Jó, 7

1. Não é, acaso, uma luta a vida do homem sobre a terra? Seus dias não são como os de um mercenário?

1. Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?

2. Como um escravo que suspira pela sombra, e um assalariado que aguarda o pagamento,

2. Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty.

3. assim também tive por sorte meses de sofrimento e noites de dor me couberam por partilha.

3. Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki.

4. Apenas me deito, digo: ‘Quando chegará o dia?’. Logo que me levanto: ‘Quando chegará a noite?’. E até a noite me farto de angústias.

4. Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku.

5. Minha carne se cobre de podridão e de imundície, minha pele racha e supura.

5. Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.

6. Meus dias passam mais depressa do que a lançadeira, e se desvanecem sem deixar esperança.

6. Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.

7. Lembra-te de que minha vida nada mais é do que um sopro, de que meus olhos não mais verão a felicidade;*

7. Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.

8. o olho que me via não mais me verá, o teu me procurará, e já não existirei.

8. Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie.

9. A nuvem se dissipa e passa, assim quem desce à região dos mortos não subirá de novo.

9. Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca,

10. Não voltará mais à sua casa, sua morada não mais o reconhecerá.

10. by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne.

11. E por isso não reprimirei minha língua; falarei na angústia do meu espírito, farei queixa na tristeza de minha alma.

11. Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej duszy.

12. Porventura, sou eu o mar, ou algum monstro marinho, para me teres posto um guarda contra mim?

12. Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił?

13. Se eu disser: ‘Meu leito me consolará e minha cama me aliviará’,

13. Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik.

14. então me aterrarás com sonhos, e me assustarás com visões.

14. Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami.

15. Preferiria ser estrangulado; antes a morte do que meus tormentos!

15. Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki.

16. Sucumbo, deixo de viver para sempre! Deixa-me em paz, pois meus dias são apenas um sopro!

16. Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie.

17. O que é o homem para fazeres tanto caso dele, para te dignares ocupar-te dele,*

17. A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce?

18. para visitá-lo todas as manhãs e prová-lo a cada instante?

18. Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę?

19. Quando cessarás de olhar para mim, sem dar-me tempo de engolir minha saliva?

19. Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.

20. Se pequei, que mal te fiz, ó guarda dos homens? Por que me tomaste por alvo e me tornei pesado para ti?

20. Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? Przecież człowieka przenikasz. Dlaczego na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?

21. Por que não toleras meu pecado e não apagas minha culpa? Eis que vou logo me deitar por terra; tu me procurarás, já não existirei”.

21. Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce położę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał.