1. οὐ θύσεις κυρίῳ τῷ θεῷ σου μόσχον ἢ πρόβατον ἐν ᾧ ἐστιν ἐν αὐτῷ μῶμος πᾶν ῥῆμα πονηρόν ὅτι βδέλυγμα κυρίῳ τῷ θεῷ σού ἐστιν
2. ἐὰν δὲ εὑρεθῇ ἐν σοὶ ἐν μιᾷ τῶν πόλεών σου ὧν κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι ἀνὴρ ἢ γυνή ὅστις ποιήσει τὸ πονηρὸν ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ σου παρελθεῖν τὴν διαθήκην αὐτοῦ
3. καὶ ἐλθόντες λατρεύσωσιν θεοῖς ἑτέροις καὶ προσκυνήσωσιν αὐτοῖς τῷ ἡλίῳ ἢ τῇ σελήνῃ ἢ παντὶ τῶν ἐκ τοῦ κόσμου τοῦ οὐρανοῦ ἃ οὐ προσέταξεν
4. καὶ ἀναγγελῇ σοι καὶ ἐκζητήσεις σφόδρα καὶ ἰδοὺ ἀληθῶς γέγονεν τὸ ῥῆμα γεγένηται τὸ βδέλυγμα τοῦτο ἐν Ισραηλ
5. καὶ ἐξάξεις τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον ἢ τὴν γυναῖκα ἐκείνην καὶ λιθοβολήσετε αὐτοὺς ἐν λίθοις καὶ τελευτήσουσιν
6. ἐπὶ δυσὶν μάρτυσιν ἢ ἐπὶ τρισὶν μάρτυσιν ἀποθανεῖται ὁ ἀποθνῄσκων οὐκ ἀποθανεῖται ἐφ’ ἑνὶ μάρτυρι
7. καὶ ἡ χεὶρ τῶν μαρτύρων ἔσται ἐπ’ αὐτῷ ἐν πρώτοις θανατῶσαι αὐτόν καὶ ἡ χεὶρ παντὸς τοῦ λαοῦ ἐπ’ ἐσχάτων καὶ ἐξαρεῖς τὸν πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν
8. ἐὰν δὲ ἀδυνατήσῃ ἀπὸ σοῦ ῥῆμα ἐν κρίσει ἀνὰ μέσον αἷμα αἵματος καὶ ἀνὰ μέσον κρίσις κρίσεως καὶ ἀνὰ μέσον ἁφὴ ἁφῆς καὶ ἀνὰ μέσον ἀντιλογία ἀντιλογίας ῥήματα κρίσεως ἐν ταῖς πόλεσιν ὑμῶν καὶ ἀναστὰς ἀναβήσῃ εἰς τὸν τόπον ὃν ἂν ἐκλέξηται κύριος ὁ θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκεῖ
9. καὶ ἐλεύσῃ πρὸς τοὺς ἱερεῖς τοὺς Λευίτας καὶ πρὸς τὸν κριτήν ὃς ἂν γένηται ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ ἐκζητήσαντες ἀναγγελοῦσίν σοι τὴν κρίσιν
10. καὶ ποιήσεις κατὰ τὸ πρᾶγμα ὃ ἐὰν ἀναγγείλωσίν σοι ἐκ τοῦ τόπου οὗ ἂν ἐκλέξηται κύριος ὁ θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκεῖ καὶ φυλάξῃ σφόδρα ποιῆσαι κατὰ πάντα ὅσα ἐὰν νομοθετηθῇ σοι
11. κατὰ τὸν νόμον καὶ κατὰ τὴν κρίσιν ἣν ἂν εἴπωσίν σοι ποιήσεις οὐκ ἐκκλινεῖς ἀπὸ τοῦ ῥήματος οὗ ἐὰν ἀναγγείλωσίν σοι δεξιὰ οὐδὲ ἀριστερά
12. καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἂν ποιήσῃ ἐν ὑπερηφανίᾳ τοῦ μὴ ὑπακοῦσαι τοῦ ἱερέως τοῦ παρεστηκότος λειτουργεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι κυρίου τοῦ θεοῦ σου ἢ τοῦ κριτοῦ ὃς ἂν ᾖ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ ἀποθανεῖται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος καὶ ἐξαρεῖς τὸν πονηρὸν ἐξ Ισραηλ
13. καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἀκούσας φοβηθήσεται καὶ οὐκ ἀσεβήσει ἔτι
14. ἐὰν δὲ εἰσέλθῃς εἰς τὴν γῆν ἣν κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι ἐν κλήρῳ καὶ κληρονομήσῃς αὐτὴν καὶ κατοικήσῃς ἐπ’ αὐτῆς καὶ εἴπῃς καταστήσω ἐπ’ ἐμαυτὸν ἄρχοντα καθὰ καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη τὰ κύκλῳ μου
15. καθιστῶν καταστήσεις ἐπὶ σεαυτὸν ἄρχοντα ὃν ἂν ἐκλέξηται κύριος ὁ θεός σου αὐτόν ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου καταστήσεις ἐπὶ σεαυτὸν ἄρχοντα οὐ δυνήσῃ καταστῆσαι ἐπὶ σεαυτὸν ἄνθρωπον ἀλλότριον ὅτι οὐκ ἀδελφός σού ἐστιν
