται καὶ βαλεῖ χῶμα καὶ κρατήσει αὐτοῦ
11. τότε μεταβαλεῖ τὸ πνεῦμα καὶ διελεύσεται καὶ ἐξιλάσεται αὕτη ἡ ἰσχὺς τῷ θεῷ μου
12. οὐχὶ σὺ ἀπ’ ἀρχῆς κύριε ὁ θεὸς ὁ ἅγιός μου καὶ οὐ μὴ ἀποθάνωμεν κύριε εἰς κρίμα τέταχας αὐτόν καὶ ἔπλασέν με τοῦ ἐλέγχειν παιδείαν αὐτοῦ
13. καθαρὸς ὀφθαλμὸς τοῦ μὴ ὁρᾶν πονηρά καὶ ἐπιβλέπειν ἐπὶ πόνους οὐ δυνήσῃ ἵνα τί ἐπιβλέπεις ἐπὶ καταφρονοῦντας παρασιωπήσῃ ἐν τῷ καταπίνειν ἀσεβῆ τὸν δίκαιον
14. καὶ ποιήσεις τοὺς ἀνθρώπους ὡς τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης καὶ ὡς τὰ ἑρπετὰ τὰ οὐκ ἔχοντα ἡγούμενον
15. συντέλειαν ἐν ἀγκίστρῳ ἀνέσπασεν καὶ εἵλκυσεν αὐτὸν ἐν ἀμφιβλήστρῳ καὶ συνήγαγεν αὐτὸν ἐν ταῖς σαγήναις αὐτοῦ ἕνεκεν τούτου εὐφρανθήσεται καὶ χαρήσεται ἡ καρδία αὐτοῦ
16. ἕνεκεν τούτου θύσει τῇ σαγήνῃ αὐτοῦ καὶ θυμιάσει τῷ ἀμφιβλήστρῳ αὐτοῦ ὅτι ἐν αὐτοῖς ἐλίπανεν μερίδα αὐτοῦ καὶ τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά
17. διὰ τοῦτο ἀμφιβαλεῖ τὸ ἀμφίβληστρον αὐτοῦ καὶ διὰ παντὸς ἀποκτέννειν ἔθνη οὐ φείσεται
Przypisy:
1:1-4 - Habakuk rozpoczyna swoją modlitwę od skargi na niesprawiedliwość i przemoc panujące w Judzie. Kwestionuje milczenie Boga w obliczu korupcji. Ta sytuacja odzwierciedla zmagania wielu wierzących w obliczu zła na świecie, starających się zrozumieć, dlaczego Bóg dopuszcza takie cierpienie (zob. także Psalm 13:1-2 i Księgę Jeremiasza 12:1-4).
1:5-11 - Bóg odpowiada, że wzbudzi Babilończyków jako narzędzie sądu nad Judą. Boska odpowiedź podkreśla suwerenną władzę Boga nad narodami i Jego zdolność do wykorzystania nawet wrogów do realizacji swoich planów. To podważa ludzkie rozumienie Bożej sprawiedliwości (zob. także Izajasz 10:5-7 i Jeremiasz 25:9).
1:12-17 - Habakuk kwestionuje Bożą sprawiedliwość, prosząc o wyjaśnienie w kwestii wykorzystania Babilończyków, ludu jeszcze bardziej niegodziwego niż Żydzi. Wyraża napięcie między świętością Boga a pozornym dobrobytem niegodziwych. To częste pytanie w czasach cierpienia, gdy zło zdaje się triumfować (zob. także Psalm 73:3-17 i List do Rzymian 9:19-21).
1:18-20 - Habakuk zapewnia, że pomimo panującego zła i przemocy, ufa Bożej sprawiedliwości. Uznaje, że Bóg jest suwerenny nad wszystkimi narodami, a Jego sprawiedliwość zostanie wymierzona we właściwym czasie. Zaufanie do Boga, nawet w obliczu zła, jest kluczową lekcją dla wierzących (zob. także Izajasz 66:15-16 i Ap 6:9-11).
