1. μνημόσυνον Ιωσιου εἰς σύνθεσιν θυμιάματος ἐσκευασμένον ἔργῳ μυρεψοῦ ἐν παντὶ στόματι ὡς μέλι γλυκανθήσεται καὶ ὡς μουσικὰ ἐν συμποσίῳ οἴνου
2. αὐτὸς κατευθύνθη ἐν ἐπιστροφῇ λαοῦ καὶ ἐξῆρεν βδελύγματα ἀνομίας
3. κατεύθυνεν πρὸς κύριον τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἐν ἡμέραις ἀνόμων κατίσχυσεν τὴν εὐσέβειαν
4. πάρεξ Δαυιδ καὶ Εζεκιου καὶ Ιωσιου πάντες πλημμέλειαν ἐπλημμέλησαν κατέλιπον γὰρ τὸν νόμον τοῦ ὑψίστου οἱ βασιλεῖς Ιουδα ἐξέλιπον
5. ἔδωκαν γὰρ τὸ κέρας αὐτῶν ἑτέροις καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν ἔθνει ἀλλοτρίῳ
6. ἐνεπύρισαν ἐκλεκτὴν πόλιν ἁγιάσματος καὶ ἠρήμωσαν τὰς ὁδοὺς αὐτῆς
7. ἐν χειρὶ Ιερεμιου ἐκάκωσαν γὰρ αὐτόν καὶ αὐτὸς ἐν μήτρᾳ ἡγιάσθη προφήτης ἐκριζοῦν καὶ κακοῦν καὶ ἀπολλύειν ὡσαύτως οἰκοδομεῖν καὶ καταφυτεύειν
8. Ιεζεκιηλ ὃς εἶδεν ὅρασιν δόξης ἣν ὑπέδειξεν αὐτῷ ἐπὶ ἅρματος χερουβιν
9. καὶ γὰρ ἐμνήσθη τῶν ἐχθρῶν ἐν ὄμβρῳ καὶ ἀγαθῶσαι τοὺς εὐθύνοντας ὁδούς
10. καὶ τῶν δώδεκα προφητῶν τὰ ὀστᾶ ἀναθάλοι ἐκ τοῦ τόπου αὐτῶν παρεκάλεσαν γὰρ τὸν Ιακωβ καὶ ἐλυτρώσαντο αὐτοὺς ἐν πίστει ἐλπίδος
11. πῶς μεγαλύνωμεν τὸν Ζοροβαβελ καὶ αὐτὸς ὡς σφραγὶς ἐπὶ δεξιᾶς χειρός
12. οὕτως Ἰησοῦς υἱὸς Ιωσεδεκ οἳ ἐν ἡμέραις αὐτῶν ᾠκοδόμησαν οἶκον καὶ ἀνύψωσαν ναὸν ἅγιον κυρίῳ ἡτοιμασμένον εἰς δόξαν αἰῶνος
13. καὶ Νεεμιου ἐπὶ πολὺ τὸ μνημόσυνον τοῦ ἐγείραντος ἡμῖν τείχη πεπτωκότα καὶ στήσαντος πύλας καὶ μοχλοὺς καὶ ἀνεγείραντος τὰ οἰκόπεδα ἡμῶν
14. οὐδεὶς ἐκτίσθη ἐπὶ τῆς γῆς τοιοῦτος οἷος Ενωχ καὶ γὰρ αὐτὸς ἀνελήμφθη ἀπὸ τῆς γῆς
15. οὐδὲ ὡς Ιωσηφ ἐγεννήθη ἀνὴρ ἡγούμενος ἀδελφῶν στήριγμα λαοῦ καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ ἐπεσκέπησαν
16. Σημ καὶ Σηθ ἐν ἀνθρώποις ἐδοξάσθησαν καὶ ὑπὲρ πᾶν ζῷον ἐν τῇ κτίσει Αδαμ
Przypisy:
49:1-4 - Autor rozpoczyna od przypomnienia postaci Jakuba i jego znaczenia w historii ludu Bożego. Opis jego cnót i mądrości podkreśla fundamentalną rolę, jaką odegrał w kształtowaniu tożsamości Izraelitów (zob. także Rdz 32,28 i Hbr 11,9-10).
49:5-7 - Wzmianka o Mojżeszu podkreśla jego wierność i przywództwo w wyzwoleniu narodu hebrajskiego z niewoli. Znaczenie Mojżesza jako pośrednika między Bogiem a ludem to powracający temat, który podkreśla potrzebę mądrych przywódców (zob. także Wj 3,10 i Pwt 34,10-12).
49:8-10 - Rozdział wspomina o roli Ezechiasza, prawego króla, który wprowadził reformę religijną i zapewnił ochronę ludowi. Jego odwaga w stawianiu czoła wrogom i szukaniu Boga w modlitwie stanowi przykład wiary i wytrwałości (zob. także 2 Krl 18,5-6 i Iz 38,1-6).