16. διότι οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ ἵππον οὐδὲ μὴ ἀποστρέψῃ τὸν λαὸν εἰς Αἴγυπτον ὅπως πληθύνῃ ἑαυτῷ ἵππον ὁ δὲ κύριος εἶπεν οὐ προσθήσετε ἀποστρέψαι τῇ ὁδῷ ταύτῃ ἔτι
17. καὶ οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ γυναῖκας οὐδὲ μεταστήσεται αὐτοῦ ἡ καρδία καὶ ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ σφόδρα
18. καὶ ἔσται ὅταν καθίσῃ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ καὶ γράψει ἑαυτῷ τὸ δευτερονόμιον τοῦτο εἰς βιβλίον παρὰ τῶν ἱερέων τῶν Λευιτῶν
19. καὶ ἔσται μετ’ αὐτοῦ καὶ ἀναγνώσεται ἐν αὐτῷ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ ἵνα μάθῃ φοβεῖσθαι κύριον τὸν θεὸν αὐτοῦ φυλάσσεσθαι πάσας τὰς ἐντολὰς ταύτας καὶ τὰ δικαιώματα ταῦτα ποιεῖν
20. ἵνα μὴ ὑψωθῇ ἡ καρδία αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ ἵνα μὴ παραβῇ ἀπὸ τῶν ἐντολῶν δεξιὰ ἢ ἀριστερά ὅπως ἂν μακροχρονίσῃ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ αὐτὸς καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐν τοῖς υἱοῖς Ισραηλ
Przypisy:
17:1 - Polecenie dotyczące ofiarowania doskonałych zwierząt podkreśla świętość Boga i potrzebę ofiarowania Mu tego, co najlepsze. Odzwierciedla to wagę czystości i właściwego oddawania czci w życiu ludu Bożego (zob. także Kpł 22,19-21 i Mal 1,8).
17:8-13 - Wytyczne dotyczące rozstrzygania trudnych spraw podkreślają potrzebę sprawiedliwości oraz znaczenie mądrych i sprawiedliwych przywódców. Tekst podkreśla odpowiedzialność społeczności za dążenie do prawdy i sprawiedliwości (zob. także Prz 21,3 i Jk 3,17).
17:14-20 - Wybór króla jest uregulowany, co podkreśla, że król musi być przywódcą posłusznym Bogu i nieodstępującym od Jego Prawa. Podkreśla to ideał przywództwa służebnego i wagę poddania się woli Bożej (zob. także 1 Sm 8,5-7 i Psalm 72,1-2).
17:18-20 - Król miał napisać kopię Prawa i czytać ją codziennie, co miało dowodzić potrzeby poznania i rozmyślania nad Słowem Bożym. Dowodzi to, że skuteczne przywództwo opiera się na mądrości Bożej (zob. także Joz 1,8 i Psalm 119,105).
17:6 - Ustanowiono zasadę dwóch lub trzech świadków, potwierdzając wagę prawdy i prawdomówności w osądach. Odzwierciedla to również wartość wspólnoty w dążeniu do sprawiedliwości (zob. także Mt 18,16 i 2 Kor 13,1).
Wersety związane z Deuteronômio, 17:
Rozdział 17 Księgi Powtórzonego Prawa ustanawia zasady przywództwa. Jak powinien być zarządzany lud Boży? Ten kluczowy tekst zabrania niedoskonałych ofiar, nakazuje procedury sądowe i określa prawa obowiązujące przyszłych królów. Rozdział ten podkreśla świętość w kulcie, znaczenie bezstronnej sprawiedliwości i granice władzy królewskiej. Powtórzonego Prawa 17 kładzie podwaliny pod sprawiedliwą teokrację. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów Biblii, które rzucają światło na wieczne zasady przedstawione w tym podstawowym rozdziale.
