Księga Hioba, 7
1. Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?
1. militia est vita hominis super terram et sicut dies mercennarii dies ejus
2. Jak niewolnik, co wzdycha do cienia, jak robotnik, co czeka zapłaty.
2. sicut servus desiderat umbram et sicut mercennarius præstolatur finem operis sui
3. Zyskałem miesiące męczarni, przeznaczono mi noce udręki.
3. sic et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumeravi mihi
4. Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Lecz noc wiecznością się staje i boleść mną targa do zmroku.
4. si dormiero dico quando consurgam et rursum expectabo vesperam et replebor doloribus usque ad tenebras
5. Ciało moje okryte robactwem, strupami, skóra rozchodzi się i pęka.
5. induta est caro mea putredine et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est
6. Czas leci jak tkackie czółenko i przemija bez nadziei.
6. dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur et consumpti sunt absque ulla spe
7. Wspomnij, że dni me jak powiew. Ponownie oko me szczęścia nie zazna.
7. memento quia ventus est vita mea et non revertetur oculus meus ut videat bona
8. Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy: spojrzysz, a już mnie nie będzie.
8. nec aspiciet me visus hominis oculi tui in me et non subsistam
9. Jak obłok przeleci i zniknie, kto schodzi do Szeolu, nie wraca,
9. sicut consumitur nubes et pertransit sic qui descenderit ad inferos non ascendet
10. by mieszkać we własnym domostwie; nie zobaczą go strony rodzinne.
10. nec revertetur ultra in domum suam neque cognoscet eum amplius locus ejus
11. Ja ust ujarzmić nie mogę, mówić chcę w utrapieniu, narzekać w boleści mej duszy.
11. quapropter et ego non parcam ori meo loquar in tribulatione spiritus mei confabulabor cum amaritudine animæ meæ
12. Czy jestem morzem lub smokiem głębiny, żeś straże przy mnie postawił?
12. numquid mare sum ego aut cetus quia circumdedisti me carcere
13. Myślałem: Wypocznę na łóżku, posłanie to trosk mych powiernik.
13. si dixero consolabitur me lectulus meus et relevabor loquens mecum in strato meo
14. Lecz Ty mnie snami przestraszasz, przerażasz mnie widziadłami.
14. terrebis me per somnia et per visiones horrore concuties
15. Moja dusza wybrała uduszenie, a śmierć - moje członki.
15. quam ob rem elegit suspendium anima mea et mortem ossa mea
16. Zginę. Nie będę żył wiecznie. Zostaw mnie - dni me jak tchnienie.
16. desperavi nequaquam ultra jam vivam parce mihi nihil enim sunt dies mei
17. A kim jest człowiek, abyś go cenił i zwracał ku niemu swe serce?
17. quid est homo quia magnificas eum aut quia ponis erga eum cor tuum
18. Czemu go badać co ranka? Na co doświadczać co chwilę?
18. visitas eum diluculo et subito probas illum
19. Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz? Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.
19. usquequo non parces mihi nec dimittis me ut gluttiam salivam meam
20. Zgrzeszyłem. Cóż mogłem Ci zrobić? Przecież człowieka przenikasz. Dlaczego na cel mnie wziąłeś? Mam być ciężarem Najwyższemu?
20. peccavi quid faciam tibi o custos hominum quare posuisti me contrarium tibi et factus sum mihimet ipsi gravis
21. Czemu to grzechu nie zgładzisz? Nie zmażesz mej nieprawości? Wkrótce położę się w ziemi, nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał.
21. cur non tolles peccatum meum et quare non auferes iniquitatem meam ecce nunc in pulvere dormiam et si mane me quæsieris non subsistam
