Księga Psalmów, 59
1. Kierownikowi chóru. Na melodię: Nie niszcz. Dawidowy. Miktam. Gdy Saul wysłał ludzi do pilnowania domu, by Dawida zabić.
1. in finem his qui inmutabuntur in tituli inscriptione David in doctrina
2. Wyrwij mnie, mój Boże, od moich nieprzyjaciół, chroń mnie od powstających na mnie!
2. cum succendit Syriam Mesopotamiam et Syriam Soba et convertit Joab et percussit vallem Salinarum duodecim milia
3. Wyrwij mnie od złoczyńców, i od mężów krwawych mię wybaw!
3. Deus reppulisti nos et destruxisti nos iratus es et misertus es nobis
4. Bo oto czyhają na moje życie, możni przeciw mnie spiskują, a we mnie nie ma zbrodni ani grzechu, o Panie,
4. commovisti terram et turbasti eam sana contritiones ejus quia commota est
5. bez mojej winy przybiegają i napastują. Obudź się, wyjdź mi na spotkanie i zobacz,
5. ostendisti populo tuo dura potasti nos vino conpunctionis
6. bo Ty, Panie, Boże Zastępów, jesteś Bogiem Izraela. Przebudź się, by skarcić wszystkie ludy, nie miej litości dla wszystkich podłych buntowników.
6. dedisti metuentibus te significationem ut fugiant a facie arcus diapsalma ut liberentur dilecti tui
7. Wracają wieczorem, warczą jak psy i krążą po mieście.
7. salvum fac dextera tua et exaudi me
8. Oto się chełpią swoimi ustami; na ich wargach obelgi: Któż bowiem słyszy?
8. Deus locutus est in sancto suo lætabor et partibor Sicima et convallem tabernaculorum metibor
9. Lecz Ty, o Panie, z nich się śmiejesz, szydzisz ze wszystkich pogan.
9. meus est Galaad et meus est Manasses et Effraim fortitudo capitis mei Juda rex meus
10. Będę baczył na Ciebie, Mocy moja, bo Ty, o Boże, jesteś moją warownią.
10. Moab olla spei meæ in Idumeam extendam calciamentum meum mihi alienigenæ subditi sunt
11. W swej łaskawości Bóg wychodzi mi naprzeciw, Bóg sprawia, że mogę patrzeć na [klęskę] moich wrogów.
11. quis deducet me in civitatem munitam quis deducet me usque in Idumeam
12. Wytrać ich, o Boże, niech lud mój nie zapomina! Twoją mocą rozprosz ich i powal, o Panie, nasza Tarczo!
12. nonne tu Deus qui reppulisti nos et non egredieris Deus in virtutibus nostris
13. Grzech na ich ustach: to słowo ich warg. Niech spęta ich własna pycha, za złorzeczenia i kłamstwa, które rozgłaszają.
13. da nobis auxilium de tribulatione et vana salus hominis
14. Wytrać ich w gniewie, wytrać, by już ich nie było, by wiedziano, że Bóg króluje w Jakubie i po krańce ziemi.
14. in Deo faciemus virtutem et ipse ad nihilum deducet tribulantes nos
15. Wracają wieczorem, warczą jak psy i krążą po mieście.
15.
16. Włóczą się, szukając żeru; skowyczą, gdy się nie nasycą.
16.
17. A ja opiewać będę Twą potęgę i rankiem będę się weselić z Twojej łaskawości, bo stałeś się dla mnie warownią i ucieczką w dniu mego ucisku.
17.
18. Będę śpiewał Tobie, Mocy moja, bo Ty, o Boże, jesteś moją warownią, mój łaskawy Boże.
18.
