Księga Hioba, 8
1. Bildad ze Szuach na to tak odpowiedział:
1. respondens autem Baldad Suites dixit
2. Jak długo chcesz mówić w ten sposób? Twe słowa gwałtowne jak wicher,
2. usquequo loqueris talia et spiritus multiplex sermones oris tui
3. Czyż Bóg nagina prawo, Wszechmocny zmienia sprawiedliwość?
3. numquid Deus subplantat judicium et Omnipotens subvertit quod justum est
4. A jeśli synowie zgrzeszyli i oddał ich w moc ich występku?
4. etiam si filii tui peccaverunt ei et dimisit eos in manu iniquitatis suæ
5. Radzę do Boga się zwrócić, o łaskę do Wszechmocnego.
5. tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum et Omnipotentem fueris deprecatus
6. Jeśliś jest czysty, niewinny, to czuwać będzie nad tobą, uczciwy twój dom odbuduje.
6. si mundus et rectus incesseris statim evigilabit ad te et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ
7. Skromny byłby początek, lecz koniec byłby wspaniały.
7. in tantum ut priora tua fuerint parva et novissima tua multiplicentur nimis
8. Pytaj no dawnych pokoleń, zwróć uwagę na doświadczenie przodków.
8. interroga enim generationem pristinam et diligenter investiga patrum memoriam
9. My, wczorajsi, znamy niewiele, bo wiek nasz jak cień jest na ziemi.
9. hesterni quippe sumus et ignoramus quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram
10. Lecz oni pouczą, wyjaśnią słowami, co płyną z rozsądku.
10. et ipsi docebunt te loquentur tibi et de corde suo proferent eloquia
11. Czyż rośnie papirus bez błota, czy się krzewi sitowie bez wody?
11. numquid vivere potest scirpus absque humore aut crescet carectum sine aqua
12. Jeszcze świeże, niezdatne do ścięcia, a już usycha, prędzej od trawy.
12. cum adhuc sit in flore nec carpatur manu ante omnes herbas arescit
13. Tak z drogą niepomnych na Boga; nadzieja nieprawych zaginie,
13. sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum et spes hypocritæ peribit
14. na krótko im starczy nadziei, ich ufność jak nić pajęczyny.
14. non ei placebit vecordia sua et sicut tela aranearum fiducia ejus
15. Kto się jej uchwyci, ten nie ustoi, upadnie szukając oparcia.
15. innitetur super domum suam et non stabit fulciet eam et non consurget
16. On wprawdzie w słońcu soczysty, pędy swe puszcza w ogrodzie,
16. humectus videtur antequam veniat sol et in horto suo germen ejus egreditur
17. korzenie umacnia we żwirze, pośród kamieni zakwita.
17. super acervum petrarum radices ejus densabuntur et inter lapides commorabitur
18. Gdy utniesz go z jego podłoża, ono się zaprze: Ja go nie widziałem.
18. si absorbuerit eum de loco suo negabit eum et dicet non novi te
19. Oto wesele z tej drogi. A z pyłu wyrośnie ktoś inny.
19. hæc est enim lætitia viæ ejus ut rursum de terra alii germinentur
20. Prawego Bóg nie odrzuci, złego nie wzmocni ramieniem.
20. Deus non proiciet simplicem nec porriget manum malignis
21. Napełni twe usta radością, a wargi okrzykiem wesela.
21. donec impleatur risu os tuum et labia tua jubilo
22. Wrogowie zapłonią się wstydem, przepadną namioty występnych.
22. qui oderunt te induentur confusione et tabernaculum impiorum non subsistet
