Isaías, 3
1. idou dh o despothV kurioV sabawq afelei apo thV ioudaiaV kai apo ierousalhm iscuonta kai iscuousan iscun artou kai iscun udatoV
1. Eis que o Senhor, Deus dos exércitos, vai tirar de Jerusalém e de Judá todo sustentáculo, todo recurso: toda a reserva de pão e toda a reserva de água,*
2. giganta kai iscuonta kai anqrwpon polemisthn kai dikasthn kai profhthn kai stocasthn kai presbuteron
2. o valente e o guerreiro, o juiz e o profeta, o adivinho e o ancião,
3. kai penthkontarcon kai qaumaston sumboulon kai sofon arcitektona kai suneton akroathn
3. o chefe de cinquenta, o grande e o conselheiro, aquele que possui segredos, e se dedica aos sortilégios.*
4. kai episthsw neaniskouV arcontaV autwn kai empaiktai kurieusousin autwn
4. Por príncipes eu lhes darei meninos, e adolescentes deterão o poder sobre eles.
5. kai sumpeseitai o laoV anqrwpoV proV anqrwpon kai anqrwpoV proV ton plhsion autou proskoyei to paidion proV ton presbuthn o atimoV proV ton entimon
5. Os povos se maltratarão uns aos outros, cada um atormentará seu próximo: o jovem insultará o velho, e o vilão, o nobre.
6. oti epilhmyetai anqrwpoV tou adelfou autou h tou oikeiou tou patroV autou legwn imation eceiV archgoV hmwn genou kai to brwma to emon upo se estw
6. Um homem se aproximará de outro e dirá: “Tu tens um manto na casa de teu pai; é mister que sejas nosso príncipe; toma sob teu poder esta ruína”.*
7. kai apokriqeiV erei en th hmera ekeinh ouk esomai sou archgoV ou gar estin en tw oikw mou artoV oude imation ouk esomai archgoV tou laou toutou
7. O outro, então, protestará: “Eu não posso curar estas chagas; e em minha casa não há nem pão nem manto; não me façais príncipe do povo”.
8. oti aneitai ierousalhm kai h ioudaia sumpeptwken kai ai glwssai autwn meta anomiaV ta proV kurion apeiqounteV dioti nun etapeinwqh h doxa autwn
8. Jerusalém, com efeito, ameaça ruína, e Judá se desmorona, porque suas palavras e suas ações se opõem ao Senhor, e desafiam os olhares de sua majestade.
9. kai h aiscunh tou proswpou autwn antesth autoiV thn de amartian autwn wV sodomwn anhggeilan kai enefanisan ouai th yuch autwn dioti bebouleuntai boulhn ponhran kaq' eautwn
9. Sua parcialidade testemunha contra eles; ostentam seus pecados como Sodoma, em vez de escondê-los. Ai deles, porque causam dano a si mesmos.*
10. eiponteV dhswmen ton dikaion oti duscrhstoV hmin estin toinun ta genhmata twn ergwn autwn fagontai
10. Feliz o justo, para ele o bem; ele comerá o fruto de suas obras.*
11. ouai tw anomw ponhra kata ta erga twn ceirwn autou sumbhsetai autw
11. Ai do ímpio, para ele o mal; porque ele será tratado segundo as suas obras.
12. laoV mou oi praktoreV umwn kalamwntai umaV kai oi apaitounteV kurieuousin umwn laoV mou oi makarizonteV umaV planwsin umaV kai ton tribon twn podwn umwn tarassousin
12. O meu povo é oprimido por tiranos caprichosos, e cobradores de impostos o dominam. Povo meu, teus guias te desencaminham, destroem o caminho por onde tu passas.*
13. alla nun katasthsetai eiV krisin kurioV kai sthsei eiV krisin ton laon autou
13. O Senhor se levanta para acusar, e se ergue para julgar seu povo.
14. autoV kurioV eiV krisin hxei meta twn presbuterwn tou laou kai meta twn arcontwn autou umeiV de ti enepurisate ton ampelwna mou kai h arpagh tou ptwcou en toiV oikoiV umwn
14. O Senhor entra em juízo contra os anciãos e os magistrados de seu povo. “Fostes vós que devorastes a vinha, o espólio do pobre está em vossas casas.*
15. ti umeiV adikeite ton laon mou kai to proswpon twn ptwcwn kataiscunete
15. Por que razão calcais aos pés o meu povo, e maltratais a face dos pobres?” – declara o Senhor, Deus dos exércitos.
16. tade legei kurioV anq' wn uywqhsan ai qugatereV siwn kai eporeuqhsan uyhlw trachlw kai en neumasin ofqalmwn kai th poreia twn podwn ama surousai touV citwnaV kai toiV posin ama paizousai
16. E o Senhor disse: “Já que são pretensiosas as filhas de Sião, e andam com o pescoço emproado, fazendo acenos com os olhos, e caminham com passo afetado, fazendo retinir as argolas de seus tornozelos,
17. kai tapeinwsei o qeoV arcousaV qugateraV siwn kai kurioV apokaluyei to schma autwn
17. o Senhor tornará sua cabeça calva e desnudará sua fronte”.*
18. en th hmera ekeinh kai afelei kurioV thn doxan tou imatismou autwn kai touV kosmouV autwn kai ta emplokia kai touV kosumbouV kai touV mhniskouV
18. Naquele tempo, o Senhor lhes tirará as joias, as argolas, os colares, as lúnulas,
19. kai to kaqema kai ton kosmon tou proswpou autwn
19. os brincos, os braceletes e os véus,
20. kai thn sunqesin tou kosmou thV doxhV kai touV clidwnaV kai ta yelia kai to emplokion kai ta peridexia kai touV daktuliouV kai ta enwtia
20. os diademas, as cadeias, os cintos, os frascos de perfumes e os amuletos,*
21. kai ta periporfura kai ta mesoporfura
21. os anéis e os pingentes da fronte,
22. kai ta epiblhmata ta kata thn oikian kai ta diafanh lakwnika
22. os vestidos de festa, os mantos, as gazas e as bolsas,
23. kai ta bussina kai ta uakinqina kai ta kokkina kai thn busson sun crusiw kai uakinqw sugkaqufasmena kai qeristra kataklita
23. os espelhos, as musselinas, os turbantes e as mantilhas.*
24. kai estai anti osmhV hdeiaV koniortoV kai anti zwnhV scoiniw zwsh kai anti tou kosmou thV kefalhV tou crusiou falakrwma exeiV dia ta erga sou kai anti tou citwnoV tou mesoporfurou perizwsh sakkon
24. E então, em lugar de perfume, haverá podridão, em lugar de cinto, uma corda, em lugar de cabelos encrespados, uma cabeça raspada, em lugar do largo manto, um cilício, uma cicatriz em lugar da beleza.
25. kai o uioV sou o kallistoV on agapaV macaira peseitai kai oi iscuonteV umwn macaira pesountai
25. Teus varões tombarão à espada, e teus bravos, na batalha.
26. kai tapeinwqhsontai kai penqhsousin ai qhkai tou kosmou umwn kai kataleifqhsh monh kai eiV thn ghn edafisqhsh
26. Suas portas gemerão e se lastimarão; e ela, despojada, se sentará por terra.*