1. καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον σὺν πάσας τὰς συκοφαντίας τὰς γινομένας ὑπὸ τὸν ἥλιον καὶ ἰδοὺ δάκρυον τῶν συκοφαντουμένων καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν καὶ ἀπὸ χειρὸς συκοφαντούντων αὐτοὺς ἰσχύς καὶ οὐκ ἔστιν αὐτοῖς παρακαλῶν
2. καὶ ἐπῄνεσα ἐγὼ σὺν τοὺς τεθνηκότας τοὺς ἤδη ἀποθανόντας ὑπὲρ τοὺς ζῶντας ὅσοι αὐτοὶ ζῶσιν ἕως τοῦ νῦν
3. καὶ ἀγαθὸς ὑπὲρ τοὺς δύο τούτους ὅστις οὔπω ἐγένετο ὃς οὐκ εἶδεν σὺν τὸ ποίημα τὸ πονηρὸν τὸ πεποιημένον ὑπὸ τὸν ἥλιον
4. καὶ εἶδον ἐγὼ σὺν πάντα τὸν μόχθον καὶ σὺν πᾶσαν ἀνδρείαν τοῦ ποιήματος ὅτι αὐτὸ ζῆλος ἀνδρὸς ἀπὸ τοῦ ἑταίρου αὐτοῦ καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος
5. ὁ ἄφρων περιέλαβεν τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἔφαγεν τὰς σάρκας αὐτοῦ
6. ἀγαθὸν πλήρωμα δρακὸς ἀναπαύσεως ὑπὲρ πλήρωμα δύο δρακῶν μόχθου καὶ προαιρέσεως πνεύματος
7. καὶ ἐπέστρεψα ἐγὼ καὶ εἶδον ματαιότητα ὑπὸ τὸν ἥλιον
8. ἔστιν εἷς καὶ οὐκ ἔστιν δεύτερος καί γε υἱὸς καὶ ἀδελφὸς οὐκ ἔστιν αὐτῷ καὶ οὐκ ἔστιν περασμὸς τῷ παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ καί γε ὀφθαλμὸς αὐτοῦ οὐκ ἐμπίπλαται πλούτου καὶ τίνι ἐγὼ μοχθῶ καὶ στερίσκω τὴν ψυχήν μου ἀπὸ ἀγαθωσύνης καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ περισπασμὸς πονηρός ἐστιν
9. ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα οἷς ἔστιν αὐτοῖς μισθὸς ἀγαθὸς ἐν μόχθῳ αὐτῶν
10. ὅτι ἐὰν πέσωσιν ὁ εἷς ἐγερεῖ τὸν μέτοχον αὐτοῦ καὶ οὐαὶ αὐτῷ τῷ ἑνί ὅταν πέσῃ καὶ μὴ ᾖ δεύτερος τοῦ ἐγεῖραι αὐτόν
11. καί γε ἐὰν κοιμηθῶσιν δύο καὶ θέρμη αὐτοῖς καὶ ὁ εἷς πῶς θερμανθῇ
12. καὶ ἐὰν ἐπικραταιωθῇ ὁ εἷς οἱ δύο στήσονται κατέναντι αὐτοῦ καὶ τὸ σπαρτίον τὸ ἔντριτον οὐ ταχέως ἀπορραγήσεται
13. ἀγαθὸς παῖς πένης καὶ σοφὸς ὑπὲρ βασιλέα πρεσβύτερον καὶ ἄφρονα ὃς οὐκ ἔγνω τοῦ προσέχειν ἔτι
14. ὅτι ἐξ οἴκου τῶν δεσμίων ἐξελεύσεται τοῦ βασιλεῦσαι ὅτι καί γε ἐν βασιλείᾳ αὐτοῦ ἐγεννήθη πένης
15. εἶδον σὺν πάντας τοὺς ζῶντας τοὺς περιπατοῦντας ὑπὸ τὸν ἥλιον μετὰ τοῦ νεανίσκου τοῦ δευτέρου ὃς στήσεται ἀντ’ αὐτοῦ
16. οὐκ ἔστιν περασμὸς τῷ παντὶ λαῷ τοῖς πᾶσιν ὅσοι ἐγένοντο ἔμπροσθεν αὐτῶν καί γε οἱ ἔσχατοι οὐκ εὐφρανθήσονται ἐν αὐτῷ ὅτι καί γε τοῦτο ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος
17. φύλαξον πόδα σου ἐν ᾧ ἐὰν πορεύῃ εἰς οἶκον τοῦ θεοῦ καὶ ἐγγὺς τοῦ ἀκούειν ὑπὲρ δόμα τῶν ἀφρόνων θυσία σου ὅτι οὔκ εἰσιν εἰδότες τοῦ ποιῆσαι κακόν
Przypisy:
4:1-3 - Kaznodzieja ubolewa nad uciskiem, jaki widzi na świecie, i oświadcza, że zmarli mają więcej szczęścia niż żywi, a nawet lepiej niż ci, którzy się nie narodzili. Ta ponura perspektywa odzwierciedla smutek z powodu ziemskiej niesprawiedliwości (zob. także Hi 3,11-16 i Rz 8,22).
