Mosaico decorativo

1. meta de to pausasqai ton qorubon proskalesamenoV o pauloV touV maqhtaV kai aspasamenoV exhlqen poreuqhnai eiV thn makedonian

1. Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.

2. dielqwn de ta merh ekeina kai parakalesaV autouV logw pollw hlqen eiV thn ellada

2. Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,

3. poihsaV te mhnaV treiV genomenhV autw epiboulhV upo twn ioudaiwn mellonti anagesqai eiV thn surian egeneto gnwmh tou upostrefein dia makedoniaV

3. onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.

4. suneipeto de autw acri thV asiaV swpatroV beroiaioV qessalonikewn de aristarcoV kai sekoundoV kai gaioV derbaioV kai timoqeoV asianoi de tucikoV kai trofimoV

4. Acompanharam-no Sópatro de Bereia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.

5. outoi proelqonteV emenon hmaV en trwadi

5. Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.

6. hmeiV de exepleusamen meta taV hmeraV twn azumwn apo filippwn kai hlqomen proV autouV eiV thn trwada acriV hmerwn pente ou dietriyamen hmeraV epta

6. Nós outros, só depois da festa de Páscoa, é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.

7. en de th mia twn sabbatwn sunhgmenwn twn maqhtwn tou klasai arton o pauloV dielegeto autoiV mellwn exienai th epaurion pareteinen te ton logon mecri mesonuktiou

7. No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.*

8. hsan de lampadeV ikanai en tw uperww ou hsan sunhgmenoi

8. Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.

9. kaqhmenoV de tiV neaniaV onomati eutucoV epi thV quridoV kataferomenoV upnw baqei dialegomenou tou paulou epi pleion katenecqeiV apo tou upnou epesen apo tou tristegou katw kai hrqh nekroV

9. Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.

10. katabaV de o pauloV epepesen autw kai sumperilabwn eipen mh qorubeisqe h gar yuch autou en autw estin

10. Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: “Não vos pertur­beis, porque a sua alma está nele”.

11. anabaV de kai klasaV arton kai geusamenoV ef ikanon te omilhsaV acriV aughV outwV exhlqen

11. Então subiu, partiu o pão, comeu e falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.

12. hgagon de ton paida zwnta kai pareklhqhsan ou metriwV

12. Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.

13. hmeiV de proelqonteV epi to ploion anhcqhmen eiV thn asson ekeiqen mellonteV analambanein ton paulon outwV gar hn diatetagmenoV mellwn autoV pezeuein

13. Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.

14. wV de sunebalen hmin eiV thn asson analabonteV auton hlqomen eiV mitulhnhn

14. Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.

15. kakeiqen apopleusanteV th epioush kathnthsamen antikru ciou th de etera parebalomen eiV samon kai meinanteV en trwgulliw th ecomenh hlqomen eiV milhton

15. Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.

16. ekrinen gar o pauloV parapleusai thn efeson opwV mh genhtai autw cronotribhsai en th asia espeuden gar ei dunaton hn autw thn hmeran thV penthkosthV genesqai eiV ierosoluma

16. Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.

17. apo de thV milhtou pemyaV eiV efeson metekalesato touV presbuterouV thV ekklhsiaV

17. Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.

18. wV de paregenonto proV auton eipen autoiV umeiV epistasqe apo prwthV hmeraV af hV epebhn eiV thn asian pwV meq umwn ton panta cronon egenomhn

18. Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: “Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.

19. douleuwn tw kuriw meta pashV tapeinofrosunhV kai pollwn dakruwn kai peirasmwn twn sumbantwn moi en taiV epiboulaiV twn ioudaiwn

19. Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.

20. wV ouden upesteilamhn twn sumferontwn tou mh anaggeilai umin kai didaxai umaV dhmosia kai kat oikouV

20. Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.

21. diamarturomenoV ioudaioiV te kai ellhsin thn eiV ton qeon metanoian kai pistin thn eiV ton kurion hmwn ihsoun criston

21. Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.

22. kai nun idou egw dedemenoV tw pneumati poreuomai eiV ierousalhm ta en auth sunanthsonta moi mh eidwV

22. Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a sorte que ali me espera.

23. plhn oti to pneuma to agion kata polin diamarturetai legon oti desma me kai qliyeiV menousin

23. Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.

24. all oudenoV logon poioumai oude ecw thn yuchn mou timian emautw wV teleiwsai ton dromon mou meta caraV kai thn diakonian hn elabon para tou kuriou ihsou diamarturasqai to euaggelion thV caritoV tou qeou

24. Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.

25. kai nun idou egw oida oti ouketi oyesqe to proswpon mou umeiV panteV en oiV dihlqon khrusswn thn basileian tou qeou

25. Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.

26. dio marturomai umin en th shmeron hmera oti kaqaroV egw apo tou aimatoV pantwn

26. Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,

27. ou gar upesteilamhn tou mh anaggeilai umin pasan thn boulhn tou qeou

27. porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.

28. prosecete oun eautoiV kai panti tw poimniw en w umaV to pneuma to agion eqeto episkopouV poimainein thn ekklhsian tou qeou hn periepoihsato dia tou idiou aimatoV

28. Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.

29. egw gar oida touto oti eiseleusontai meta thn afixin mou lukoi bareiV eiV umaV mh feidomenoi tou poimniou

29. Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.

30. kai ex umwn autwn anasthsontai andreV lalounteV diestrammena tou apospan touV maqhtaV opisw autwn

30. Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.

31. dio grhgoreite mnhmoneuonteV oti trietian nukta kai hmeran ouk epausamhn meta dakruwn nouqetwn ena ekaston

31. Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.

32. kai tanun paratiqemai umaV adelfoi tw qew kai tw logw thV caritoV autou tw dunamenw epoikodomhsai kai dounai umin klhronomian en toiV hgiasmenoiV pasin

32. Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.

33. arguriou h crusiou h imatismou oudenoV epequmhsa

33. De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.

34. autoi de ginwskete oti taiV creiaiV mou kai toiV ousin met emou uphrethsan ai ceireV autai

34. Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.

35. panta upedeixa umin oti outwV kopiwntaV dei antilambanesqai twn asqenountwn mnhmoneuein te twn logwn tou kuriou ihsou oti autoV eipen makarion estin didonai mallon h lambanein

35. Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!”.*

36. kai tauta eipwn qeiV ta gonata autou sun pasin autoiV proshuxato

36. A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.

37. ikanoV de egeneto klauqmoV pantwn kai epipesonteV epi ton trachlon tou paulou katefiloun auton

37. Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,

38. odunwmenoi malista epi tw logw w eirhkei oti ouketi mellousin to proswpon autou qewrein proepempon de auton eiV to ploion

38. aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: “Já não vereis a minha face”. Em seguida, acompanharam-no até o navio.



Leggi la Bibbia in un anno

Unisciti alla nostra comunità e completa l'intera Bibbia in 365 giorni. Un percorso strutturato e stimolante per approfondire la tua fede e la tua conoscenza delle Scritture.