49:11-13 - Wzmianka o Salomonie podkreśla dążenie do mądrości i pragnienie zbudowania świątyni dla Boga. Podkreśla to wagę mądrości jako daru Bożego i potrzebę właściwej relacji z Panem (zob. także 1 Krl 3,9 i Jk 1,5).
49:14-16 - Autor kończy refleksją nad wielkością Boga i znaczeniem czci dla Niego. Potwierdza to centralną rolę Boga w życiu i historii Jego ludu, podkreślając, że prawdziwa mądrość tkwi w bojaźni Pańskiej (zob. także Prz 1,7 i Psalm 111,10).
Wersety związane z Eclesiástico, 49:
Rozdział 49 Księgi Ecclesiasticus oddaje cześć Jozjaszowi i innym wiernym przywódcom. Jaki wpływ ci ludzie wywarli na duchową historię Izraela? Ten refleksyjny tekst wychwala reformy Jozjasza i wspomina proroków, takich jak Jeremiasz, Ezechiel i Dwunastu Proroków Mniejszych. W rozdziale tym podkreślono znaczenie wierności w czasach kryzysu oraz rolę przywódców w zachowaniu wiary. Ecclesiasticus 49 wspomina także Zorobabela, Jozuego i Nehemiasza. Przeanalizuj z nami pięć fragmentów biblijnych, które poszerzają nauki zawarte w tym historycznym rozdziale.
2 Królów 23:25: "Przed Jozjaszem nie było takiego króla jak on, który zwróciłby się do Pana całym swoim sercem, całą swoją duszą i całą swoją mocą, zgodnie z całym Prawem Mojżeszowym, a po nim nie było drugiego takiego jak on." - Ta pochwała Jozjasza odzwierciedla to, co powiedziano w Księdze Kaznodziei 49:1-3.
Jeremiasza 1:5: "Zanim uformowałem go w łonie matki, wybrałem go; Zanim się urodziłeś, poświęciłem cię i ustanowiłem prorokiem dla narodów." - Ten fragment dotyczący powołania Jeremiasza nawiązuje do Księgi Kaznodziei 49:7.
Ezechiela 1:4-5: "Spojrzałem i ujrzałem wichurę nadchodzącą z północy, wielką chmurę z błyskającym ogniem i jasnym światłem wokół niej. Pośrodku ognia znajdowało się coś, co wyglądało jak rozżarzony do czerwoności metal, a pośrodku ognia znajdowały się cztery żywe istoty." - Ta wizja Ezechiela jest wspomniana w Księdze Kaznodziei 49:8.
Nehemiasza 3:1: "Arcykapłan Eliaszib i jego towarzysze, kapłani, rozpoczęli pracę i odbudowali Bramę Owczą. Poświęcili go i włożyli drzwi na miejsce. Kontynuowali odbudowę aż do wieży Stu, którą poświęcili, a nawet wieży Chananeela." - Ten fragment ilustruje prace odbudowy wspomniane w Księdze Kaznodziei 49:13.
Rodzaju 5:24: "Enoch chodził z Bogiem; i już go nie znaleziono, gdyż zabrał go Bóg." - Ten werset o Enochu nawiązuje do Księgi Kaznodziei 49:14.
FAQ:
Co w Księdze Syracha 49 podkreśla się na temat wierności Mojżesza?
Księga Syracha 49 podkreśla znaczenie wierności Mojżesza, który z wielką odwagą przewodził ludowi izraelskiemu, podążając za wskazówkami Boga bez zbaczania z drogi (Syr 49:1-12).
W jaki sposób mądrość Salomona przedstawiona jest w Księdze Syracha 49?
Mądrość Salomona przedstawiona jest jako boskie błogosławieństwo, które przynosi sprawiedliwość i dobrobyt, i które służy mądremu i skutecznemu prowadzeniu Izraela. (Syr 49:13-15)
Czego możemy się nauczyć z Księgi Syracha 49 na temat wartości mądrości?
Księga Syracha 49 uczy nas, że mądrość jest cennym dobrem, które przynosi boskie przewodnictwo i dobrobyt, niezbędne władcy i ludowi Bożemu. (Syr 49:13-15)
W jaki sposób Księga Mądrości Syracha 49 opisuje wpływ Jeremiasza?
Jeremiasz opisany jest jako prorok, który ostrzegał Izrael przed sądem Bożym i pozostał wierny swojej misji pomimo trudności. (Syr 49:16-18)
Czego możemy się nauczyć z Księgi Syracha 49 na temat znaczenia posłuszeństwa?
Posłuszeństwo Bogu jest podstawą dobrobytu Izraela, zgodnie z mądrością i ostrzeżeniami proroków, którzy wiernie podążali za powołaniem Boga. (Syr 49:1-18)
