1. ῥήματα Ἐκκλησιαστοῦ υἱοῦ Δαυιδ βασιλέως Ισραηλ ἐν Ιερουσαλημ
2. ματαιότης ματαιοτήτων εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης
3. τίς περισσεία τῷ ἀνθρώπῳ ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ ᾧ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον
4. γενεὰ πορεύεται καὶ γενεὰ ἔρχεται καὶ ἡ γῆ εἰς τὸν αἰῶνα ἕστηκεν
5. καὶ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος καὶ δύνει ὁ ἥλιος καὶ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ ἕλκει
6. ἀνατέλλων αὐτὸς ἐκεῖ πορεύεται πρὸς νότον καὶ κυκλοῖ πρὸς βορρᾶν κυκλοῖ κυκλῶν πορεύεται τὸ πνεῦμα καὶ ἐπὶ κύκλους αὐτοῦ ἐπιστρέφει τὸ πνεῦμα
7. πάντες οἱ χείμαρροι πορεύονται εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔσται ἐμπιμπλαμένη εἰς τόπον οὗ οἱ χείμαρροι πορεύονται ἐκεῖ αὐτοὶ ἐπιστρέφουσιν τοῦ πορευθῆναι
8. πάντες οἱ λόγοι ἔγκοποι οὐ δυνήσεται ἀνὴρ τοῦ λαλεῖν καὶ οὐκ ἐμπλησθήσεται ὀφθαλμὸς τοῦ ὁρᾶν καὶ οὐ πληρωθήσεται οὖς ἀπὸ ἀκροάσεως
9. τί τὸ γεγονός αὐτὸ τὸ γενησόμενον καὶ τί τὸ πεποιημένον αὐτὸ τὸ ποιηθησόμενον καὶ οὐκ ἔστιν πᾶν πρόσφατον ὑπὸ τὸν ἥλιον
10. ὃς λαλήσει καὶ ἐρεῖ ἰδὲ τοῦτο καινόν ἐστιν ἤδη γέγονεν ἐν τοῖς αἰῶσιν τοῖς γενομένοις ἀπὸ ἔμπροσθεν ἡμῶν
11. οὐκ ἔστιν μνήμη τοῖς πρώτοις καί γε τοῖς ἐσχάτοις γενομένοις οὐκ ἔσται αὐτοῖς μνήμη μετὰ τῶν γενησομένων εἰς τὴν ἐσχάτην
12. ἐγὼ Ἐκκλησιαστὴς ἐγενόμην βασιλεὺς ἐπὶ Ισραηλ ἐν Ιερουσαλημ
13. καὶ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου τοῦ ἐκζητῆσαι καὶ τοῦ κατασκέψασθαι ἐν τῇ σοφίᾳ περὶ πάντων τῶν γινομένων ὑπὸ τὸν οὐρανόν ὅτι περισπασμὸν πονηρὸν ἔδωκεν ὁ θεὸς τοῖς υἱοῖς τοῦ ἀνθρώπου τοῦ περισπᾶσθαι ἐν αὐτῷ
14. εἶδον σὺν πάντα τὰ ποιήματα τὰ πεποιημένα ὑπὸ τὸν ἥλιον καὶ ἰδοὺ τὰ πάντα ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος
15. διεστραμμένον οὐ δυνήσεται τοῦ ἐπικοσμηθῆναι καὶ ὑστέρημα οὐ δυνήσεται τοῦ ἀριθμηθῆναι
16. ἐλάλησα ἐγὼ ἐν καρδίᾳ μου τῷ λέγειν ἐγὼ ἰδοὺ ἐμεγαλύνθην καὶ προσέθηκα σοφίαν ἐπὶ πᾶσιν οἳ ἐγένοντο ἔμπροσθέν μου ἐν Ιερουσαλημ καὶ καρδία μου εἶδεν πολλά σοφίαν καὶ γνῶσιν
17. καὶ ἔδωκα καρδίαν μου τοῦ γνῶναι σοφίαν καὶ γνῶσιν παραβολὰς καὶ ἐπιστήμην ἔγνων ὅτι καί γε τοῦτ’ ἔστιν προαίρεσις πνεύματος
18. ὅτι ἐν πλήθει σοφίας πλῆθος γνώσεως καὶ ὁ προστιθεὶς γνῶσιν προσθήσει ἄλγημα
Przypisy:
1:1-3 - Autor, określany mianem „Kaznodziei”, porusza temat marności i daremności ziemskiego życia. Kwestionuje wartość ludzkich dokonań, podkreślając nietrwałość wszystkiego, co dzieje się „pod słońcem” (zob. także Psalm 39,5 i List do Rzymian 8,20-21).
