1. ὡς κηρὸς ἀπὸ πυρὸς τήκεται καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομα κυρίου ἐν τοῖς ὑπεναντίοις ἀπὸ προσώπου σου ἔθνη ταραχθήσονται
2. ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα τρόμος λήμψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη
3. ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον θεὸν πλὴν σοῦ καὶ τὰ ἔργα σου ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον
4. συναντήσεται γὰρ τοῖς ποιοῦσιν τὸ δίκαιον καὶ τῶν ὁδῶν σου μνησθήσονται ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν
5. καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς ὡς ῥάκος ἀποκαθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν καὶ ἐξερρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς
6. καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου ὅτι ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ’ ἡμῶν καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν
7. καὶ νῦν κύριε πατὴρ ἡμῶν σύ ἡμεῖς δὲ πηλὸς ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες
8. μὴ ὀργίζου ἡμῖν σφόδρα καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν καὶ νῦν ἐπίβλεψον ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς
9. πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος Σιων ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ιερουσαλημ εἰς κατάραν
10. ὁ οἶκος τὸ ἅγιον ἡμῶν καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν ἐγενήθη πυρίκαυστος καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσεν
11. καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἀνέσχου κύριε καὶ ἐσιώπησας καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς σφόδρα
Notas al pie:
64:1-3 - El profeta anhela la manifestación de Dios, pidiéndole que descienda y revele su poder de manera extraordinaria. Este clamor refleja el deseo de ver la gloria divina (véase también Éxodo 19:18 y Apocalipsis 6:14).
64:4-5 - Se describe a Dios como alguien que actúa por quienes esperan en Él. El profeta reconoce que Dios bendice a los justos y responde a quienes practican la justicia (véase también Salmo 31:19 y 1 Corintios 2:9).
64:6-7 - El pecado se compara con la ropa impura, y el pueblo reconoce su total dependencia de la misericordia de Dios. Esto resalta la necesidad del arrepentimiento y la gracia (véanse también Romanos 3:23-24 y Efesios 2:8-9).
64:8-9 - Se compara a Dios con un alfarero que moldea a su pueblo como si fuera barro. Esta metáfora enfatiza la soberanía divina y la humildad necesaria para el pueblo de Dios (véanse también Jeremías 18:6 y Romanos 9:20-21).
64:10-12 - El profeta lamenta la desolación de Jerusalén y clama por misericordia, pidiendo a Dios que no calle ante la ruina de su pueblo (ver también Salmo 74:1-3 y Lamentaciones 5:19-21).
Versos relacionados con Isaías, 64:
El capítulo 64 de Isaías es un clamor por la intervención divina. ¿Cómo aboga el profeta por la manifestación de Dios? Este texto apasionado expresa el deseo ardiente de la presencia poderosa de Dios, reconociendo su soberanía y la pecaminosidad humana. El capítulo enfatiza temas como la trascendencia divina, la necesidad de purificación y la relación entre Dios y su pueblo. Isaías 64 también presenta a Dios como el alfarero y a la humanidad como el barro. Reflexiona con nosotros sobre cinco pasajes bíblicos que amplían la comprensión de esta ferviente oración.
1 Corintios 2:9: "Sin embargo, como está escrito: 'Ningún ojo ha visto, ningún oído ha oído, ninguna mente ha imaginado lo que Dios ha preparado para aquellos que le aman'." - Pablo cita directamente Isaías 64:4, aplicándolo a las bendiciones espirituales en Cristo.
Romanos 9:20-21: "¿Pero quién eres tú, oh hombre, para cuestionar a Dios? '¿Puede lo que está formado decir al que lo formó: ¿Por qué me has hecho así?' ¿No tiene el alfarero derecho a hacer de la misma arcilla un vaso para uso noble y otro para uso deshonroso?" - Pablo desarrolla la metáfora del alfarero de Isaías 64:8 en su discusión sobre la soberanía de Dios.
Mateo 6:9: "Tú, ora así: '¡Padre nuestro, que estás en los cielos! Santificado sea tu nombre'." - El Padrenuestro hace eco del deseo de Isaías 64:1-2 de que Dios se revele y santifique su nombre.
Efesios 2:10: "Porque somos creación de Dios, creados en Cristo Jesús para hacer buenas obras, las cuales Dios preparó de antemano para que las hiciéramos." - Este versículo refleja la idea de Isaías 64:8 de que somos obra de las manos de Dios.
2 Pedro 3:10: "El día del Señor, sin embargo, llegará como ladrón. Los cielos desaparecerán con gran estruendo, los elementos serán destruidos por el calor, y la tierra y todo lo que hay en ella quedará desnudo." - La descripción que hace Pedro del día del Señor recuerda la petición de Isaías 64:1-2 de que Dios descendiera y sacudiera las montañas.
FAQ:
¿Qué lamenta Isaías en Isaías 64?
Isaías lamenta la caída del pueblo de Dios, reconociendo que la humanidad no vive conforme a la voluntad de Dios y pide su intervención. (Isaías 64:6-9)
¿Qué significa el “fuego” que menciona Isaías en Isaías 64?
El "fuego" simboliza el juicio de Dios, que purifica y consume todo lo que no se ajusta a su santidad. (Isaías 64:2)
¿Cómo describe Isaías la esperanza en medio de la crisis en Isaías 64?
Isaías expresa que, aunque el pueblo está en crisis, hay esperanza en el poder de Dios para restaurar y purificar si se arrepienten (Isaías 64:1, 8-9).
¿Qué significa ser “el barro en las manos del alfarero” en Isaías 64?
Ser "el barro" significa reconocer nuestra total dependencia de Dios para nuestra transformación y restauración, permitiéndole moldearnos según su voluntad. (Isaías 64:8)
¿Qué le pide Isaías a Dios con respecto a la restauración del pueblo en Isaías 64?
Isaías pide a Dios que mire el sufrimiento de su pueblo e intervenga con misericordia, restaurándolos y haciendo prevalecer su justicia. (Isaías 64:9)