1. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ ἔτει ἐν τῷ τρίτῳ μηνὶ μιᾷ τοῦ μηνὸς ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων
2. υἱὲ ἀνθρώπου εἰπὸν πρὸς Φαραω βασιλέα Αἰγύπτου καὶ τῷ πλήθει αὐτοῦ τίνι ὡμοίωσας σεαυτὸν ἐν τῷ ὕψει σου
3. ἰδοὺ Ασσουρ κυπάρισσος ἐν τῷ Λιβάνῳ καὶ καλὸς ταῖς παραφυάσιν καὶ ὑψηλὸς τῷ μεγέθει εἰς μέσον νεφελῶν ἐγένετο ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ
4. ὕδωρ ἐξέθρεψεν αὐτόν ἡ ἄβυσσος ὕψωσεν αὐτόν τοὺς ποταμοὺς αὐτῆς ἤγαγεν κύκλῳ τῶν φυτῶν αὐτοῦ καὶ τὰ συστέματα αὐτῆς ἐξαπέστειλεν εἰς πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου
5. ἕνεκεν τούτου ὑψώθη τὸ μέγεθος αὐτοῦ παρὰ πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου καὶ ἐπλατύνθησαν οἱ κλάδοι αὐτοῦ ἀφ’ ὕδατος πολλοῦ
6. ἐν ταῖς παραφυάσιν αὐτοῦ ἐνόσσευσαν πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὑποκάτω τῶν κλάδων αὐτοῦ ἐγεννῶσαν πάντα τὰ θηρία τοῦ πεδίου ἐν τῇ σκιᾷ αὐτοῦ κατῴκησεν πᾶν πλῆθος ἐθνῶν
7. καὶ ἐγένετο καλὸς ἐν τῷ ὕψει αὐτοῦ διὰ τὸ πλῆθος τῶν κλάδων αὐτοῦ ὅτι ἐγενήθησαν αἱ ῥίζαι αὐτοῦ εἰς ὕδωρ πολύ
8. κυπάρισσοι τοιαῦται οὐκ ἐγενήθησαν ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ θεοῦ καὶ πίτυες οὐχ ὅμοιαι ταῖς παραφυάσιν αὐτοῦ καὶ ἐλάται οὐκ ἐγένοντο ὅμοιαι τοῖς κλάδοις αὐτοῦ πᾶν ξύλον ἐν τῷ παραδείσῳ τοῦ θεοῦ οὐχ ὡμοιώθη αὐτῷ ἐν τῷ κάλλει αὐτοῦ
9. διὰ τὸ πλῆθος τῶν κλάδων αὐτοῦ καὶ ἐζήλωσεν αὐτὸν τὰ ξύλα τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς τοῦ θεοῦ
10. διὰ τοῦτο τάδε λέγει κύριος ἀνθ’ ὧν ἐγένου μέγας τῷ μεγέθει καὶ ἔδωκας τὴν ἀρχήν σου εἰς μέσον νεφελῶν καὶ εἶδον ἐν τῷ ὑψωθῆναι αὐτόν
11. καὶ παρέδωκα αὐτὸν εἰς χεῖρας ἄρχοντος ἐθνῶν καὶ ἐποίησεν τὴν ἀπώλειαν αὐτοῦ
12. καὶ ἐξωλέθρευσαν αὐτὸν ἀλλότριοι λοιμοὶ ἀπὸ ἐθνῶν καὶ κατέβαλον αὐτὸν ἐπὶ τῶν ὀρέων ἐν πάσαις ταῖς φάραγξιν ἔπεσαν οἱ κλάδοι αὐτοῦ καὶ συνετρίβη τὰ στελέχη αὐτοῦ ἐν παντὶ πεδίῳ τῆς γῆς καὶ κατέβησαν ἀπὸ τῆς σκέπης αὐτῶν πάντες οἱ λαοὶ τῶν ἐθνῶν καὶ ἠδάφισαν αὐτόν
13. ἐπὶ τὴν πτῶσιν αὐτοῦ ἀνεπαύσαντο πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ τὰ στελέχη αὐτοῦ ἐγένοντο πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ
14. ὅπως μὴ ὑψωθῶσιν ἐν τῷ μεγέθει αὐτῶν πάντα τὰ ξύλα τὰ ἐν τῷ ὕδατι καὶ οὐκ ἔδωκαν τὴν ἀρχὴν αὐτῶν εἰς μέσον νεφελῶν καὶ οὐκ ἔστησαν ἐν τῷ ὕψει αὐτῶν πρὸς αὐτὰ πάντες οἱ πίνοντες ὕδωρ πάντες ἐδόθησαν εἰς θάνατον εἰς γῆς βάθος ἐν μέσῳ υἱῶν ἀνθρώπων πρὸς καταβαίνοντας εἰς βόθρον
15. τάδε λέγει κύριος κύριος ἐν ᾗ ἡμέρᾳ κατέβη εἰς ᾅδου ἐπένθησεν αὐτὸν ἡ ἄβυσσος καὶ ἐπέστησα τοὺς ποταμοὺς αὐτῆς καὶ ἐκώλυσα πλῆθος ὕδατος καὶ ἐσκότασεν ἐπ’ αὐτὸν ὁ Λίβανος πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου ἐπ’ αὐτῷ ἐξελύθησαν
16. ἀπὸ τῆς φωνῆς τῆς πτώσεως αὐτοῦ ἐσείσθησαν τὰ ἔθνη ὅτε κατεβίβαζον αὐτὸν εἰς ᾅδου μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἐν γῇ πάντα τὰ ξύλα τῆς τρυφῆς καὶ τὰ ἐκλεκτὰ τοῦ Λιβάνου πάντα τὰ πίνοντα ὕδωρ
17. καὶ γὰρ αὐτοὶ κατέβησαν μετ’ αὐτοῦ εἰς ᾅδου ἐν τοῖς τραυματίαις ἀπὸ μαχαίρας καὶ τὸ σπέρμα αὐτοῦ οἱ κατοικοῦντες ὑπὸ τὴν σκέπην αὐτοῦ ἐν μέσῳ τῆς ζωῆς αὐτῶν ἀπώλοντο
18. τίνι ὡμοιώθης κατάβηθι καὶ καταβιβάσθητι μετὰ τῶν ξύλων τῆς τρυφῆς εἰς γῆς βάθος ἐν μέσῳ ἀπεριτμήτων κοιμηθήσῃ μετὰ τραυματιῶν μαχαίρας οὕτως Φαραω καὶ τὸ πλῆθος τῆς ἰσχύος αὐτοῦ λέγει κύριος κύριος
Przypisy:
31:1-9 - Alegoria libańskiego cedru jest używana do opisu Egiptu, który, choć wielki i silny, zostanie obalony. Drzewo symbolizuje potęgę Egiptu, która została wywyższona, ale która przed Bogiem upadnie z powodu swojej pychy (zob. także Izajasz 2:12-17 i Jeremiasz 22:23).
31:10-14 - Upadek wielkiego drzewa (Egiptu) będzie widowiskiem dla wszystkich narodów, które wyciągną wnioski z sądu Bożego. Zniszczenie imperiów ludzkich stanowi ostrzeżenie dla wszystkich narodów, że żadna ludzka władza nie może przeważyć nad suwerennością Boga (zob. także Dn 4,30-33 i Jr 50,23).
31:15-17 - Upadek Egiptu będzie podobny do upadku innych wielkich narodów, które upadły w przeszłości. To wzmacnia motyw ulotności ludzkich królestw i faktu, że wszystkie podlegają sądowi Bożemu (zob. także Jeremiasza 25:18 i 2 Krl 17:5-6).
31:18:00 - Egipt, niczym powalone drzewo, zostanie zapomniany przez wszystkie narody, a jego wielkość zostanie zapamiętana dopiero po jego upadku. Pycha i samowystarczalność potężnych narodów są tymczasowe, gdyż jedynie Królestwo Boże jest wieczne (zob. także Psalm 49:11 i Ewangelię Mateusza 6:19-21).
