Mosaico decorativo

1. kai egeneto o polemoV epi polu ana meson tou oikou saoul kai ana meson tou oikou dauid kai o oikoV dauid eporeueto kai ekrataiouto kai o oikoV saoul eporeueto kai hsqenei

1. Prolongou-se por muito tempo a guerra entre a casa de Saul e a de Davi. Mas, à medida que o poder de Davi ia-se fortificando, a casa de Saul ia-se enfraquecendo.

2. kai etecqhsan tw dauid uioi en cebrwn kai hn o prwtotokoV autou amnwn thV acinoom thV iezrahlitidoV

2. Nasceram filhos a Davi em Hebron. Seu primogênito foi Amnon, de Aquinoam de Jezrael;

3. kai o deuteroV autou dalouia thV abigaiaV thV karmhliaV kai o tritoV abessalwm uioV maaca qugatroV qolmi basilewV gesir

3. Queleab, o segundo, de Abi­gail, viúva de Nabal, o carmelita; Absalão, o terceiro, filho de Maaca, filha de Tolmai, rei de Gessur;

4. kai o tetartoV ornia uioV feggiq kai o pemptoV sabatia thV abital

4. o quarto, Adonias, filho de Hagit; Safatias, o quinto, filho de Abital,

5. kai o ektoV ieqeraam thV aigla gunaikoV dauid outoi etecqhsan tw dauid en cebrwn

5. e o sexto Jetraam, filho de Egla, mulher de Davi. Esses foram os filhos que nasceram a Davi em Hebron.

6. kai egeneto en tw einai ton polemon ana meson tou oikou saoul kai ana meson tou oikou dauid kai abennhr hn kratwn tou oikou saoul

6. Enquanto durou a guerra entre a casa de Saul e a de Davi, Abner teve autoridade na casa de Saul.

7. kai tw saoul pallakh resfa qugathr ial kai eipen memfibosqe uioV saoul proV abennhr ti oti eishlqeV proV thn pallakhn tou patroV mou

7. Ora, Saul tinha uma concubina chamada Resfa, filha de Aias. Isbaal disse a Abner: “Por que te aproximaste da concubina de meu pai?”.

8. kai equmwqh sfodra abennhr peri tou logou memfibosqe kai eipen abennhr proV auton mh kefalh kunoV egw eimi epoihsa eleoV shmeron meta tou oikou saoul tou patroV sou kai peri adelfwn kai gnwrimwn kai ouk hutomolhsa eiV ton oikon dauid kai epizhteiV ep' eme uper adikiaV gunaikoV shmeron

8. Abner indignou-se com estas palavras de Isbaal e disse: “Sou porventura uma cabeça de cão a serviço de Judá? Enquanto neste momento trabalho pela casa de Saul, teu pai, pelos seus irmãos e seus amigos, não os deixando cair nas mãos de Davi, vens tu acusar-me de pecado com esta mulher?

9. tade poihsai o qeoV tw abennhr kai tade prosqeih autw oti kaqwV wmosen kurioV tw dauid oti outwV poihsw autw en th hmera tauth

9. Deus me trate com o maior rigor se eu não procurar para Davi tudo o que o Senhor lhe prometeu,

10. perielein thn basileian apo tou oikou saoul kai tou anasthsai ton qronon dauid epi israhl kai epi ton ioudan apo dan ewV bhrsabee

10. a saber: tirar a realeza da casa de Saul e firmar o trono de Davi sobre Israel e sobre Judá, desde Dã até Bersabeia!”.

11. kai ouk hdunasqh eti memfibosqe apokriqhnai tw abennhr rhma apo tou fobeisqai auton

11. Isbaal não soube o que responder a Abner, porque o temia.

12. kai apesteilen abennhr aggelouV proV dauid eiV qailam ou hn paracrhma legwn diaqou diaqhkhn sou met' emou kai idou h ceir mou meta sou tou epistreyai proV se panta ton oikon israhl

12. Abner enviou então mensageiros a Davi, para perguntar-lhe: “De quem é a terra? Faze aliança comigo e eu te darei mão forte para reunir em torno de ti todo o Is­rael”.*

13. kai eipen dauid egw kalwV diaqhsomai proV se diaqhkhn plhn logon ena egw aitoumai para sou legwn ouk oyei to proswpon mou ean mh agaghV thn melcol qugatera saoul paraginomenou sou idein to proswpon mou

13. Davi respondeu: “Está bem! Farei aliança contigo, mas com uma condição: Não te apresentarás diante de mim sem trazer contigo Micol, filha de Saul, quando vieres ver-me”.

14. kai exapesteilen dauid proV memfibosqe uion saoul aggelouV legwn apodoV moi thn gunaika mou thn melcol hn elabon en ekaton akrobustiaiV allofulwn

14. Davi enviou mensageiros a Isbaal, filho de Saul, para dizer-lhe: “Devolve a minha mulher Micol, que desposei a preço de cem prepúcios de filisteus”.

15. kai apesteilen memfibosqe kai elaben authn para tou androV authV para faltihl uiou sellhV

15. Isbaal ordenou que a tirassem de seu marido, Faltiel, filho de Lais,

16. kai eporeueto o anhr authV met' authV klaiwn opisw authV ewV barakim kai eipen proV auton abennhr poreuou anastrefe kai anestreyen

16. que a acompanhou chorando até Bau­rim. Ali, Abner disse-lhe: “Volta para a tua casa!”. E ele voltou.

17. kai eipen abennhr proV touV presbuterouV israhl legwn ecqeV kai trithn ezhteite ton dauid basileuein ef' umwn

17. Abner pôs-se em contato com os anciãos de Israel e disse-lhes: “Já há tem­po que desejais ter Davi como vosso rei.

18. kai nun poihsate oti kurioV elalhsen peri dauid legwn en ceiri tou doulou mou dauid swsw ton israhl ek ceiroV allofulwn kai ek ceiroV pantwn twn ecqrwn autwn

18. Fazei-o, pois, agora, porque o Senhor disse de Davi: ‘Por meio de Davi, meu servo, livrarei o meu povo de Israel da mão dos filisteus e de todos os seus inimigos’.”

19. kai elalhsen abennhr en toiV wsin beniamin kai eporeuqh abennhr tou lalhsai eiV ta wta tou dauid eiV cebrwn panta osa hresen en ofqalmoiV israhl kai en ofqalmoiV pantoV oikou beniamin

19. Abner, que havia dito a mesma coisa aos benjaminitas, foi a Hebron para informar Davi de tudo o que fora aceito por Israel e por toda a casa de Benjamim.

20. kai hlqen abennhr proV dauid eiV cebrwn kai met' autou eikosi andreV kai epoihsen dauid tw abennhr kai toiV andrasin toiV met' autou poton

20. E apresentou-se a Davi, em Hebron, acom­panhado de vinte homens. Davi deu um banquete a Abner e seus companheiros.

21. kai eipen abennhr proV dauid anasthsomai dh kai poreusomai kai sunaqroisw proV kurion mou ton basilea panta israhl kai diaqhsomai meta sou diaqhkhn kai basileuseiV epi pasin oiV epiqumei h yuch sou kai apesteilen dauid ton abennhr kai eporeuqh en eirhnh

21. Disse então Abner a Davi: “Irei para reunir ao redor de meu senhor, o rei, todos os israelitas, para que façam aliança contigo e reinarás sobre toda a terra que quiseres”. Davi despediu-se de Abner, e ele partiu tranquilamente.

22. kai idou oi paideV dauid kai iwab pareginonto ek thV exodiaV kai skula polla eferon met' autwn kai abennhr ouk hn meta dauid eiV cebrwn oti apestalkei auton kai apelhluqei en eirhnh

22. Entretanto, os homens de Davi voltavam com Joab de uma expedição, trazendo uma grande presa. (Abner não estava mais com Davi em Hebron, porque Davi o tinha despedido e ele partira em paz.)

23. kai iwab kai pasa h stratia autou hcqhsan kai aphggelh tw iwab legonteV hkei abennhr uioV nhr proV dauid kai apestalken auton kai aphlqen en eirhnh

23. E, voltando Joab com toda a sua tropa, disseram-lhe que Abner, filho de Ner, viera ter com o rei e este o deixara ir em paz.

24. kai eishlqen iwab proV ton basilea kai eipen ti touto epoihsaV idou hlqen abennhr proV se kai ina ti exapestalkaV auton kai apelhluqen en eirhnh

24. Joab foi ter com o rei e disse-lhe: “Que fizeste? Abner, filho de Ner, veio a ti; por que o deixaste partir?

25. h ouk oidaV thn kakian abennhr uiou nhr oti apathsai se paregeneto kai gnwnai thn exodon sou kai thn eisodon sou kai gnwnai apanta osa su poieiV

25. Tu o conheces; (bem sabes que) é para enganar-te, para espiar tuas idas e vindas e sondar tudo o que fazes”.

26. kai anestreyen iwab apo tou dauid kai apesteilen aggelouV opisw abennhr kai epistrefousin auton apo tou freatoV tou seiram kai dauid ouk hdei

26. Deixando Davi, Joab mandou emissários atrás de Abner, que o fizeram voltar do poço de Sira, sem que Davi o soubesse.

27. kai epestreyen abennhr eiV cebrwn kai exeklinen auton iwab ek plagiwn thV pulhV lalhsai proV auton enedreuwn kai epataxen auton ekei epi thn yoan kai apeqanen en tw aimati asahl tou adelfou iwab

27. Quando Abner chegou a Hebron, Joab tomou-o à parte, para dentro da porta, como para falar-lhe em particular e lá feriu-o mortalmente no ventre, vingando o sangue de seu irmão Asael.

