1. καὶ ὡς ἐτελέσθη ταῦτα ἤγγισαν πρός με οἱ ἄρχοντες λέγοντες οὐκ ἐχωρίσθη ὁ λαὸς Ισραηλ καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται ἀπὸ λαῶν τῶν γαιῶν ἐν μακρύμμασιν αὐτῶν τῷ Χανανι ὁ Εθι ὁ Φερεζι ὁ Ιεβουσι ὁ Αμμωνι ὁ Μωαβι ὁ Μοσερι καὶ ὁ Αμορι
2. ὅτι ἐλάβοσαν ἀπὸ θυγατέρων αὐτῶν ἑαυτοῖς καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῶν καὶ παρήχθη σπέρμα τὸ ἅγιον ἐν λαοῖς τῶν γαιῶν καὶ χεὶρ τῶν ἀρχόντων ἐν τῇ ἀσυνθεσίᾳ ταύτῃ ἐν ἀρχῇ
3. καὶ ὡς ἤκουσα τὸν λόγον τοῦτον διέρρηξα τὰ ἱμάτιά μου καὶ ἐπαλλόμην καὶ ἔτιλλον ἀπὸ τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς μου καὶ ἀπὸ τοῦ πώγωνός μου καὶ ἐκαθήμην ἠρεμάζων
4. καὶ συνήχθησαν πρός με πᾶς ὁ διώκων λόγον θεοῦ Ισραηλ ἐπὶ ἀσυνθεσίᾳ τῆς ἀποικίας καὶ ἐγὼ καθήμενος ἠρεμάζων ἕως τῆς θυσίας τῆς ἑσπερινῆς
5. καὶ ἐν θυσίᾳ τῇ ἑσπερινῇ ἀνέστην ἀπὸ ταπεινώσεώς μου καὶ ἐν τῷ διαρρῆξαί με τὰ ἱμάτιά μου καὶ ἐπαλλόμην καὶ κλίνω ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ ἐκπετάζω τὰς χεῖράς μου πρὸς κύριον τὸν θεὸν
6. καὶ εἶπα κύριε ᾐσχύνθην καὶ ἐνετράπην τοῦ ὑψῶσαι τὸ πρόσωπόν μου πρὸς σέ ὅτι αἱ ἀνομίαι ἡμῶν ἐπληθύνθησαν ὑπὲρ κεφαλῆς ἡμῶν καὶ αἱ πλημμέλειαι ἡμῶν ἐμεγαλύνθησαν ἕως εἰς οὐρανόν
7. ἀπὸ ἡμερῶν πατέρων ἡμῶν ἐσμεν ἐν πλημμελείᾳ μεγάλῃ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ ἐν ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν παρεδόθημεν ἡμεῖς καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν καὶ οἱ υἱοὶ ἡμῶν ἐν χειρὶ βασιλέων τῶν ἐθνῶν ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ ἐν διαρπαγῇ καὶ ἐν αἰσχύνῃ προσώπου ἡμῶν ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη
8. καὶ νῦν ἐπιεικεύσατο ἡμῖν κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν τοῦ καταλιπεῖν ἡμῖν εἰς σωτηρίαν καὶ δοῦναι ἡμῖν στήριγμα ἐν τόπῳ ἁγιάσματος αὐτοῦ τοῦ φωτίσαι ὀφθαλμοὺς ἡμῶν καὶ δοῦναι ζωοποίησιν μικρὰν ἐν τῇ δουλείᾳ ἡμῶν
9. ὅτι δοῦλοί ἐσμεν καὶ ἐν τῇ δουλείᾳ ἡμῶν οὐκ ἐγκατέλιπεν ἡμᾶς κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν καὶ ἔκλινεν ἐφ’ ἡμᾶς ἔλεος ἐνώπιον βασιλέων Περσῶν δοῦναι ἡμῖν ζωοποίησιν τοῦ ὑψῶσαι αὐτοὺς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ ἀναστῆσαι τὰ ἔρημα αὐτῆς καὶ τοῦ δοῦναι ἡμῖν φραγμὸν ἐν Ιουδα καὶ ἐν Ιερουσαλημ
10. τί εἴπωμεν ὁ θεὸς ἡμῶν μετὰ τοῦτο ὅτι ἐγκατελίπομεν ἐντολάς σου
