1. τοῖς πᾶσιν χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν
2. καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν καιρὸς τοῦ φυτεῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκτῖλαι πεφυτευμένον
3. καιρὸς τοῦ ἀποκτεῖναι καὶ καιρὸς τοῦ ἰάσασθαι καιρὸς τοῦ καθελεῖν καὶ καιρὸς τοῦ οἰκοδομῆσαι
4. καιρὸς τοῦ κλαῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ γελάσαι καιρὸς τοῦ κόψασθαι καὶ καιρὸς τοῦ ὀρχήσασθαι
5. καιρὸς τοῦ βαλεῖν λίθους καὶ καιρὸς τοῦ συναγαγεῖν λίθους καιρὸς τοῦ περιλαβεῖν καὶ καιρὸς τοῦ μακρυνθῆναι ἀπὸ περιλήμψεως
6. καιρὸς τοῦ ζητῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπολέσαι καιρὸς τοῦ φυλάξαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκβαλεῖν
7. καιρὸς τοῦ ῥῆξαι καὶ καιρὸς τοῦ ῥάψαι καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν
8. καιρὸς τοῦ φιλῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ μισῆσαι καιρὸς πολέμου καὶ καιρὸς εἰρήνης
9. τίς περισσεία τοῦ ποιοῦντος ἐν οἷς αὐτὸς μοχθεῖ
10. εἶδον σὺν τὸν περισπασμόν ὃν ἔδωκεν ὁ θεὸς τοῖς υἱοῖς τοῦ ἀνθρώπου τοῦ περισπᾶσθαι ἐν αὐτῷ
11. σὺν τὰ πάντα ἐποίησεν καλὰ ἐν καιρῷ αὐτοῦ καί γε σὺν τὸν αἰῶνα ἔδωκεν ἐν καρδίᾳ αὐτῶν ὅπως μὴ εὕρῃ ὁ ἄνθρωπος τὸ ποίημα ὃ ἐποίησεν ὁ θεός ἀπ’ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους
12. ἔγνων ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν ἐν αὐτοῖς εἰ μὴ τοῦ εὐφρανθῆναι καὶ τοῦ ποιεῖν ἀγαθὸν ἐν ζωῇ αὐτοῦ
13. καί γε πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὃς φάγεται καὶ πίεται καὶ ἴδῃ ἀγαθὸν ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ δόμα θεοῦ ἐστιν
14. ἔγνων ὅτι πάντα ὅσα ἐποίησεν ὁ θεός αὐτὰ ἔσται εἰς τὸν αἰῶνα ἐπ’ αὐτῷ οὐκ ἔστιν προσθεῖναι καὶ ἀπ’ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀφελεῖν καὶ ὁ θεὸς ἐποίησεν ἵνα φοβηθῶσιν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ
15. τὸ γενόμενον ἤδη ἐστίν καὶ ὅσα τοῦ γίνεσθαι ἤδη γέγονεν καὶ ὁ θεὸς ζητήσει τὸν διωκόμενον
16. καὶ ἔτι εἶδον ὑπὸ τὸν ἥλιον τόπον τῆς κρίσεως ἐκεῖ ὁ ἀσεβής καὶ τόπον τοῦ δικαίου ἐκεῖ ὁ ἀσεβής
17. εἶπα ἐγὼ ἐν καρδίᾳ μου σὺν τὸν δίκαιον καὶ σὺν τὸν ἀσεβῆ κρινεῖ ὁ θεός ὅτι καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι καὶ ἐπὶ παντὶ τῷ ποιήματι
18. ἐκεῖ εἶπα ἐγὼ ἐν καρδίᾳ μου περὶ λαλιᾶς υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου ὅτι διακρινεῖ αὐτοὺς ὁ θεός καὶ τοῦ δεῖξαι ὅτι αὐτοὶ κτήνη εἰσὶν καί γε αὐτοῖς
19. ὅτι συνάντημα υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου καὶ συνάντημα τοῦ κτήνους συνάντημα ἓν αὐτοῖς ὡς ὁ θάνατος τούτου οὕτως ὁ θάνατος τούτου καὶ πνεῦμα ἓν τοῖς πᾶσιν καὶ τί ἐπερίσσευσεν ὁ ἄνθρωπος παρὰ τὸ κτῆνος οὐδέν ὅτι τὰ πάντα ματαιότης
20. τὰ πάντα πορεύεται εἰς τόπον ἕνα τὰ πάντα ἐγένετο ἀπὸ τοῦ χοός καὶ τὰ πάντα ἐπιστρέφει εἰς τὸν χοῦν
21. καὶ τίς οἶδεν πνεῦμα υἱῶν τοῦ ἀνθρώπου εἰ ἀναβαίνει αὐτὸ εἰς ἄνω καὶ πνεῦμα τοῦ κτήνους εἰ καταβαίνει αὐτὸ κάτω εἰς γῆν
22. καὶ εἶδον ὅτι οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν εἰ μὴ ὃ εὐφρανθήσεται ὁ ἄνθρωπος ἐν ποιήμασιν αὐτοῦ ὅτι αὐτὸ μερὶς αὐτοῦ ὅτι τίς ἄξει αὐτὸν τοῦ ἰδεῖν ἐν ᾧ ἐὰν γένηται μετ’ αὐτόν
Przypisy:
3:1-8 - Kaznodzieja przedstawia słynny wiersz o czasie, twierdząc, że wszystko pod niebem ma swój czas. Życie składa się z pór roku, a każde wydarzenie podlega suwerenności Boga, co ilustruje boski porządek nad pozornym chaosem (zob. także Psalm 31:15 i Dzieje Apostolskie 17:26).