1 Samuela 8:5: "Powiedzieli mu: Jesteś stary i twoje dzieci nie idą za twoim przykładem. Wybierz teraz dla nas króla, aby nas prowadził, jak to czyni ze wszystkimi innymi narodami." - Werset ten ukazuje wypełnienie się przepowiedni z Księgi Powtórzonego Prawa 17, mówiącej o tym, że Izrael prosił o króla.
1 Królów 10:26: "Salomon zgromadził rydwany i konie; posiadał tysiąc czterysta rydwanów i dwanaście tysięcy koni, które trzymał w miastach rydwanów i w pobliżu siebie, w Jerozolimie." - Werset ten pokazuje, że Salomon nie zastosował się do instrukcji zawartej w Powtórzonego Prawa 17:16 dotyczącej niegromadzenia koni.
2 Kronik 17:7-9: "W trzecim roku swego panowania wysłał swoich sług: Benehaila, Obadiasza, Zachariasza, Natanaela i Micheasza, aby nauczali w miastach judzkich. Byli z nimi Lewici Szemajasz, Netaniasz, Zebadiasz, Asahel, Szemiramot, Jonatan, Adoniasz i Tobiasz. i Tob-Adoniasz oraz kapłani Elisama i Jehoram. Zabrawszy ze sobą Księgę Prawa Pańskiego, obeszli wszystkie miasta judzkie, ucząc lud." - Ten fragment pokazuje realizację polecenia zawartego w Powtórzonego Prawa 17:18-20, aby król studiował Prawo.
Mateusza 2:4-6: "Zgromadził wszystkich arcykapłanów ludu i uczonych w Piśmie, pytając ich, gdzie ma się narodzić Chrystus. A oni odpowiedzieli: W Betlejem w Judei; bo tak napisał prorok: Ale ty, Betlejem, ziemio judzka, bynajmniej nie jesteś najmniejszym z głównych miast judzkich; bo od ciebie wyjdzie przywódca, który jako pasterz będzie prowadził Izrael, mój lud”’”." - Ten fragment ukazuje, jak w ważnych sprawach konsultowano się z przywódcami religijnymi, o czym mowa w Księdze Powtórzonego Prawa 17:8-13.
Jana 18:31: "Piłat rzekł: «Weźcie go i osądźcie według swego prawa». „Ale my nie mamy władzy nikogo stracić” – protestowali Żydzi." - Werset ten odzwierciedla ograniczenie żydowskiej władzy sądowniczej pod panowaniem rzymskim, kontrastujące z władzą sądowniczą ustanowioną w Księdze Powtórzonego Prawa 17.
FAQ:
Co zrobić z fałszywym prorokiem według Księgi Powtórzonego Prawa 17?
Fałszywi prorocy, którzy prowadzą lud do innych bogów, muszą zostać osądzeni i ukarani śmiercią, gdyż wprowadzają Izrael w błąd. (5 Mojż. 17:2-5)
Jak rozwiązano trudne przypadki w Księdze Powtórzonego Prawa 17?
Trudne sprawy rozstrzygają kapłani i sędziowie w miejscu wybranym przez Boga, powołując centralny sąd do rozstrzygania skomplikowanych spraw. (Powtórzonego Prawa 17:8-9)
Jaka jest rola króla w Księdze Powtórzonego Prawa 17?
Król w Izraelu musi być wybrany przez Boga, przestrzegać Prawa i rządzić sprawiedliwie, nie gromadząc nadmiernego bogactwa ani władzy. (5 Mojż. 17:14-20)
Jakie ostrzeżenie przed bałwochwalstwem znajdujemy w Księdze Powtórzonego Prawa 17?
Bałwochwalstwo jest w Izraelu poważnym grzechem, a jakiekolwiek kontakty z innymi bogami muszą być badane i surowo karane. (5 Mojż. 17:2-5)
Co Prawo mówi o zachowaniu króla w Izraelu?
Król musi codziennie czytać i przestrzegać Prawa Bożego, aby zachować wierność serca i rządzić sprawiedliwie. Nie wolno mu wynosić się nad innych. (Powtórzonego Prawa 17:18-20)