Wersety związane z Habacuc, 1:
Pierwszy rozdział Habakuka opisuje dialog proroka z Bogiem. Jak Habakuk radzi sobie z oczywistą niesprawiedliwością? Ten głęboki tekst wyraża zakłopotanie proroka w związku z przemocą i niegodziwością w Judzie. Bóg odpowiada, ogłaszając sąd przez Chaldejczyków. Następnie Habakuk zastanawia się, jak święty Bóg mógł użyć niegodziwego narodu, aby ukarać swój lud. Rozdział ukazuje napięcie pomiędzy Bożą suwerennością a ludzką sprawiedliwością. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które w tym trudnym rozdziale nawiązują do tematów teodycei.
Psalmy 73:3: "Zazdrościłem bowiem arogancjom, gdy widziałem pomyślność tych niegodziwych ludzi." - Werset ten odzwierciedla frustrację Habakuka z 1:3-4 z powodu pozornego dobrobytu niegodziwych.
Jeremiasz 12:1: "Masz rację, Panie, przedstawiając Ci moją sprawę. Jednakże chcę się z tobą spierać o twoją sprawiedliwość. Dlaczego droga niegodziwych pomyślnie się rozwija? Dlaczego wszyscy zdrajcy żyją w pokoju?" - Podobnie jak Habakuk w 1:13, Jeremiasz kwestionuje pozorną tolerancję Boga dla niegodziwości.
Rzymian 1:17: "Albowiem w ewangelii objawia się sprawiedliwość Boża, sprawiedliwość, która od początku do końca jest przez wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy z wiary żyć będzie." - Paweł cytuje Habakuka 2:4, który został wprowadzony w kontekście skarg Habakuka w rozdziale 1.
Izajasza 10:5-6: "Biada Asyrii, lasce mojego gniewu! W twoich rękach jest laska mojego oburzenia! Wysyłam ją przeciwko bezbożnemu narodowi, wysyłam ją przeciwko ludowi, który mnie gniewa, aby go splądrować i ograbić, i zdeptać jak błoto uliczne." - Ten fragment nawiązuje do Bożego wyjaśnienia z Księgi Habakuka 1:5-11 dotyczącego wykorzystania Chaldejczyków jako narzędzia sądu.
Dzieje Apostolskie 13:41: "Spójrzcie, szydercy, dziwujcie się i gińcie; bo za waszych dni uczynię coś, w co nie uwierzylibyście, gdyby wam ktoś powiedział!" - Paweł cytuje w swoim kazaniu Habakuka 1:5, odnosząc ostrzeżenie proroka do swoich czasów.
FAQ:
Dlaczego Habakuk pyta Boga o cierpienia sprawiedliwych?
Habakuk pyta Boga o dobrobyt niegodziwych i cierpienie sprawiedliwych, wyrażając swój smutek z powodu pozornego braku sprawiedliwości. (Habakuk 1:2-4)
Co Bóg mówi Habakukowi na temat ucisku niegodziwych?
Bóg objawia, że posłuży się Babilończykami, bezwzględnym ludem, aby ukarać niegodziwych, pokazując, że Boża sprawiedliwość zostanie wykonana, nawet jeśli w nieoczekiwany sposób. (Habakuka 1:5-11)
Jak Habakuk zareagował na odpowiedź Boga dotyczącą Babilończyków?
Habakuk wyraża obawę, że Bóg posłuży się bardziej niegodziwym ludem, aby ukarać niegodziwych, kwestionując słuszność takiego działania. (Habakuk 1:12-17)
Czego możemy się nauczyć o naturze Boga z Księgi Habakuka 1?
Księga Habakuka 1 uczy nas, że Bóg jest suwerenny, sprawiedliwy i posługuje się nieoczekiwanymi środkami, aby realizować swoje cele, nawet jeśli nie do końca je rozumiemy. (Habakuka 1:12-13)
Jaką nadzieję Bóg przedstawia sprawiedliwym w Księdze Habakuka 1?
Nadzieją dla sprawiedliwych jest to, że choć niegodziwym może się wydawać, że dobrze im się wiedzie, ostatecznie Bóg wymierzy sprawiedliwość. Sprawiedliwi będą żyć wiarą, ufając Bożej suwerenności. (Habakuka 1:4)
