Druga poslanica Korinæanima, 3
1. Poèinjemo li opet sami sebe preporuèivati? Ili trebamo li, kao neki, preporuèna pisma na vas ili od vas?
1. Incipimus iterum nosmetipsos commendare? Aut numquid egemus, sicut quidam, commendaticiis epistulis ad vos aut ex vobis?
2. Vi ste pismo naše, upisano u srcima vašim; znaju ga i èitaju svi ljudi.
2. Epistula nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quae scitur et legitur ab omnibus hominibus;
3. Vi ste, oèito, pismo Kristovo kojemu mi poslužismo, napisano ne crnilom, nego Duhom Boga živoga; ne na ploèama kamenim, nego na ploèama od mesa, u srcima.
3. manifestati quoniam epistula estis Christi ministrata a nobis, scripta non atramento sed Spiritu Dei vivi, non in tabulis lapideis sed in tabulis cordis carnalibus.
4. Takvo pouzdanje imamo po Kristu u Boga.
4. Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum.
5. Ne kao da smo sami sobom, kao od sebe, sposobni što pomisliti, nego naša je sposobnost od Boga.
5. Non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis quasi ex nobis, sed sufficientia nostra ex Deo est,
6. On nas osposobi za poslužitelje novoga Saveza, ne slova, nego Duha; jer slovo ubija, a Duh oživljuje.
6. qui et idoneos nos fecit ministros Novi Testamenti, non litterae sed Spiritus: littera enim occidit, Spiritus autem vivificat.
7. Pa ako je smrtonosna služba, slovima uklesana u kamenju, bila tako slavna da sinovi Izraelovi nisu mogli pogledati u lice Mojsijevo zbog prolazne slave lica njegova,
7. Quod si ministratio mortis, litteris deformata in lapidibus, fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israel in faciem Moysis propter gloriam vultus eius, quae evacuatur,
8. koliko li æe slavnija biti služba Duha.
8. quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria?
9. Jer ako je služba osude bila slavna, mnogo je slavnija služba pravednosti.
9. Nam si ministerium damnationis gloria est, multo magis abundat ministerium iustitiae in gloria.
10. I zbilja, nije ni bilo proslavljeno ono što je u toj mjeri proslavljeno, ako se usporedi s uzvišenijom slavom.
10. Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam;
11. Jer ako je ono prolazno bilo slavno, mnogo je slavnije ovo što ostaje.
11. si enim, quod evacuatur, per gloriam est, multo magis, quod manet, in gloria est.
12. Imajuæi dakle takvo pouzdanje, nastupamo sa svom otvorenošæu,
12. Habentes igitur talem spem multa fiducia utimur,
13. a ne kao Mojsije koji je stavljao prijevjes na lice da sinovi Izraelovi ne vide svršetak prolaznoga.
13. et non sicut Moyses: ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israel in finem illius quod evacuatur.
14. Ali otvrdnu im pamet. Doista, do dana današnjega zastire taj prijevjes èitanje Staroga zavjeta: nije im otkriveno da je u Kristu prestao.
14. Sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem idipsum velamen in lectione Veteris Testamenti manet non revelatum, quoniam in Christo evacuatur;
15. Naprotiv, kad god se èita Mojsije, do danas prijevjes zastire srce njihovo.
15. sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen est positum super cor eorum.
16. Ali kad se Izrael obrati Gospodinu, skinut æe se prijevjes.
16. Quando autem conversus fuerit ad Dominum, aufertur velamen.
17. Gospodin je Duh, a gdje je Duh Gospodnji, ondje je sloboda.
17. Dominus autem Spiritus est; ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas.
18. A svi mi, koji otkrivenim licem odrazujemo slavu Gospodnju, po Duhu se Gospodnjem preobražavamo u istu sliku - iz slave u slavu.
18. Nos vero omnes revelata facie gloriam Domini speculantes, in eandem imaginem transformamur a claritate in clarita tem tamquam a Domini Spiritu.
