Salmos, 107

1. Cântico. Salmo de Davi.*

1. Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość.

2. Meu coração está firme, ó Deus, meu coração está firme; vou cantar e salmodiar. Desperta-te, ó minha alma;

2. Niechaj to mówią odkupieni przez Pana, ci, których wybawił z rąk przeciwnika

3. despertai-vos, harpa e cítara; quero acordar a aurora.

3. i których zgromadził z obcych krajów, ze wschodu i zachodu, z północy i południa.

4. Entre os povos, Senhor, vos louvarei; salmodiarei a vós entre as nações,

4. Błądzili na pustyni, na odludziu: do miasta zamieszkałego nie znaleźli drogi.

5. porque acima do céu se eleva a vossa misericórdia, e até as nuvens a vossa fidelidade.

5. Cierpieli głód i pragnienie, i ustawało w nich życie.

6. Resplandecei, ó Deus, nas alturas do céu, e brilhe a vossa glória sobre a terra inteira.

6. W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi.

7. Para ficarem livres vossos amigos, ajudai-nos com vossa mão, ouvi-nos.

7. I powiódł ich prostą drogą, tak że doszli do miasta zamieszkałego.

8. Deus falou no seu santuário: “Triunfarei, e me apoderarei de Siquém, medirei com o cordel o vale de Sucot.

8. Niech dzięki czynią Panu za Jego miłosierdzie, za Jego cuda dla synów ludzkich,

9. Minha é a terra de Galaad, minha a de Manassés; Efraim será o elmo de minha cabeça; Judá, o meu cetro;

9. bo nasycił tego, który jest zgłodniały, i łaknącego napełnił dobrami.

10. Moab, a bacia em que me lavo. Sobre Edom porei minhas sandálias, cantarei vitória sobre a Filisteia”.

10. Siedzieli w ciemnościach i mroku, uwięzieni nędzą i żelazem,

11. Quem me conduzirá à cidade fortificada? Quem me levará até Edom?

11. gdyż bunt podnieśli przeciw słowom Bożym i pogardzili zamysłem Najwyższego.

12. Quem, senão vós, Senhor, que nos repelistes, e já não andais à frente dos nossos exércitos?

12. Trudami przygiął ich serca: chwiali się, lecz nikt im nie pomógł.

13. Dai-nos auxílio contra o inimigo, porque é vão qualquer socorro humano.

13. I w swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi.

14. Com Deus faremos proezas: ele esmagará os nossos inimigos.

14. I wyprowadził ich z ciemności i mroku, a ich kajdany pokruszył.

15.

15. Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludzkich,

16.

16. gdyż bramy spiżowe wyłamał i skruszył żelazne wrzeciądze.

17.

17. Chorowali na skutek swoich grzesznych czynów i nędzę cierpieli przez swoje występki;

18.

18. obrzydło im całe jedzenie i byli bliscy bram śmierci.

19.

19. W swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi.

20.

20. Posłał swe słowo, aby ich uleczyć i wyrwać z zagłady ich życie.

21.

21. Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludzkich!

22.

22. I niech składają ofiary dziękczynne, niech głoszą z radością Jego dzieła!

23.

23. Ci, którzy na statkach ruszyli na morze, aby uprawiać handel na ogromnych wodach,

24.

24. ci widzieli działa Pana i Jego cuda wśród głębiny.

25.

25. Powiedział On i wzbudził wicher burzliwy, i spiętrzył jego fale.

26.

26. Wznosili się aż pod niebo, spadali aż do głębi; ich dusza truchlała w nieszczęściu.

27.

27. Zataczali się i chwiali jak pijani, cała ich mądrość zawiodła.

28.

28. I w swoim ucisku wołali do Pana, a On ich uwolnił od trwogi.

29.

29. Zamienił burzę w wietrzyk łagodny, a fale morskie umilkły.

30.

30. Radowali się z tego, że nastała cisza, i że On przywiódł ich do upragnionej przystani.

31.

31. Niech dzięki czynią Panu za Jego łaskawość, za Jego cuda dla synów ludzkich!

32.

32. I niech Go sławią w zgromadzeniu ludu i na radzie starców niechaj Go chwalą!

33.

33. Rzeki zamienia On w pustynię, oazy na ziemię spragnioną,

34.

34. ziemię żyzną na słony ugór skutkiem niegodziwości jej mieszkańców.

35.

35. Pustynię zamienił w zbiornik wody, a ziemię suchą w oazę.

36.

36. I tam osiedlił zgłodniałych, i założyli miasta zamieszkałe.

37.

37. Obsiali pola, zasadzili winnice i zyskali zbiory owoców.

38.

38. Pobłogosławił im, a bardzo się rozmnożyli, i dał im bydła niemało.

39.

39. Potem zmalała ich liczba i podupadli pod naciskiem niedoli i utrapienia.

40.

40. Lecz Ten, który wylewa wzgardę na władców i każe im błądzić przez puste bezdroża,

41.

41. podniósł nędzarza z niedoli, rozmnożył rodziny jak trzody.

42.

42. Pobożni widzą to i radują się, a wszelka niegodziwość musi zamknąć swe usta.

43.

43. Kto mądry, niech to zachowa, niech rozważa [dzieła] łaski Pana!