28. kai hkousen dauid meta tauta kai eipen aqwoV eimi egw kai h basileia mou apo kuriou ewV aiwnoV apo twn aimatwn abennhr uiou nhr

28. Quando Davi soube do acontecido, exclamou: “Sou inocente, eu e o meu reino, diante do Senhor, do sangue de Abner, filho de Ner!

29. katanthsatwsan epi kefalhn iwab kai epi panta ton oikon tou patroV autou kai mh eklipoi ek tou oikou iwab gonorruhV kai leproV kai kratwn skutalhV kai piptwn en romfaia kai elassoumenoV artoiV

29. Que ele caia sobre a cabeça de Joab e de toda a sua família! Não faltem jamais em sua casa homens atacados de sarna ou lepra, que trabalhem no fuso, caiam pela espada, definhem de fome!”.*

30. iwab de kai abessa o adelfoV autou dieparethrounto ton abennhr anq' wn eqanatwsen ton asahl ton adelfon autwn en gabawn en tw polemw

30. Joab e seu irmão AbJessé tinham assassinado Abner por ter este ma­tado seu irmão Asael depois da batalha de Gabaon.

31. kai eipen dauid proV iwab kai proV panta ton laon ton met' autou diarrhxate ta imatia umwn kai perizwsasqe sakkouV kai koptesqe emprosqen abennhr kai o basileuV dauid eporeueto opisw thV klinhV

31. Davi disse a Joab e a toda a sua tropa: “Rasgai vossas vestes, cobri-vos de sacos e pranteai Abner!”. E o rei seguiu atrás do féretro.

32. kai qaptousin ton abennhr eiV cebrwn kai hren o basileuV thn fwnhn autou kai eklausen epi tou tafou autou kai eklausen paV o laoV epi abennhr

32. Sepultaram Abner em Hebron. O rei pôs-se a chorar em alta voz sobre seu túmulo e todo o povo chorou.

33. kai eqrhnhsen o basileuV epi abennhr kai eipen ei kata ton qanaton nabal apoqaneitai abennhr

33. E Davi cantou a seguinte lamen­tação, chorando Abner: “Devia Abner morrer como morrem os insensatos?!

34. ai ceireV sou ouk edeqhsan oi podeV sou ouk en pedaiV ou proshgagen wV nabal enwpion uiwn adikiaV epesaV kai sunhcqh paV o laoV tou klausai auton

34. Tuas mãos não estavam algemadas, nem acorrentados os teus pés. Caíste como se cai diante de celerados”.

35. kai hlqen paV o laoV perideipnhsai ton dauid artoiV eti oushV hmeraV kai wmosen dauid legwn tade poihsai moi o qeoV kai tade prosqeih oti ean mh duh o hlioV ou mh geuswmai artou h apo pantoV tinoV

35. E o povo chorou sobre ele. Depois, como todo mundo viesse a Davi insistindo em que ele tomasse algum alimento antes de acabar o dia, ele fez este juramento: “Que o Senhor me trate com todo o seu rigor, se eu comer pão ou qualquer outra coisa, antes do pôr do sol”.*

36. kai egnw paV o laoV kai hresen enwpion autwn panta osa epoihsen o basileuV enwpion tou laou

36. Todo o povo o soube e o aprovou, como aliás lhe parecia sempre bom tudo o que o rei fazia.

37. kai egnw paV o laoV kai paV israhl en th hmera ekeinh oti ouk egeneto para tou basilewV qanatwsai ton abennhr uion nhr

37. Todo o exército e todo o Israel reconheceu naquele dia que o rei não tivera parte alguma na morte de Abner, filho de Ner.

38. kai eipen o basileuV proV touV paidaV autou ouk oidate oti hgoumenoV megaV peptwken en th hmera tauth en tw israhl

38. O rei disse aos seus servos: “Não sabeis que um chefe, um grande chefe caiu hoje em Israel?

39. kai oti egw eimi shmeron suggenhV kai kaqestamenoV upo basilewV oi de andreV outoi uioi sarouiaV sklhroteroi mou eisin antapodw kurioV tw poiounti ponhra kata thn kakian autou

39. Quanto a mim, sou ainda fraco, embora tenha recebido a unção real. Esses homens, filhos de Sárvia, são mais fortes do que eu. Que o Senhor retribua àqueles que fizeram o mal segundo os seus próprios atos!”.*



Leggi la Bibbia in un anno

Unisciti alla nostra comunità e completa l'intera Bibbia in 365 giorni. Un percorso strutturato e stimolante per approfondire la tua fede e la tua conoscenza delle Scritture.