3:9-11 - Chociaż człowiek jest świadomy czasu i wieczności, nie jest w stanie pojąć pełnego planu Boga. Uwypukla to ludzką ograniczoność i tajemnicę zamierzeń Boga, ale także piękno Jego stworzenia (zob. także Rz 11,33 i Iz 55,8-9).
3:12-13 - Kaznodzieja twierdzi, że najlepszym, co może zrobić człowiek, jest czerpanie radości ze swojej pracy i jej owoców, daru od Boga. Odzwierciedla to powszechną łaskę Boga wobec całej ludzkości (zob. także Psalm 128:1-2 i 1 List do Tymoteusza 6:17).
3:14-15 - To, co Bóg czyni, jest wieczne i niezmienne. Wszystko, co się dzieje, ma swój cel, a człowiek nie może niczego dodać ani ująć w Bożym planie. Podkreśla to Boską suwerenność i szacunek, jaki powinniśmy mieć wobec Jego dzieła (zob. także Psalm 33:11 i List Jakuba 4:15).
3:16-17 - Kaznodzieja rozmyśla nad niesprawiedliwością i złem na świecie, ale potwierdza, że Bóg osądzi wszystkie czyny we właściwym czasie. Ostateczna sprawiedliwość Boża jest pewna, nawet jeśli obecnie nie jest widoczna (zob. także Psalm 9:7-8 i 2 Koryntian 5:10).
Wersety związane z Eclesiastes, 3:
Rozdział 3 Księgi Kaznodziei zawiera refleksję na temat czasu i Bożej opatrzności. Jak rozumieć cykle życia? W tym kultowym tekście pojawia się słynny wiersz o porach życia, podkreślający, że na wszystko jest określony czas. W rozdziale tym poruszane są takie tematy, jak suwerenność Boga, krótkotrwałość życia i poszukiwanie sensu w ciągle zmieniającym się świecie. Rozdział 3 Kaznodziei zachęca nas do rozważenia naszej doczesności i wiecznego planu Boga. Przeanalizuj z nami pięć fragmentów biblijnych, które współgrają z ponadczasowymi prawdami zawartymi w tym przemyślanym rozdziale.
Rzymian 8:28: "Wiemy, że Bóg we wszystkim działa dla dobra tych, którzy Go miłują, czyli tych, którzy zostali powołani według Jego postanowienia." - Oferuje alternatywną perspektywę do koncepcji czasu i celu w Kaznodziei 3.
Galacjan 4:4: "Ale gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem." - Kontrastuje to z cyklicznym spojrzeniem na czas w Kaznodziei, prezentując linearny i ukierunkowany pogląd na historię.
1 Piotra 1:24-25: "Bo „cała ludzkość jest jak trawa, a wszelka ich chwała jak kwiat trawy; trawa więdnie i jej kwiat opada, ale słowo Pana trwa na wieki”." - Nawiązuje do tematu przemijania ludzkiego życia z Kaznodziei, ale oferuje perspektywę trwałości.
Objawienie 21:4: "On otrze z Twoich oczu każdą łzę. Nie będzie już śmierci, ani smutku, ani płaczu, ani bólu, bo stary porządek przeminął." - Przedstawia wizję eschatologiczną, która kontrastuje z pozornie niekończącym się cyklem opisanym w Kaznodziei.
Hebrajczyków 9:27: "Podobnie, przeznaczeniem człowieka jest raz umrzeć, a potem stanąć przed sądem." - Potwierdza realność śmierci wspomnianą w Kaznodziei, ale dodaje perspektywę sądu.
FAQ:
Co oznacza stwierdzenie, że „na wszystko pod niebem jest wyznaczony czas”?
Salomon naucza, że życie ma wyznaczone pory na każde wydarzenie, a Bóg kontroluje wszystkie pory roku. (Kaznodziei Salomona 3:1-8)
W jaki sposób Księga Koheleta 3 porusza temat wieczności?
Bóg umieścił wieczność w sercach ludzi, ale oni nie rozumieją w pełni Bożych planów. (Kaznodziei Salomona 3:11)
Co Salomon mówi o sądzie Bożym?
Twierdzi, że Bóg w swoim czasie osądzi sprawiedliwych i niegodziwych, bo wszystko ma swój cel (Kaznodziei Salomona 3:17).
W jaki sposób rozdział porusza temat śmierci?
Salomon zauważa, że zarówno ludzie, jak i zwierzęta umierają, podkreślając w ten sposób ograniczenia ludzkiego istnienia. (Kaznodziei Salomona 3:19-20)
Jakie zalecenia odnośnie życia daje nam Salomon?
Zachęca nas do cieszenia się chwilą obecną, gdyż jest ona darem od Boga, bez niepokoju o przyszłość. (Kaznodziei Salomona 3:12-13)
