1. καὶ μνήσθητι τοῦ κτίσαντός σε ἐν ἡμέραις νεότητός σου ἕως ὅτου μὴ ἔλθωσιν ἡμέραι τῆς κακίας καὶ φθάσωσιν ἔτη ἐν οἷς ἐρεῖς οὐκ ἔστιν μοι ἐν αὐτοῖς θέλημα
2. ἕως οὗ μὴ σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καὶ τὸ φῶς καὶ ἡ σελήνη καὶ οἱ ἀστέρες καὶ ἐπιστρέψωσιν τὰ νέφη ὀπίσω τοῦ ὑετοῦ
3. ἐν ἡμέρᾳ ᾗ ἐὰν σαλευθῶσιν φύλακες τῆς οἰκίας καὶ διαστραφῶσιν ἄνδρες τῆς δυνάμεως καὶ ἤργησαν αἱ ἀλήθουσαι ὅτι ὠλιγώθησαν καὶ σκοτάσουσιν αἱ βλέπουσαι ἐν ταῖς ὀπαῖς
4. καὶ κλείσουσιν θύρας ἐν ἀγορᾷ ἐν ἀσθενείᾳ φωνῆς τῆς ἀληθούσης καὶ ἀναστήσεται εἰς φωνὴν τοῦ στρουθίου καὶ ταπεινωθήσονται πᾶσαι αἱ θυγατέρες τοῦ ᾄσματος
5. καί γε ἀπὸ ὕψους ὄψονται καὶ θάμβοι ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ἀνθήσῃ τὸ ἀμύγδαλον καὶ παχυνθῇ ἡ ἀκρίς καὶ διασκεδασθῇ ἡ κάππαρις ὅτι ἐπορεύθη ὁ ἄνθρωπος εἰς οἶκον αἰῶνος αὐτοῦ καὶ ἐκύκλωσαν ἐν ἀγορᾷ οἱ κοπτόμενοι
6. ἕως ὅτου μὴ ἀνατραπῇ σχοινίον τοῦ ἀργυρίου καὶ συνθλιβῇ ἀνθέμιον τοῦ χρυσίου καὶ συντριβῇ ὑδρία ἐπὶ τὴν πηγήν καὶ συντροχάσῃ ὁ τροχὸς ἐπὶ τὸν λάκκον
7. καὶ ἐπιστρέψῃ ὁ χοῦς ἐπὶ τὴν γῆν ὡς ἦν καὶ τὸ πνεῦμα ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν θεόν ὃς ἔδωκεν αὐτό
8. ματαιότης ματαιοτήτων εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής τὰ πάντα ματαιότης
9. καὶ περισσὸν ὅτι ἐγένετο Ἐκκλησιαστὴς σοφός ἔτι ἐδίδαξεν γνῶσιν σὺν τὸν λαόν καὶ οὖς ἐξιχνιάσεται κόσμιον παραβολῶν
10. πολλὰ ἐζήτησεν Ἐκκλησιαστὴς τοῦ εὑρεῖν λόγους θελήματος καὶ γεγραμμένον εὐθύτητος λόγους ἀληθείας
11. λόγοι σοφῶν ὡς τὰ βούκεντρα καὶ ὡς ἧλοι πεφυτευμένοι οἳ παρὰ τῶν συναγμάτων ἐδόθησαν ἐκ ποιμένος ἑνὸς καὶ περισσὸν ἐξ αὐτῶν
12. υἱέ μου φύλαξαι ποιῆσαι βιβλία πολλά οὐκ ἔστιν περασμός καὶ μελέτη πολλὴ κόπωσις σαρκός
13. τέλος λόγου τὸ πᾶν ἀκούεται τὸν θεὸν φοβοῦ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε ὅτι τοῦτο πᾶς ὁ ἄνθρωπος
14. ὅτι σὺν πᾶν τὸ ποίημα ὁ θεὸς ἄξει ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ ἐὰν ἀγαθὸν καὶ ἐὰν πονηρόν
Przypisy:
12:1 - Wezwanie do pamiętania o Stwórcy w czasach młodości podkreśla wagę wczesnego szukania Boga. Podkreśla to wagę wiary i duchowego zaangażowania przez całe życie (zob. także Prz 22,6 i Psalm 119,9).
12:2-5 - Metafora starzenia się ilustruje kruchość życia i nieuchronność śmierci. Ten fragment zachęca nas do refleksji nad ulotnością życia i pilną potrzebą poszukiwania sensu (zob. także Jk 4,14 i 2 Kor 4,16-18).