Wersety związane z Ezequiel, 31:
Ezechiel, rozdział 31, porównuje Egipt do majestatycznego cedru. Jakiej lekcji Bóg uczy poprzez tę analogię? Ten poetycki tekst opisuje powstanie i upadek wielkiego imperium za pomocą obrazu potężnego drzewa. W tym rozdziale poruszono takie tematy, jak duma, przemijający charakter władzy i sąd Boży. Ezechiel 31 nawiązuje także do upadku innych potężnych narodów. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które wyjaśniają uniwersalne tematy tego alegorycznego rozdziału.
Daniela 4:10-12: "Oto wizje, które miałem, gdy leżałem: Spojrzałem i ujrzałem przede mną drzewo; było to ogromne drzewo pośrodku ziemi. Drzewo urosło i stało się mocne, a jego wierzchołek sięgał nieba; było widać z krańców ziemi. Liście jego były piękne, owoce obfite, a każdy mógł w nim znaleźć pożywienie. Pod nim schroniły się zwierzęta polne, a w jego gałęziach zamieszkiwały ptaki powietrzne; wszystkie istoty się nim żywią." - Wizja Daniela dotycząca potężnego drzewa jest podobna do metafory użytej w 31 rozdziale Księgi Ezechiela do opisania Egiptu i ilustruje, jak Bóg używa podobnych obrazów, aby przekazać przesłania różnym prorokom.
Izajasza 14:13-14: "Ty, który powiedziałeś w swoim sercu: „Wstąpię do nieba; Wyniosę tron mój ponad gwiazdy Boże; Zasiądę na górze zgromadzeń, na najwyższym punkcie świętej góry. Wzniosę się wyżej niż najwyższe chmury; Będę jak Najwyższy." - Podobnie jak Egipt w 31 rozdziale Księgi Ezechiela, ten fragment Księgi Izajasza opisuje dumę i upadek potężnego narodu.
Psalmy 37:35-36: "Widziałem niegodziwego i okrutnego człowieka rozkwitającego jak liściaste drzewo na żyznej glebie, ale wkrótce zniknął; choć go szukałem, nie mogłem go znaleźć." - Psalm ten używa podobnej metafory jak ta z Ezechiela 31, porównując chwilową pomyślność niegodziwych do drzewa, które wkrótce znika.
Przysłów 11:28: "Kto ufa swemu bogactwu, z pewnością upadnie, lecz sprawiedliwi rozkwitną jak zielone listowie." - Przysłowie to odzwierciedla temat z 31 rozdziału Ezechiela, gdzie poleganie na bogactwach i władzy prowadzi do upadku.
Mateusza 11:23: "A ty, Kafarnaum, czy zostaniesz wywyższona do nieba? Nie, zejdziecie do Hadesu! Gdyby cuda, które tam się działy, wydarzyły się w Sodomie, przetrwałyby do dziś." - Jezus używa języka podobnego do tego z Ezechiela 31, aby opisać upadek dumnych miast.
FAQ:
Co Ezechiel opisuje na temat wielkiego drzewa egipskiego?
Ezechiel opisuje Egipt jako wielkie drzewo, silne i wysokie, które szczyciło się swoją wielkością, ale z powodu swojej pychy zostało zniszczone przez Boga. (Ezechiela 31:3-14)
Dlaczego, według Ezechiela, Egipt miał zostać zniszczony?
Egipt zostanie zniszczony z powodu swojej pychy i samowystarczalności. Bóg zetnie drzewo i pozwoli mu upaść, jako ostrzeżenie dla narodów. (Ezechiela 31:10-18)
Co symbolizuje upadek Egiptu w Księdze Ezechiela 31?
Upadek Egiptu symbolizuje sąd Boży nad imperiami, które stają się aroganckie i pewne swojej siły, zapominając o swojej zależności od Boga. (Ezechiela 31:16)
Jak zareagowałyby inne narody na upadek Egiptu?
Pozostałe narody opłakiwały upadek Egiptu, uznając jego wielkość, ale także odbierając Boży sąd jako przestrogę dla siebie. (Ezechiela 31:15-17)
Jakie wnioski możemy wyciągnąć z Księgi Ezechiela 31?
Lekcja jest taka, że arogancja i samowystarczalność wobec Boga prowadzą do upadku. Tylko uznając suwerenność Boga, możemy uniknąć sądu. (Ezechiela 31:18)