11. ἃς ἔδωκας ἡμῖν ἐν χειρὶ δούλων σου τῶν προφητῶν λέγων ἡ γῆ εἰς ἣν εἰσπορεύεσθε κληρονομῆσαι αὐτήν γῆ μετακινουμένη ἐστὶν ἐν μετακινήσει λαῶν τῶν ἐθνῶν ἐν μακρύμμασιν αὐτῶν ὧν ἔπλησαν αὐτὴν ἀπὸ στόματος ἐπὶ στόμα ἐν ἀκαθαρσίαις αὐτῶν
12. καὶ νῦν τὰς θυγατέρας ὑμῶν μὴ δῶτε τοῖς υἱοῖς αὐτῶν καὶ ἀπὸ τῶν θυγατέρων αὐτῶν μὴ λάβητε τοῖς υἱοῖς ὑμῶν καὶ οὐκ ἐκζητήσετε εἰρήνην αὐτῶν καὶ ἀγαθὸν αὐτῶν ἕως αἰῶνος ὅπως ἐνισχύσητε καὶ φάγητε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς καὶ κληροδοτήσητε τοῖς υἱοῖς ὑμῶν ἕως αἰῶνος
13. καὶ μετὰ πᾶν τὸ ἐρχόμενον ἐφ’ ἡμᾶς ἐν ποιήμασιν ἡμῶν τοῖς πονηροῖς καὶ ἐν πλημμελείᾳ ἡμῶν τῇ μεγάλῃ ὅτι οὐκ ἔστιν ὡς ὁ θεὸς ἡμῶν ὅτι ἐκούφισας ἡμῶν τὰς ἀνομίας καὶ ἔδωκας ἡμῖν σωτηρίαν
14. ὅτι ἐπεστρέψαμεν διασκεδάσαι ἐντολάς σου καὶ ἐπιγαμβρεῦσαι τοῖς λαοῖς τῶν γαιῶν μὴ παροξυνθῇς ἐν ἡμῖν ἕως συντελείας τοῦ μὴ εἶναι ἐγκατάλειμμα καὶ διασῳζόμενον
15. κύριε ὁ θεὸς Ισραηλ δίκαιος σύ ὅτι κατελείφθημεν διασῳζόμενοι ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη ἰδοὺ ἡμεῖς ἐναντίον σου ἐν πλημμελείαις ἡμῶν ὅτι οὐκ ἔστιν στῆναι ἐνώπιόν σου ἐπὶ τούτῳ
Przypisy:
9:1-3 - Naród izraelski wyznaje swoje grzechy i grzechy swoich przodków, okazując szczerą skruchę i uznanie Bożej sprawiedliwości. Wspólne wyznanie jest ważnym aspektem duchowego odrodzenia (zob. także Dn 9,4-5 i 1 J 1,9).
9:6 - Modlitwa uwielbienia rozpoczyna się od uznania Boga jako Stwórcy wszystkiego: nieba, ziemi i morza. To uwielbienie odzwierciedla suwerenność Boga nad całym stworzeniem i Jego absolutną władzę (zob. także Rdz 1,1 i Psalm 146,6).
9:7-8 - Bóg jest wspominany jako Ten, który wybrał Abrahama i zawarł z nim przymierze. Podkreśla to wierność Boga Jego obietnicom i Jego planowi odkupienia dla Jego ludu, nawet pośród ludzkiej niewierności (zob. także Rdz 12,1-3 i Rz 4,13).
9:16-17 - Pomimo nieposłuszeństwa Izraela na pustyni, Bóg okazał im miłosierdzie i nie opuścił ich. Jego cierpliwość i współczucie są centralnym tematem przymierza Boga z Jego ludem (zob. także Wj 34,6-7 i Ps 103,8-10).
9:32-33 - Lud uznaje, że Bóg jest sprawiedliwy we wszystkich swoich czynach, nawet w karach, jakie wymierzył Izraelowi za nieposłuszeństwo. Sprawiedliwość Boga równoważona jest Jego miłosierdziem, które przynosi odkupienie (zob. także Pwt 32,4 i Ps 119,137).