12:6-7 - Opis powrotu do prochu symbolizuje śmiertelność i potrzebę życia mądrego i pełnego lęku. Rzeczywistość śmierci powinna motywować nas do doceniania naszych dni i działania z sensem (zob. także Rdz 3,19 i Hbr 9,27).
12:8-10 - Autor potwierdza daremność wszystkiego bez Boga. Dążenie do mądrości i zrozumienia jest kluczowe dla sensownego życia, a doświadczenie autora oferuje refleksyjną perspektywę na temat sensu życia (zob. także Rz 1,21 i 1 Kor 1,25).
12:13-14 - Zakończenie księgi podkreśla, że obowiązkiem człowieka jest bać się Boga i przestrzegać Jego przykazań. To centralne przesłanie jest wezwaniem do posłuszeństwa i uznania Boskiej suwerenności nad wszystkim (zob. także Księga Koheleta 3:14 i Ewangelia Mateusza 28:19-20).
Wersety związane z Eclesiastes, 12:
Rozdział 12 Księgi Kaznodziei kończy się wezwaniem do pamiętania o Stwórcy. Jaka jest istota dobrze przeżytego życia? Ten poetycki i głęboki tekst alegorycznie opisuje starzenie się, podkreślając wagę poszukiwania Boga w młodości. Rozdział podsumowuje tematykę książki: marność życia bez Boga i bojaźń Pańska jako zasada mądrości. Rozdział Kaznodziei 12 zaprasza nas do życia skupionego na Bogu jako jedynym źródle trwałego sensu. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które stanowią zwieńczenie podstawowych lekcji płynących z tego końcowego rozdziału.
Psalmy 71:9: "Nie odrzucaj mnie na starość; nie opuszczaj mnie, gdy zabraknie mi sił." - Psalm ten nawiązuje do tematu z Kaznodziei 12:1-7, mówiącego o trudnościach starości.
2 Tymoteusza 3:16-17: "Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, do upominania, do poprawiania i wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był wyposażony i w pełni przygotowany do wszelkiego dobrego dzieła." - Ten fragment nawiązuje do Kaznodziei 12:11 i mówi o wartości słów mędrców.
Mateusza 12:36: "Ale powiadam wam, że w dniu sądu ludzie zdadzą sprawę z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzieli." - To ostrzeżenie Jezusa jest zgodne z Kaznodzieją 12:14 dotyczącą sądu ostatecznego.
Powtórzonego Prawa 10:12: "A teraz, Izraelu, czego żąda od ciebie Pan, Bóg twój, jak tylko bać się Pana, Boga twego, chodzić wszystkimi jego drogami, miłować Go i służyć Panu, Bogu twojemu, z całego serca i z całej siły? dusza," - Werset ten odzwierciedla konkluzję Księgi Kaznodziei 12:13 na temat bojaźni Bożej i przestrzegania Jego przykazań.
1 Koryntian 13:12: "Dlatego teraz widzimy tylko niejasne odbicie, jak w lustrze; ale wtedy spotkamy się twarzą w twarz. Teraz wiem częściowo; wtedy poznam w pełni, tak jak zostałem w pełni poznany." - Ten fragment Pawła nawiązuje do tematu Kaznodziei dotyczącego ograniczeń ludzkiej wiedzy, kontrastującego z pełnią wiedzy w wieczności.
FAQ:
Co oznacza „pamiętaj o swoim Stwórcy w dniach swojej młodości”?
Oznacza to szukanie Boga, póki jeszcze masz siły, zanim nadejdą trudy starości. (Kaznodziei Salomona 12:1)
W jaki sposób Księga Koheleta 12 opisuje starość?
Jak czas trudności, kiedy zmysły słabną, a ciało się wyczerpuje. To przypomina nam o ulotności życia. (Kaznodziei Salomona 12:2-5)
Co oznacza stwierdzenie, że „proch wróci do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga”?
Oznacza to, że ciało wraca do prochu ziemi, a duch powraca do Boga, aby zdać sprawę. (Kaznodziei Salomona 12:7)
Jaki jest ostateczny wniosek Księgi Koheleta na temat życia?
Bojaźń Boża i przestrzeganie Jego przykazań jest celem życia, gdyż On będzie sądził wszystkie czyny. (Kaznodziei Salomona 12:13-14)
Czego uczy nas Księga Koheleta 12 na temat sądu ostatecznego?
Uczy, że Bóg ujawni wszystkie uczynki, zarówno dobre, jak i złe, i sprawiedliwie osądzi każdego człowieka. (Kaznodziei Salomona 12:14)