4:4-6 - Kaznodzieja zauważa, że wiele ludzkich osiągnięć jest motywowanych zazdrością, która prowadzi do niekończącego się cyklu rywalizacji. Dochodzi do wniosku, że lepiej mieć spokój i ciszę przy mniejszej ilości dóbr niż życie pełne pracy i zamętu (zob. także Prz 15,16 i 1 Tm 6,6-7).
4:7-8 - Opisuje izolację człowieka, który pracuje niestrudzenie, ale nie ma z kim dzielić się swoim bogactwem. Ta refleksja na temat samotności podkreśla potrzebę relacji i pustkę bogactwa bez wspólnoty (zob. także Łk 12,16-21 i Mt 16,26).
4:9-12 - Kaznodzieja wychwala wartość wspólnoty i koleżeństwa, stwierdzając, że „lepiej jest dwóm niż jednemu”. Jedność oferuje wsparcie, bezpieczeństwo i siłę, co jest przykładem znaczenia współpracy i braterstwa (zob. także Księga Przysłów 27:17 i Ewangelia Mateusza 18:20).
4:13-16 - Kaznodzieja rozważa ulotność władzy i popularności. Nawet mądry władca może zostać zapomniany lub zastąpiony przez innego, co ilustruje kruchość sławy i ludzkiego sukcesu (zob. także Dn 2,21 i 1 Sm 2,7-8).
Wersety związane z Eclesiastes, 4:
Czwarty rozdział Księgi Kaznodziei dotyczy niesprawiedliwości i trudności życiowych. Jak znaleźć pocieszenie w niedoskonałym świecie? Ten wnikliwy tekst porusza takie tematy, jak ucisk, samotność i daremność nadmiernych ambicji. Rozdział ten podkreśla wartość przyjaźni i współpracy jako kontrapunktu dla próżności indywidualizmu. Rozdział Kaznodziei 4 wzywa nas do ponownego rozważenia naszych priorytetów i relacji. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które pokrywają się z wnikliwymi obserwacjami zawartymi w tym otwierającym oczy rozdziale.
Galacjan 6:2: "Noście jedni drugich ciężkie brzemiona i w ten sposób wypełniajcie prawo Chrystusowe." - Oferuje praktyczne rozwiązanie problemu samotności i ucisku, o którym mowa w rozdziale Kaznodziei 4.
1 Tesaloniczan 4:11-12: "Staraj się żyć spokojnie, zajmuj się swoimi sprawami i pracuj rękami, jak ci pouczamy; aby w stosunku do obcych postępowali przyzwoicie i nie byli od nikogo zależni." - Zastanawia się nad wartością pracy i niezależności, tematami poruszonymi w rozdziale Kaznodziei 4.
Przysłów 27:20: "Szeol i zniszczenie nigdy nie są zaspokojone, tak jak oczy człowieka nigdy nie są zaspokojone." - Nawiązuje do tematu ludzkiej nienasycenia wspomnianego w Księdze Kaznodziei 4:8.
Jana 15:13: "Nikt nie ma większej miłości od tego, kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich." - Oferuje perspektywę na relacje, która kontrastuje z bardziej pesymistycznym poglądem Kaznodziei.
Filipian 2:3: "Nie rób nic z samolubnej ambicji lub próżności, ale pokornie uważaj innych za lepszych od siebie." - Stanowi alternatywę dla rywalizacji i zazdrości wspomnianych w Kaznodziei 4.
FAQ:
Co Salomon mówi o ucisku i niesprawiedliwości?
Ubolewa nad uciskiem i widzi, że uciśnieni nie mają żadnej pociechy, bo nawet zmarli są szczęśliwsi od żywych. (Kaznodziei Salomona 4:1-3)
Jak Salomon opisuje nieokiełznaną ambicję?
Krytykuje tych, którzy pracują bez satysfakcji i bez relacji, kierując się jedynie pragnieniem bogactwa. (Kaznodziei Salomona 4:7-8)
Jakie znaczenie ma przyjaźń według Salomona?
Mówi, że „lepiej jest dwom niż jednemu”, ponieważ mogą sobie nawzajem pomagać i się wzajemnie wzmacniać (Kaznodziei Salomona 4:9-12).
W jaki sposób rozdział porównuje mądrość i głupotę w przywództwie?
Mówi, że mądry, ale biedny młodzieniec jest lepszy niż stary i głupi król, który nie chce słuchać rad. (Kaznodziei Salomona 4:13-14)
Czego Salomon naucza o ulotności władzy?
Pokazuje, że popularność przywódców jest ulotna, bo ludzie szybko o nich zapominają. (Kaznodziei Salomona 4:15-16)