Wersety związane z Neemias, 9:
W rozdziale 9 Księgi Nehemiasza zapisano spowiedź narodową. Jak ludzie rozpoznają wierność Boga i swój własny grzech? Ten głęboki tekst opisuje dzień postu, spowiedzi i kultu. Rozdział zawiera długą modlitwę podsumowującą historię Izraela, wyrażającą uznanie zarówno dla Bożego miłosierdzia, jak i niepowodzeń ludu. Księga Nehemiasza 9 ukazuje wagę zbiorowej pokuty i wdzięczności za łaskę Bożą. Rozważcie z nami pięć fragmentów biblijnych, które wyjaśniają tematy spowiedzi i wierności Bożej w tym znaczącym rozdziale.
Psalmy 106:6: "Grzeszymy jak nasi przodkowie; zrobiliśmy źle, byliśmy niegodziwi." - Werset ten odzwierciedla narodowe wyznanie grzechów zawarte w rozdziale Nehemiasza 9.
Daniela 9:4-5: "Modliłam się do Pana, do mojego Boga, i wyznałam: „Panie, Boże wielki i straszny, który dotrzymujesz przymierza i miłosierdzia wobec tych, którzy Go miłują i przestrzegają Jego przykazań, zgrzeszyliśmy i uczyniliśmy zło. Byliśmy niegodziwi i zbuntowani; odeszliśmy od Twoich przykazań i Twoich praw." - Ta modlitwa Daniela przypomina spowiedź i uwielbienie ludu z rozdziału Nehemiasza 9.
Dzieje Apostolskie 3:19: "Pokutujcie więc i zwróćcie się do Boga, aby wasze grzechy zostały zmazane." - Werset ten odzwierciedla temat pokuty i powrotu do Boga obecny w rozdziale Nehemiasza 9.
1 Jana 1:9: "Jeśli wyznajemy nasze grzechy, On jako wierny i sprawiedliwy odpuści nam je i oczyści nas od wszelkiej nieprawości." - Ten fragment przypomina wyznanie grzechów i potwierdzenie wierności Boga w rozdziale Nehemiasza 9.
Psalmy 145:8-9: "Pan jest miłosierny i współczujący, cierpliwy i przepełniony miłością. Pan jest dobry dla wszystkich; jego współczucie dociera do wszystkich jego stworzeń." - Wersety te odzwierciedlają recytację Bożej dobroci i miłosierdzia w modlitwie w rozdziale Nehemiasza 9.
FAQ:
Co uczynili Nehemiasz i Lewici, aby wyznać grzechy ludu?
Nehemiasz i Lewici zgromadzili lud, opowiedzieli historię Izraela i wyznali grzechy swoich przodków, prosząc Boga o przebaczenie. (Nehemiasza 9:1-3)
W jaki sposób modlitwa Nehemiasza opisuje wierność Boga?
Modlitwa podkreśla wierność Boga, który zawsze był z Izraelem, pomimo jego wad. Wysłuchał ich modlitw, wybawił ich i poprowadził. (Nehemiasza 9:6-15)
Co zrobili ludzie, aby odnowić swoje przymierze z Bogiem?
Lud zawarł przymierze z Bogiem, obiecując przestrzeganie Jego przykazań i unikanie grzechu. Podpisał przymierze na znak swojego zobowiązania (Nehemiasza 9:38).
Czego uczy nas modlitwa Nehemiasza o cierpliwości Boga?
Modlitwa pokazuje, że Bóg jest cierpliwy i miłosierny, zawsze gotowy przebaczyć, nawet gdy ludzie są nieposłuszni. (Nehemiasza 9:17-18)
W jaki sposób Nehemiasz opisuje nieposłuszeństwo ludzi na przestrzeni dziejów?
Nehemiasz opisuje, jak ludzie, pomimo doświadczenia Bożego miłosierdzia, stale się buntowali, oddając cześć innym bogom i łamiąc Jego przykazania. (Nehemiasza 9:26-29)