1:4-7 - Kaznodzieja obserwuje powtarzające się cykle natury, aby zilustrować monotonię ludzkiej egzystencji. Stworzenie, pomimo swojej stałości, nie oferuje życiu trwałego sensu, podkreślając ludzkie ograniczenia w obliczu wieczności (zob. także Hi 14,1-2 i Psalm 90,3-4).
1:8-11 - Niezadowolenie to powracający motyw. Żadne osiągnięcie ani doświadczenie nie wystarczą, by wypełnić wewnętrzną pustkę, a zapomnienie minionych pokoleń świadczy o ulotności ludzkich osiągnięć (zob. także Izajasz 40:6-8 i Jakub 4:14).
1:12-14 - Kaznodzieja dzieli się swoim dążeniem do mądrości i wiedzy, tylko po to, by odkryć, że to również jest „marność”. Ludzka mądrość, jakkolwiek cenna, nie jest w stanie wyeliminować trudności życiowych, ale wręcz przeciwnie, uświadamia nam ich istnienie (zob. także Księgę Przysłów 1:7 i 1 List do Koryntian 1:20).
1:15-18 - Wzbogacona wiedza przynosi większy smutek, ponieważ mądrość obnaża trudności i ograniczenia ludzkiej egzystencji. Ten kontrast między mądrością a smutkiem uwydatnia słabość mądrości bez Boga (zob. także Księga Koheleta 12:12 i 1 List do Koryntian 3:19).
Wersety związane z Eclesiastes, 1:
Rozdział 1 Księgi Kaznodziei przedstawia poszukiwanie mądrości przez Kaznodzieję. Jaki jest sens życia? Ten głęboki tekst bada pozorną daremność ludzkiej egzystencji, podkreślając cykliczność życia i niemożność znalezienia trwałego zadowolenia w sprawach ziemskich. W rozdziale przedstawiono główne tematy, takie jak próżność ludzkich ambicji i ograniczenia wiedzy. Kaznodziei 1 podważa nasze zrozumienie celu i spełnienia. Rozważajcie z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na prowokacyjne refleksje zawarte w tym inauguracyjnym rozdziale.
Rzymian 8:20: "Albowiem stworzenie zostało poddane marności nie dobrowolnie, ale przez Tego, który je poddał." - Werset ten nawiązuje do tematu marności i marności wyrażonego w Kaznodziei 1:2, sugerując teologiczną perspektywę dotyczącą kondycji świata.
1 Koryntian 3:19: "Bo mądrość tego świata jest głupstwem przed Bogiem. Napisane jest bowiem: „Łapie mądrych na ich przebiegłości”." - Odzwierciedla to kwestionowanie przez Kaznodzieję wartości światowej mądrości.
Jakuba 4:14: "Nawet nie wiesz, co Cię jutro spotka! Jakie jest Twoje życie? Jesteście jak mgła, która pojawia się na chwilę, a potem rozwiewa." - Nawiązuje do motywu Kaznodziei dotyczącego krótkotrwałości i niepewności życia.
Psalmy 39:5: "Uczyniłeś moje dni jak własną kieszeń; Czas mojego życia jest jak nic przed tobą. Zaprawdę, każdy człowiek, niezależnie od tego, jak bardzo byłby stanowczy, jest całkowicie marnością." - Potwierdza temat krótkości życia i ludzkiej próżności obecny w Kaznodziei.
Przysłów 1:7: "Bojaźń Pańska jest początkiem wiedzy, lecz głupcy gardzą mądrością i karnością." - Kontrastuje to z poszukiwaniem mądrości w Kaznodziei, oferując inne spojrzenie na wiedzę.
FAQ:
Jaki jest główny temat Księgi Koheleta 1?
Rozdział podkreśla marność życia i powtarzalność cykli. Salomon stwierdza, że „nie ma nic nowego pod słońcem” i że wszystko jest marnością (Kaznodziei Salomona 1:2-11).
Co Salomon miał na myśli mówiąc, że „wszystko jest marnością”?
Marność odnosi się do ulotności i daremności życia bez Boga. Ludzki wysiłek, pozbawiony wiecznego celu, jest ulotny. (Kaznodziei Salomona 1:2)
Jak Salomon opisuje dążenie do wiedzy?
Mówi, że poszukiwanie mądrości przynosi smutek, ponieważ ujawnia ludzkie ograniczenia i brak kontroli nad życiem. (Kaznodziei Salomona 1:18)
Co oznacza stwierdzenie „nic nowego pod słońcem”?
Oznacza to, że cykle życia powtarzają się, a poszukiwanie nowości jest złudne, ponieważ wszystko już się wydarzyło. (Kaznodziei Salomona 1:9-10)
Jak przedstawiony jest czas w Księdze Koheleta 1?
Czas ukazany jest jako cykliczny i niekontrolowany. Pokolenia przychodzą i odchodzą, ale ziemia trwa. (Kaznodziei Salomona 1:4-7)
