Księga Hioba, 14
1. Człowiek zrodzony z niewiasty ma krótkie i bolesne życie,
1. homo natus de muliere brevi vivens tempore repletus multis miseriis
2. wyrasta i więdnie jak kwiat, przemija jak cień chwilowy;
2. quasi flos egreditur et conteritur et fugit velut umbra et numquam in eodem statu permanet
3. a z gniewem na niego spoglądasz i stawiasz przed swoim sądem.
3. et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos et adducere eum tecum in judicium
4. Któż czystym uczyni skalane? Nikt zgoła.
4. quis potest facere mundum de inmundo conceptum semine nonne tu qui solus es
5. Człowieka dni ilość zliczona, i liczba miesięcy u Ciebie, kres wyznaczyłeś im nieprzekraczalny.
5. breves dies hominis sunt numerus mensuum ejus apud te est constituisti terminos ejus qui præterire non poterunt
6. Zaniechaj go, wzrok Twój oderwij, niech cieszy się dniem najemnika!
6. recede paululum ab eo ut quiescat donec optata veniat sicut mercennarii dies ejus
7. Drzewo ma jeszcze nadzieję, bo ścięte, na nowo wyrasta, świeży pęd nie obumrze.
7. lignum habet spem si præcisum fuerit rursum virescit et rami ejus pullulant
8. Choć bowiem korzeń zestarzeje się w ziemi, a pień jego w piasku zbutwieje,
8. si senuerit in terra radix ejus et in pulvere emortuus fuerit truncus illius
9. gdy wodę poczuje, odrasta, rozwija się jak młoda roślina.
9. ad odorem aquæ germinabit et faciet comam quasi cum primum plantatum est
10. A mocarz umarły przepada. Gdzież będzie człowiek, gdy zginie?
10. homo vero cum mortuus fuerit et nudatus atque consumptus ubi quæso est
11. Wody z morza znikną i rzeki wprzód wyschną doszczętnie -
11. quomodo si recedant aquæ de mari et fluvius vacuefactus arescat
12. a człowiek umarły nie wstanie, zbudzi się, gdy nieba nie stanie, nie zdoła się ze snu ocucić.
12. sic homo cum dormierit non resurget donec adteratur cælum non evigilabit nec consurget de somno suo
13. O gdybyś w Szeolu mnie schował, ukrył, aż gniew Twój przeminie, czas mi postawił, kiedy mnie wspomnisz...
13. quis mihi hoc tribuat ut in inferno protegas me ut abscondas me donec pertranseat furor tuus et constituas mihi tempus in quo recorderis mei
14. Ale czy zmarły ożyje? Czekałbym przez wszystkie dni mojej walki, aż taka chwila nadejdzie.
14. putasne mortuus homo rursum vivet cunctis diebus quibus nunc milito expecto donec veniat inmutatio mea
15. Ty mówiłbyś, ja bym odpowiadał, tęskniłbyś do dzieła rąk swoich.
15. vocabis et ego respondebo tibi operi manuum tuarum porriges dexteram
16. Obliczyłbyś wtedy moje kroki, zło byś mi puścił w niepamięć,
16. tu quidem gressus meos dinumerasti sed parces peccatis meis
17. pod pieczęcią trzymał przestępstwa, wybielił wszystkie me grzechy.
17. signasti quasi in sacculo delicta mea sed curasti iniquitatem meam
18. Góra rozpadnie się w gruzy i skała zmieni swe miejsce,
18. mons cadens defluet et saxum transfertur de loco suo
19. woda zniszczy kamienie, fala podmyje glebę; i Ty nadzieję niweczysz w człowieku.
19. lapides excavant aquæ et adluvione paulatim terra consumitur et homines ergo similiter perdes
20. Miażdżysz na zawsze i on odchodzi, pozbawiasz kształtu, odsyłasz.
20. roborasti eum paululum ut in perpetuum pertransiret inmutabis faciem ejus et emittes eum
21. Czy we czci jego synowie? - On nie wie. Czy też wzgardzeni? Już o tym nie myśli.
21. sive nobiles fuerint filii ejus sive ignobiles non intelleget
22. Zadręcza go własne ciało, odczuwa ból swojej duszy.
22. attamen caro ejus dum vivet dolebit et anima illius super semet ipso lugebit
